BERLIOZ

Kopje onder

Dag DuikertjeDirk, Dank je wel voor je fijne brief! Wat een mooie uitnodiging is het, aan de oppervlakte zwemmen. Natuurlijk doe ik mee. De voorzichtigheid van je invitatie verlaagt de drempel al meteen. Ik zou er zo meteen in duiken…. ware het niet dat zwemmen ook niet mijn favorietje is. Ik ben geen vis, eerder een landdier, een ‘ontginner’. Geleidelijkheid voelt inderdaad veiliger, en die voorzie jij met zorg. Voor ik het weet zit ik in het diep. ;-) Mijn pen is absoluut niet professioneel. Wel bezig gebruikt., voor mijn privé-collectie. Een vulpen met zwarte onuitwisbare inkt. Daar doe ik het mee. Je ziet de inkt glimmen , je hoort de pen op het papier. Die traagheid, echt, dat is het. Zo schrijft mijn lijf, het vloeit er handzaam uit. Dat heb jij helemaal zelf zo mooi aangegeven : mijn zintuigen stuwen de woorden van mijn hoofd naar mijn hand. Zo voelt dat ook. Levenservaring speelt mee. Die kan je niet zomaar deleten. En mmmja , een handgeschreven brief ’s morgens in de brievenbus…. nog beter dan een aardbeientaartje ( mijn lievelings!) is dat. Van Gepetto heb ik nog niets gehoord. Misschien en hopelijk heeft hij wel iets laten weten aan Giovanni, de radeloze vader en briefschrijver. Dat vind ik net zo leuk aan schrijven, dat je gewoon eens even kan doen alsof je iemand anders bent, een ander hoofd opzetten en vreemde gedachten spinnen. Natuurlijk heb ik met mijn eigen kinderen ook wel de nodige ‘karpatsen’ beleefd. Pinokkio zelf die was uit pijnboomhout gemaakt. Letterlijk vertaald heet hij ‘stukje pijnboom’. Vandaar de titel van mijn brief. Jij leest geen dingen die er niet zijn, integendeel, ik ervaar je als een fijngevoelig lezer en schrijver. Voor de schrijfdag heb ik me nog niet kunen vrij maken. Hopelijk lukt het alsnog en vinden we mekaar daar. Van schrijven geniet ik, dat zie ik niet gauw veranderen. Maar jouw aanmoediging maakt mij echt blij. Bedankt ! Je was een heel fijne ‘pennevriend’. Hartelijke groeten, Marijke PS dat van Zele heb ik je vergeven ;-)

Aramis

Zaterdag, 19 mei 2018. Dag Dirk, in Zele, Sinds we deze laatste opdracht kregen heb ik je al vele brieven geschreven. In mijn hoofd. Eens ik woorden op papier zet, kom ik er maar moeilijk weer van los. Daarom heb ik tot nu gewacht om er aan te beginneen. Zo ben ik wel een paar mooie zinnen vergeten. Wij hebben mekaar met schroom ontweken in onze brieven. We hebben ze aan anderen gericht. Dat heeft me niet belet van je schrijfsels te genieten. De humor in je brieven vind ik heel plezant. Echt leuk. Weet je wat ik gek vond? Voor de vijfde opdracht, die van de droom, had ik ook eerst Shrek gekozen. Die heb ik dan toch weer afgevoerd. Pinnochio ken ik immers beter. Daarom snapte ik ook niet helemaal wat je schreef over “naar de ‘cross-streets’ vragen” als je nog eens je weg zoekt in NY. Wil je dat even uitleggen ? Heeft het iets met Sue te maken ? ;-) ‘k Denk van niet. Wat ik wel denk is dat jij van NY houdt, en van kunst, en van Veerle, en van Sue. Maar die staat op een doek. Of is ze beeld-schoon ? Het maakt me natuurlijk wel nieuwsgierig zoals jij over haar schrijft. Heb jij echt een Athos en een Porthos in huis? Ik vermoed van wel, want in die Shrek-brief schrijf je een van je mooiste vergelijkingen : ‘zoals een kat wentel je jezelf veel te graag in lege tijd’. Mooi is schaarste, inderdaad, die moeten we koesteren. Niet zo makkelijk is dat soms, om lege tijd en schaarste te vinden. Ben benieuwd hoe jij de weg naar die schatkamer vindt. Misschien ligt daar wel wat een schrijver nodig heeft om te schrijven. Of toch in die buurt. Wat denk jij ? Zele. Ik ken het niet. Nooit geweest. Is er niet ooit een dierentuin geweest ? In mijn lagere schooltijd was ik een jaar op internaat. Daar had ik een Oost-Vlaamse vriendin. Als ik het goed onthouden heb, sprak zij over een dierentuin in Zele. Misschien was het maar één leeuw en één aap. Zou dat kunnen of steekt mijn memorie de draak met mij? Lang geleden is het, dat wel, misschien zelfs nog uit de tijd dat Joseeke een snoepwinkel had schuin tegenover de kerk. Wat een nostalgie roept het op, jouw dorp en hoe het was. Zoveel is veranderd, en toch niet de klasjes en de schoolbel. Ik moest aan die eerste brief van jou denken toen ik, amper een paar uren geleden, naar de lokale AD Delhaize spurtte om de eeuwig vergeten spullen nog in te kopen. Begonnen als een superetje heeft die zaak het hele dorp gemonopoliseerd. Alle andere handelaars zijn weg. Nog één bloemenwinkel probeert het stuiptrekkend vol te houden. Hij is net naar een nieuwe, hopelijk betere locatie verhuisd. Laatste reanimatiepoging vrees ik. Het angstzweet brak me uit bij het lezen van je dromenbrief. Pfieuw seg, bangelijk herkenbaar. Opklimmende leeftijd blijkt dit soort dromen niet in te dijken. En die meneer Flies, ook een nachtmerrie van een mens! Verdekke Dirk, dat moet een moeilijke tijd geweest zijn na het overlijden van je opa. Je kleine verhaal daarover is als even piepen door een sleutelgat : enkele woorden maar geven zicht op een groot verhaal daarachter, een ander stuk wereld en allerlei mensen met mensenwensen en mensenstreken. Wat een dappere beslissing om te vertrekken bij Flies! En fijn te lezen dat je goed door het leven bent gekomen zonder hem. Klinkt als een mens die blij is met zijn job. Ja ? Aramis roept me, mijn kat die we ook wel Hond noemen. Zo aanhankelijk is hij. Nee, niet Aramis natuurlijk. Grapje. Onze poes heet Berlioz. Berli voor de vrienden. Ik kijk uit naar jouw brief Dirk, zoals elk van de voorbije weken. Goede groeten en een fijn lang weekend, Marijke

Ineens

Ineens zit je daar voor me. Alsof ik je niet zag. Alsof ik de andere kant op keek. Alsof het ’s nachts gebeurde, ineens…. Ineens zie je er anders uit dan je was. Je klinkt anders. Je voelt verschillend aan en ik heb het verschil niet zien komen, het stond daar opeens. Ook je geur is veranderd. Het is alsof ik je voor het eerst tegen kom, alsof al die verschillen en veranderingen me nu van op een afstand laten kijken, doen bekijken, een apart en nieuw geheel laten zien dat voorheen zo vertrouwd was, misschien te dicht bij stond om echt te kunnen zien. Lieve jongste zoon van mij, er zit een man in jou te groeien. Het is verrassend dat te zien en te zien wat het doet met jou. En ook met mij. Hoe wij een ander wij zijn nu jij meer jij wordt. Ik dacht zelfs even dat er bezoek was toen ik op het nippertje werd tegengehouden door de weerklank van een onbekende stem. Anders was ik zo maar sportief geslipt door de huiskamer gehuppeld. Jij was het. Ik had je stem niet herkend. Jij hebt jezelf uitgenodigd in mijn leven. Er was geen plan. Maar je kwam. Onze eerste nacht samen… ik weet er nog alles van. Mijn lijf was uitgeput. Je lag in een glazen bedje naast me. Mijn ogen wilden zich niet sluiten, al schreeuwde mijn lichaam om slaap. Ze moesten zien wie je was. Het leek er zelfs op dat jij al kon zien, zo alert en toch rustig lag je daar, oogjes open en op je hoofdje duizenden haarfijne potloodlijntjes. En ik die zo vaak had gefantaseerd wat ik allemaal met jou zou doen…. waar ik nooit aan dacht is wat jij met mij zou doen. Hoe je mij zou impregneren met liefde en zorg en verantwoordelijkheid, met onwerkelijk grote vreugde, intensiteit en trots. Het begon al daar, die eerste nacht, dat we er waren met elkaar. De tijd bracht je naar volwassenheid. Wij zijn samen door het leven gegroeid. We hebben elkaar leren kennen, opgevoed, bijgeschaafd, meegemaakt. Je klamme kinderhand zal de mijne niet meer zoeken, je zal me niet meer roepen als het onweert. Je zal me, zittend op het aanrecht in de keuken, niet meer omhelzen en zeggen dat ik naar zomer ruik. ‘Hoe ruikt dat dan?’ ‘Goed’ We maken geen sneeuwmannen meer en verzinnen niet langer verhalen terwijl we voor de wasmachinetrommel wachten tot je knuffel is uitgezwierd. We hebben samen geruzied en gereisd, in dubbele sprakeloosheid Auschwitz bezocht. Ik heb je hart zien breken toen zij het uitmaakte en het aan jou moeten overlaten om het te helen. Ik zie wat het leven met jou doet en jij met het leven. Jij zal morgen komen, jij zal er zijn. Het is moeder’s dag. Ik zal naar je opkijken en beseffen hoe ik me kleiner voel en ouder en de jeugd van jou is en jij groter en sterker en bijna slimmer (grapjeuh!) bent dan ik. Jij zal een kadootje meebrengen. Al ben je dat zelf.

