Ge hebt er iets breekbaar van gemaakt.
Iets waar ge heel uw leven lang om rouwt.
Niet echt kwijtgespeeld, eerder misgelopen.
Afvragend of de eenzaamheid uw herinnering heeft omarmt.
Iets dat ooit niets was, maar nooit meer niets kan zijn.
Te relevant geworden, te fragiel.
Enkel al de gedachten die steeds weer hand in hand met u door het leven gaan.
U niet loslaten, hoe kunt gij loslaten?
Misschien is het gemis, het verloren zijn geraakt, wel het enige dat voor altijd is.
En dat leven lang rouwen nooit went.
Ge hebt er iets breekbaar van gemaakt.
En het breek u.