Lier, 16 mei 2018
Hallo Fabienne,
Bedankt voor je brieven.
Ik ben altijd blij als ik weer een nieuwe brief van je kan openen en lezen. Toch twijfel ik of ik je al ken. Ik lees dat je je graag creatief uit en je zoekt daarin jouw weg, schrijven, fotografie, film... Laat je me hij gelegenheid eens een foto of filmpje van jou zien? Verder vermoed ik dat je iets ouder bent dan ik, maar mogelijk heb ik dat al mis.
Door het systeem waarbij we online brieven moesten uploaden, miste ik interactie tussen ons. Herken jij dat gevoel?
Opdrachten geven mij houvast, maar ik merk dat ik me daardoor te weinig tot jou heb gericht.
Zat jij, net als ik, op je feedback te wachten? Organisatorisch bleek er iets mis en dat maakte dat we, jammer genoeg, enkele opmerkingen en tips niet meer konden gebruiken in latere brieven. Ik ben nieuwsgierig wat de feedback jou bracht.
Ik vind aandacht voor mijn brief leuk.
Schrijven en gelezen worden, geeft het jou ook beiden voldoening?
Welke opdracht vond jij de leukste en waarom?
In jouw brieven trokken de woorden “kinderwens”, “tweelingzielen” en “engel” extra mijn aandacht.
Het lijkt me bijzonder zwaar om op een bepaald moment je kinderwens als koppel, als vrouw in ons geval, los te laten. Ik bewonder koppels die hun leven toch verder kunnen opnemen en op een andere manier zingeven. Kinderen zijn niet de enige zingevers in het leven. Ik zag dat zelf pas toen ik al kinderen had. Op een bepaald moment had ik de absurde idee-fixe dat ik alleen met kinderen gelukkig zou worden. Hoe verliep dat voor jou? Heb je dat ooit kunnen aanvaarden of voel je nog steeds gemis?
Maakte het kinderloos zijn, het definitief afscheid van je eigen ouders extra zwaar, denk je? Ik las het verdriet dat dit je bracht.
“Tweelingzielen” en “engel” zijn woorden die voor mij spiritueel aanvoelen. Ik hou van die mysteries en geloof zelf in meer dan dat we kunnen zien. Ik las hierover heel wat boeken en volgde ook al spirituele workshops. Dat gaf/geeft mij rust. Met een wetenschapper getrouwd zijn, houdt echter de twijfel in “meer dan ons aards bestaan” stevig staande. Misschien maar goed om me in onze maatschappij down to earth te gedragen. Hoe spiritueel ben jij bezig?
Ik vind je in je zesde brief heel openhartig waarin je vertelt dat je bijnamen voor collega’s verzon en die schriftelijk deelde met een collega-vriendin. Je hebt dus ongetwijfeld gevoel voor humor. Je moest hiervoor bij je baas op gesprek moest komen... Straf dat je dit durft te delen.
In diezelfde brief trok ik grote ogen toen ik las dat je enkel een appel als middagmaal at een aantal jaren geleden. Hoe kan dat? Hoe kwam dat?
Wat betreft je titel “Schrijven is ook praten”: ik vind het een groot voordeel dat ik beter kan nadenken om iets juist te verwoorden in een brief of mail. Mondeling vind ik dat moeilijker. Verkeerde woordkeuze of foute mimiek doen mij dan al eens de das om. Ik hoop dat mijn boodschap schriftelijk zuiverder bij de ontvanger arriveert.
Nog één laatste vraag: zie ik je op de Schrijfdag in Gent?
Warme groet,
Inge