Pijnboom

Beste Gepetto, Mag ik u zo aanspreken ? De ellende van waaruit ik deze brief tot u richt veroorlooft hopelijk het zondigen tegen de wellevendheid. U kent me niet en hier val ik, ongevraagd, in uw brievenbus. Kan ik bij u aankloppen voor advies? Kan u me helpen? Het is zo dat ik ten einde raad ben in de aanpak van mijn zoon. Inderdaad, reeds vele mensen heb ik tevergeefs geconsulteerd. We zijn een berg teleurtstellingen verder. Uit goede bron heb ik vernomen dat uw zoon Pinokkio geen doetje was. Ik vrees dat de mijne uit hetzelfde hout gesneden is. Voorlopig spaar ik u de details van zijn karpatsen. Maar geloof me, het is geen sprookje. Daarom, beste Gepetto, schrijf ik u met de vraag of u mij alsjeblieft zou willen coachen. We kunnen mogelijks verder per brief uitwisselen. Als u dat prefereert, kom ik u opzoeken. Wat u verkiest. Ik schik me volledig. Uit wanhoop worden de zotste dingen geboren. Dank bij voorbaat voor uw antwoord. Giovanni

Noach

Beste God de Vader, Mijn ark is af. De laatste spijker er in getimmerd. De bemanning ga ik nu verzamelen. Dat doe ik ’s nachts. Twee kleine goudvisjes liggen opgerold en uitgedroogd op een tafeldoek. Ik schep ze heel voorzichtig in mijn hand en leg ze in water. Er komt weer leven in! Het worden twee kleine speelse poesjes. Yes, goed begin! Een witte langharige poes beslist opdringerig voor m’n wagen te gaan staan. Ik moet stoppen, anders rij ik ze plat. Ik doe een portier open, want ze wil er in. Meteen wil ze er ook weer uit. Dat zal niet pakken. Hebbes voor mijn collectie! Het lukt om een heel groot en krachtig zwart paard te berijden, een steigerend strijdros. Schoon exemplaar voor mijn schip! Reusachtige eieren in een mand. Eén ervan beweegt. Er komt een pluchen ganzenjong uit. Dat neem ik! Ik vecht tegen twee leeuwen in één kamer. Met mijn blote handen en strenge zelfzekere blik moet ik ze temmen. Eén van hen heeft geen manen. Toch is het geen leeuwin. Hij heeft ook iets heel liefs in zich. Dus mag hij mee. Opeens begint het keihard zondvloedig ze regenen ….

Tour of Hope

Een hete dag in april ;-) Dear Louise, Opgepast. Mijn schrijven is een verzoek. Het wortelt in binnenpret. Tweeduizendennegen. Do you remember? We wilden niet bij de pakken blijven zitten, vulden koffers en gespten onze gebroken harten vast. Tour of Hope. De heetste kant van de States, de heetste tijd van het jaar. Alsof we wilden bewijzen dat er met ons niet te sollen viel, dat we hittebestendig waren, vuurvast. Een roadtrip door het land van belofte, langs de highways van onze twijfels. We worstelden ons door een jetlag en mislukte reservaties, improviseerden schaduw en diagnosticeerden gesmolten remblokken uit rubberen stank. Uren turen naar de oceaan vol stoere binken die als zilveren flippers met hun surfplank dwars door de grote golven doken. Alles was goed om niet aan thuis te denken. Ik weet echt niet meer van waar die inval kwam - jij wel? – om onze fototoestelletjes te laten speuren naar voortekens. Signalen van het universum. Help from heaven. We lachten ons leeg om dit absurde idee. Maar kijk, de adviezen bleven niet uit. Billboards en radiospots, muurtegels en graffiti’s, tattoo’s en straatpredikanten pepten ons op. En toen Louise, toen we Death Valley en Vegas, waar de lucht uit een reuze-föhn kwam, hadden overleefd en onze lijven mottig waren van de hitte, toen wees jij naar dat gele verkeersbord : ‘be prepared to stop’. Levenslessen op een paaltje. Gratis advies aan lovers in crisis. Je moet er wel voor door de woestijn. We hebben elk onze oase gevonden intussen, en neen, het is geen fatamorgana. Maar als ik naar die foto kijk, smelt ik weer. Alleen daarom wil ik nog even toen zijn. Even. Bij deze : vieren we onze jubilee volgend jaar? I hope we will ! Thelma

Oranje

Donderdag 12 april Soulmate, Er zijn zeker veel stichtender dingen te doen dan naar jou te schrijven. Maar hier zijn, en niet samen, is een onnatuurlijk iets. De schoenen die ik nu aan heb maar oh zo zelden draag, doen me aan je denken. Je was helemaal verrukt toen je me er de eerste keer mee zag. Op dat moment had ik ze al ja-ren ! Je moet niet vragen hoe wereldvreemd ik mezelf er in vind staan. Misschien is het zelfs van toen geleden. Het hotelraam gooit mijn blik op een stad die ik niet herken: gekrioel van fietsers en wemelende voetgangers langsheen de slinger van wagens en bussen in de file. En ook trams. ‘Trems’ zeggen ze hier. Het lijkt wel Philadelphia! Ze roepen me. Ik laat je los. En mijn vogelperspectief ook. X Vrijdag 13 april Liefste Leetje, Jeetje Leetje, Beetje maakt mijn peeceetje er van als ik je typ. Maar je bent niet een Beetje. Je bent veel. Je had me gevraagd de groeten te doen aan Karen als ik die hier zou zien. Ik weet niet of ik dat ga doen. Of durven. Jij natuurlijk wel, jij zou zoiets zeker doen. Jij kan straatstenen aan de praat krijgen. Lijkt me trouwens verstandiger op vrijdag de 13de het lot niet te tarten. Ik ben hier zo al genoeg gedesoriënteerd. Zaterdag 14 april BFF, Hoe onbegrijpelijk anders klinkt dezelfde taal! Zelfs wablieft bleek hij niet te verstaan. Niemand kon nog volgen. En dan die koppen erbij! Culinair was het geen evenement, maar daardoor wel bron van dolle pret. Gelukkig heeft die Hollander van jou mijn diepgewortelde gevoel voor zijn ras helemaal opgepimpt. Ik sluit hem in mijn hart. Jullie allebei. Dough dough. ;-)

Aprilgril

Ergens , 1 april ‘18 Dag onbekende, elders, Jij doet me ongewone dingen doen. Niet enkel heb ik het over woorden wisselen met iemand die ik niet ken. Het is evenmin een gewoonte van me om te gaan zitten in het midden van de dag, zoals nu, aan deze kleine tafel bij het grote raam. Het is nochthans een heerlijke plek. De stilte valt hier even mateloos naar binnen als het licht. Lentelicht. Het kan zo fel zijn. Of is het de weerkaatsing van het ontluikende lentegroen dat gelig lijkt naast die donkerbruine winternatte takken? Een winter zonder sneeuw en zonder einde…. Ik schrijf jou nu, deze zondag 1 april, meteen nadat de opdracht kwam. Het zal toch geen grap zijn? Een aprilse gril? Heb jij daar ook bij stil gestaan? Het tafeltje waar ik nu zit te schrijven heeft vele jaren vrede moeten nemen met het vochtige tuinhuis, onwetend wachtend op een bestemming. Nu staat het hier afgeborsteld tussen ander meubilair met familiegeschiedenis. Het kreeg als enige uitzicht op de diepe tuin. Mollen hebben voor reliëf gezorgd in het gazon, of beter : mostapijt. Men zegt van mos dat het zacht is, maar niets is minder waar. Mos is meedogenloos en achterbaks : het zet zich zomaar zonder ommezien ongegeneerd vast op bloempotten, terrastegels en muurtjes, op elk onbegane stukje wereld achter het huis. Als de lentezon promoveert tot haar zomerpositie zal het mos verschroeien. Daar wacht ik op. Op zondag, én als de wind goed zit, weerklinkt de beiaard uit de basiliektoren over de velden heen tot hier. De verstilde knotwilgen resideren roerloos in de grachten en zomen de weilanden zelfverzekerd af. Het lijkt wel of ze mee genieten van het klankspel. De beiaardier woont wat verderop in onze straat. Hij is een grote mooie man. Soms wandelt hij hier voorbij, de handen achter de rug gevouwen. Zijn buik is zo groot dat hij daar niet om heen kan. Hij heeft veel en wit golvend haar. Kan eigenlijk zo in de kleren van de kerstman stappen. Alleen de baard zou nep zijn. Ik probeer me voor te stellen hoe hij de torentrappen beklimt, plaats neemt op het bankje en met het samenspel van handen en voeten de klepels en hamers roert. Eigenlijk lijkt het geen beroep, veeleer een ambacht, een kunde, een kunst, een hobby of een vrijwilligerswerk. Maar zo is het niet. Ik vraag me af of het helemaal stil zal worden op zondag als hij met pensioen gaat. Andere dagen dan zondag is het hier minder stil. Meer gerij op straat, meer in-en uitgeloop in het huis, slaande deuren, kattengejank of grasmaaiende buren. Die zijn aan het zicht onttrokken door hoge hagen en wanden van klimop. Jammer genoeg geen geluidsmuren. Ooit stond de buurman onzichtbaar en onbeschaamd buiten te bellen. Eerst dacht ik : oei, ruzie in het huishouden. Het duurde even voor ik het door had. Ik hoorde maar 1 boze stem. Het ging over een bestelling die reeds afgeleverd was maar totaal niet correspondeerde met de verwachtingen van de teleurgestelde ontvanger. Zo leer je ongewild het temperament van je buren kennen. Ongevraagd ook. Ik doe liever aan stapsgewijze temperament-ontginning. Sinds dan hou ik de overgroeiende klimopranken zo goed en kwaad als kan binnen de perken. Ik draag graag bij aan Vredeseilanden in eigen straat. Aan de andere tuinzijde verbergt de hoge beukenhaag de moestuin van een lieve buurvrouw. Ze heeft een man en vijf kinderen opgevoed. Die zijn nu allen het huis uit, behalve dan de man. Ze zou er nooit meer een in huis halen, zei ze. In zomertijd, wanneer we beiden in onze tuinen schoffelen, komt het wel eens tot een gesprek door het dichte gebladerte heen. Ik zie haar dan maar vaag, enkel als ze beweegt, en we fezelen als waren we in een biechtstoel. Niet dat ik me daar ooit aan bezondigd heb. Ik ken biechtstoelen enkel van uit de film. Wat ze me toen over haar man vertelde gaf me nog meer biechtstoelgevoel. Ze zou dit nooit zeggen op een helder moment denk ik. Ja, vredig en stil is het hier wel op zondag in mijn kleine vertrouwde en bekende wereld, leunend op het wit geschilderde tafeltje, sabbelend op mijn pen, babbelend met een onbekende aprilgril. Gelukkig dat het nu echt lente wordt. Tenminste dat is zeker en bekend. Ik blijf nu hier, en jij daar. Zo ver zijn we. Goede groeten!