Joena C Bigs

With love

Lier, 20, 21,22,23,24, 25 mei 2018 Beste Fabienne, Mijn laatste brief komt moeilijk op gang. Ik vind niet de goede vorm en gewenste toon. Ik mis een vrolijke insteek. Ik heb gewacht. Ik heb gebroed maar tevergeefs. Here it comes, with all my heart anyway. Het is verdrietig om te lezen dat jullie relatie momenteel moeilijk loopt en dat het onduidelijk is welke richting jullie uit moeten gaan. Communicatie is iets vreemd. Onvoorspelbaar. Een kunst, die ik zelf mondeling teleurstellend weinig beheers. Hierdoor lopen een aantal relaties in mijn leven ook niet zoals ik het wil. Op het werk ervaar ik frustratie omdat ik gedrag van anderen, waaraan ik me stoor, niet in groep kan benoemen. Vaak worden boodschappen te persoonlijk opgenomen. Collega’s beginnen te huilen. Ze worden plots ziek na een “confrontatie”. Waarom is het zo moeilijk om constructief een gesprek te voeren over pijnpunten? De relatie met mijn vader kende ook al diepe dalen en zelfs een breuk van enkele jaren. Met een fameus schuldgevoel er boven op. In contact met hem blijf ik nu op de oppervlakte. Ik bezit het twijfelachtige talent om aan te voelen waar mogelijk een ruzie loert tijdens een ontmoeting met hem. Het is te gemakkelijk om te zeggen dat hij een moeilijk karakter heeft. (Mijn ouders zijn gescheiden na bijna 25 jaar huwelijk.) In een relatie, in een gesprek ben je met twee. De verantwoordelijkheid voor mijn relaties draag ik dus evenzeer. Dju! Papa en ik lijken mekaar te tolereren omwille van mijn kinderen, omwille van “het hoort goed te gaan tussen een vader en zijn enige kind”. Op zijn minst voor de buitenwereld. Tegelijk voel ik inwendig de drang, het verlangen om hem fier te maken. Mijn drijfveer is altijd van hem te horen dat ik het goed doe. Wat ik nooit lijk te horen. We botsen hier keihard op de essentie van mijn leven: de wens om anderen te horen zeggen dat ik het goed doe. Ik hoop oprecht dat jij met je partner een weg kunnen vinden om elkaar weer in liefde te ontmoeten. Als het niet alleen lukt, misschien wel met een relatietherapeut. Hangt af van wat jij graag wil in jouw toekomst met hem. Nog even een kanttekening: mijn moeke was mijn grootmoeder. De moeder van mijn papa. Zij is 94 jaar geworden en dat is een mooie leeftijd. Mijn eigen mama leeft nog. Mijn beide ouders hebben een nieuwe relatie. Lege nest-angst heb ik (nog?) niet. Als kind was ik vaak alleen en nu voel ik dat ik graag alleen ben. Dus dat kan een voordeel zijn als ze het huis verlaten. Ik zie mijn kinderen graag en was hun eerste levensjaren griezelig sterk met elk van hen verbonden. Loopbaanonderbreking en een tijdje thuis zijn voor elk van hen, ik had het nooit anders gewild. Ook nu werk ik 4/5 in functie van de kinderen. Ik voel wel dat hun tienerkuren weer afstand brengen in onze symbiose. Misschien zijn die puberhormonen wel een goede zet van de natuur die het makkelijker maken je kinderen los te laten. “Mijn kinderen zijn mijn kinderen niet”, zei Kahlil Gibran ooit. Het zijn individuen die hun eigen weg zoeken in de wereld. Een gelukkige jeugd is het belangrijkste en meest onmisbare dat hen gegeven kan worden. Zonder dat wordt een gelukkige toekomst een pak moeilijker, volgens mij. Angst voor liften of vliegtuigen heb ik niet maar wel voor andere dingen, als voor pijn. Tandartspijn. Ook angst voor onvoorspelbare contacten met mensen. Angst om domme dingen te zeggen, verkeerde beslissingen te nemen. Angst dat ik na dit leven weer aan een nieuw leven op aarde moet beginnen, in minder comfortabele omstandigheden. Angst voor zware ziektes. Angst om een onherstelbare fout te maken waardoor iedereen mij veroordeelt, angst om anderen teleur te stellen, angst om te kwetsen,… Eigenlijk kan heel deze opsomming samengevat worden in die eerste. Angst voor pijn. Of ik van dingen spijt heb? Op het moment dat zaken anders lopen dan ik hoop, brengt dat mij uit mijn evenwicht. Het maakt me pessimistisch en zwaarmoedig. Maar brengt niet elke ervaring uiteindelijk de lessen die we nodig hebben, die bijdragen tot vorming en persoonlijke groei? Sommige duidelijker dan andere. “Waarom lees en schrijf je graag?” vraag je ook. Eigenlijk lees ik tegenwoordig enkel non-fictie in functie van mijn job of hobby. Eerder functioneel niet zozeer ontspannend op zich. Schrijven doe ik tegenwoordig ook voornamelijk werkgerelateerd, deze schrijfworkshop even buiten beschouwing gelaten. Momenteel heb ik geen behoefte aan meer schrijfwerk. Ik kom naar de Schrijfdag en ben benieuwd om jou daar te ontmoeten. We herkennen elkaar vast. Ik ben die ene, die een beetje angstig uit haar ogen kijkt. Ben jij dan die vrouw met haar prachtigste foto in de hand? Groeten uit Lier Inge

