Ik zette het glas bier aan m’n lippen. Voor wie wil weten wat voor bier, het was een Stella van het vat in een kuipje. De smaak sloeg aan en de roes kon me bekoren. Ik nam er nog een want daar vroeg het gezelschap naar. Na een biertje of zes, het konden er ook meer zijn, werd ik dronken. Het fijne van zat worden is de ongeremdheid. Alles werd grappiger naarmate het vat steeds minder inhoud bevatte, dit gold trouwens ook voor onze gesprekken. De nacht duurde nog lang en als echte veteranen dronken we onze glazen leeg. Het was een nacht om nooit te vergeten, jammer genoeg zou dit ook voor de dag erna gelden. Ik werd wakker met een mond zo droog als een woestijn. Ik snakte naar water en alcoholdampen hadden de ruimte ingevuld. Mijn hoofd barste van de pijn alsof god zijn almachtige penis tegen mijn hoofd sloeg terwijl hij van een Big Mac genoot. Dit zou een lange dag worden, maar het was de moeite waard.
Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.
Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver.