Bloemenstandman
In een straat die nooit slaapt
stemmen botsen, haast verslijt
daar staat hij — stil,
een eiland van geur en kleur
tussen beton en blik,
tussen nu en nooit.
Zijn handen dragen stilte
alsof hij het geheim kent
van bloeien zonder lawaai,
van sterven zonder spijt.
Ik loop voorbij, hoofd vol storm
vragen krioelen als mieren in mijn borst
"Wat doe ik hier?"
"Wie moet ik zijn?"
Hij antwoordt niets —
en toch begrijp ik hem.
Elke bloem op zijn kraam
is een fluistering van iets groters:
tijd is een ademtocht
liefde een seizoen
en wij, mensen,
maar even op bezoek.
Hij verkoopt schoonheid die verwelkt
maar zijn blik is eeuwig
onbewogen
iemand die allang gestopt is met vechten
en daardoor eindelijk vrede vond.
Ik wil leren staan zoals hij
zonder ruis
zonder moeten
en misschien, op een dag
zal ik ook iets verkopen
dat niemand kan houden
maar iedereen zal voelen.
Tekst : Manfred 24 juni 2025