Brief aan Fabienne

Lier, 16 mei 2018 Hallo Fabienne, Bedankt voor je brieven. Ik ben altijd blij als ik weer een nieuwe brief van je kan openen en lezen. Toch twijfel ik of ik je al ken. Ik lees dat je je graag creatief uit en je zoekt daarin jouw weg, schrijven, fotografie, film... Laat je me hij gelegenheid eens een foto of filmpje van jou zien? Verder vermoed ik dat je iets ouder bent dan ik, maar mogelijk heb ik dat al mis. Door het systeem waarbij we online brieven moesten uploaden, miste ik interactie tussen ons. Herken jij dat gevoel? Opdrachten geven mij houvast, maar ik merk dat ik me daardoor te weinig tot jou heb gericht. Zat jij, net als ik, op je feedback te wachten? Organisatorisch bleek er iets mis en dat maakte dat we, jammer genoeg, enkele opmerkingen en tips niet meer konden gebruiken in latere brieven. Ik ben nieuwsgierig wat de feedback jou bracht. Ik vind aandacht voor mijn brief leuk. Schrijven en gelezen worden, geeft het jou ook beiden voldoening? Welke opdracht vond jij de leukste en waarom? In jouw brieven trokken de woorden “kinderwens”, “tweelingzielen” en “engel” extra mijn aandacht. Het lijkt me bijzonder zwaar om op een bepaald moment je kinderwens als koppel, als vrouw in ons geval, los te laten. Ik bewonder koppels die hun leven toch verder kunnen opnemen en op een andere manier zingeven. Kinderen zijn niet de enige zingevers in het leven. Ik zag dat zelf pas toen ik al kinderen had. Op een bepaald moment had ik de absurde idee-fixe dat ik alleen met kinderen gelukkig zou worden. Hoe verliep dat voor jou? Heb je dat ooit kunnen aanvaarden of voel je nog steeds gemis? Maakte het kinderloos zijn, het definitief afscheid van je eigen ouders extra zwaar, denk je? Ik las het verdriet dat dit je bracht. “Tweelingzielen” en “engel” zijn woorden die voor mij spiritueel aanvoelen. Ik hou van die mysteries en geloof zelf in meer dan dat we kunnen zien. Ik las hierover heel wat boeken en volgde ook al spirituele workshops. Dat gaf/geeft mij rust. Met een wetenschapper getrouwd zijn, houdt echter de twijfel in “meer dan ons aards bestaan” stevig staande. Misschien maar goed om me in onze maatschappij down to earth te gedragen. Hoe spiritueel ben jij bezig? Ik vind je in je zesde brief heel openhartig waarin je vertelt dat je bijnamen voor collega’s verzon en die schriftelijk deelde met een collega-vriendin. Je hebt dus ongetwijfeld gevoel voor humor. Je moest hiervoor bij je baas op gesprek moest komen... Straf dat je dit durft te delen. In diezelfde brief trok ik grote ogen toen ik las dat je enkel een appel als middagmaal at een aantal jaren geleden. Hoe kan dat? Hoe kwam dat? Wat betreft je titel “Schrijven is ook praten”: ik vind het een groot voordeel dat ik beter kan nadenken om iets juist te verwoorden in een brief of mail. Mondeling vind ik dat moeilijker. Verkeerde woordkeuze of foute mimiek doen mij dan al eens de das om. Ik hoop dat mijn boodschap schriftelijk zuiverder bij de ontvanger arriveert. Nog één laatste vraag: zie ik je op de Schrijfdag in Gent? Warme groet, Inge

Hij

Beste Fabienne, Vind jij het ook moeilijk om één belangrijke ontmoeting te kiezen? Deze schrijfopdracht lijkt om ontboezemingen te vragen. Opletten dat ik niet te zweverig word! Soms brengt het leven verrassingen of katalysators. Is dat omdat je er zelf klaar voor bent of kent die andere de toverspreuk die je dieper raakt dan de huid? Een keerpunt in mijn leven kwam in 1995 met de ontmoeting met stagementor Gert. Hij passeerde in mijn wereld als 3e jaar student. Gert was anders, hij leek mij op dat moment echt te zien. Iets wat ik nog nooit eerder gevoeld had. Hij had iets mysterieus. Hij leek mij te willen doorgronden. “Haal je niets in je hoofd. Je ziet dingen die er niet zijn. Je hoopt dat hij je interessant vindt. Waarom zou hij?” was de mantra in mijn hoofd de eerste dagen. De wereld was hard in die tijd en “hard to get” ook. Ik wilde zoveel mogelijk met hem op ronde. Hij lachte om dezelfde dingen, was ook nog zoekende in het leven, wilde de wereld echt verbeteren (wat hij ook deed in mijn geval) geloofde in het goede van elke mens en gaf ook de indruk mij te appreciëren. Voor hem leek niets onmogelijk. Hij was amper 6 jaar ouder maar hij straalde de wijsheid uit, die ik wou. Hij stelde mij vragen die niemand eerder stelde. Valt het op dat ik hem grondig bewonderde? Onze ontmoetingen raakten mij zo diep dat er een deur in mij open. Oeps, te zweverig? Een zalig frisse wind bracht energie en hoop. Licht in duisternis en warmte in het vriesvak. Misschien denk je nu dat er een liefdesrelatie volgde? Dat er passionele avonturen beleefd werden? Liefde was er zeker. Maar een echte relatie als in “koppel” is er nooit geweest. Ik kwam van ver en was te bang van meer dan die ene echte kus. Hij gaf zelf ook aan dat hij niet klaar was voor een nieuwe relatie. Teleurstelling maar mogelijk ook opluchting. Ik had hem toch niet kunnen bieden wat hij verlangde. Hem liet ik gaan, maar zijn energie hield ik vast. De vlinders in mijn buik waren prachtig en ik voel dat er nog steeds rondfladderen als ik aan hem denk. Door Gert was ik plots wel klaar om verdere stappen in mijn leven te zetten. Me open te zetten voor anderen. Zelfvertrouwen zal nooit mijn zwaarste rugzak worden, maar kreeg in die jaren toch enkele kilo’s bij. Zonder groot afscheid scheidden na enkele jaren, waarschijnlijk vooral door mij. Bang om de magie van toen te verliezen, ben ik weigerachtig om hem actief terug te gaan ontmoeten. Wat denk je, Fabienne? Is dat gek van mij? Ik ben toen Frans gaan bijstuderen in avondschool, want ik wilde naar het buitenland, ontwikkelingshulp… Daar, in de Franse les, gebeurde een tweede wonder, de man van mijn leven was er ook. Ik kon me openstellen en had voldoende vertrouwen om hem te versieren tot een filmavondje. De liefde werd werelds, meer dan eens was hij mijn coach en de engel die mij mama maakte. L’amour était arrivé. Mijn leven werd nooit echt avontuurlijk of wereldverbeterend. Maar persoonlijk legde ik op een heel traject af. Zonder grote vijanden, leerde ik steeds beter aanvaarden dat eenzaten ook ok zijn en word ik minder vijand van mezelf. En dat is al heel wat. Ik was gered. Wie is jouw redder? Groeten Inge

Ontmoetingen in het bos

Roodkapje, Al bij onze eerste ontmoeting wist je me te betoveren. Je zag er fantastisch uit. Iedereen noemt je Roodkapje, maar ik vind Lekkerhapje beter bij je passen. Ik hield me in, wilde je niet onmiddellijk verslinden. Zag je me kwijlen? Sorry daarvoor. Ik stuurde je dieper het bos in, met de smoes dat daar nog meer bloemen groeiden. Kleine meisjes plukken graag en oma’s lijken altijd blij met plukbloemen. Iedereen weet dat bloemen het mooist zijn in de natuur. In een vaas zijn ze eerder zielig. Daar stinken ze snel bovendien. Maar soms moet je principes loslaten. Jij naar ginder en ik naar je oma. Ze dacht dat jij het was en schrok van mijn grote oren. Dat had ze niet moeten zeggen. Ik heb geen grote oren. Ze had zelf grote oren! Taai was ze ook. Nu lig ik hier in een wildvreemd bed met een dikke buik. Ik dronk net een kop koffie en heb nog plaats voor een klein nagerecht. Maar eerst nog even met je babbelen. Ik heb het gevoel dat jij me echt begrijpt. Ik kan niet wachten tot jij er bent. Wolf Ps: Laat die bloemen maar buiten.

Stress

Beste collega’s van Berlaar, Sorry dat ik zo onbeleefd de lippen op elkaar hield. In een zelfsturend systeem is het toch ongepast dat een teamverantwoordelijke me zonder afscheid uit mijn eigen team komt plukken. Per sms naar regio Berlaar! “Jij mag alleen maar in de Bosstraat komen om je huisbezoeken te doen.” Andere collega’s beaamden onmiddellijk: “Alleen de Bosstraat, de rest is voor ons. Sorry.” In eerste instantie keek ik jullie begripvol aan. Brave schijn, kan -imagogewijs- in een nieuwe werkomgeving geen kwaad. Het was tenslotte ook niet jullie keuze dat ik er plots bij kwam. In mijn buik begon de ballon zich toch al voelbaar op te blazen. Zichtbaar werd hij toen daar de vrouw verscheen, waarvan jullie zeiden dat ze ook bij jullie team hoorde en waarmee ik altijd zou moeten samenwerken. Magda! Van alle vrouwen ter wereld, Magda! “Magd” voor de vrienden, Macht ja! Zij had onze organisatie toch enkele jaren geleden definitief verlaten. Ze wist toen dat dit werk haar niet lag, dat ik haar niet lag, dat wij geen goed duo waren. In mijn hoofd had ik de scheiding al lang aangevraagd! Steeds was ze slim genoeg om uit het zicht te blijven, kantjes er af te lopen maar als er zaken moesten gebeuren, deed ze zich voor als “te dom”. Ik deed jarenlang verwoede pogingen haar professioneel te tolereren, haar manier van zijn te negeren, te accepteren. Dat lukte niet meer dan amateuristisch. Die Magda dus! De ballon in mijn buik knapte. Dus ik hield mijn lippen geklemd om te belemmeren dat alle kak tussen ons op de grond gutste. Pas in mijn eigen badkamer, deed de duisternis me vermoeden dat ik net een nachtmerrie had overleefd. Zelden deed een toiletbezoek zoveel deugd. Het glaasje water was mijn toetje. Duim omhoog grijnsde mijn spiegelbeeld en weer bed in. 2019 is nog ver weg. Dan verhuis ik, na 10 jaar, wel naar jullie team. Niks zelfsturend! Comfortzone is voor watjes! Je toekomstige teamgenoot. Lachend kakske.

Heimwee

Moeke, mijn moeke, Terwijl ik deze foto bekijk, krijg ik heimwee. Ik krijg het niet, het overvalt mij. 17 jaar geleden, jij, ons Lien en ik in jouw tuin. Genieten van de zon en van elkaar. Jij straalt met haar op je schoot, ik zwaai naar de fotograaf en zit dicht bij jou. Je tuin is prachtig verzorgd. Net als jij. Zelfs in je nachtjapon ben jij op en top dame. Jij zit mooier op je plastieken witte tuinstoel, dan koningin Paola op een troon. Je witte haren zouden een kroon meer dan waardig zijn. 84 jaar tussen jou en je eerste achterkleindochter is niet te veel en ik ben blij dat ik haar met jou kan delen. Ons Lien kijkt ook naar haar papa, de fotograaf maar is niet zo ontspannen als wij. Heb jij ooit als 1,5- jarige op de schoot van je overgrootmoeder gezeten? Huid als perkament, beschreven met ontelbare lijnen. Het kind voelde vast wel de liefde tussen ons maar kreeg nooit de band die ik met jou had. Kan ook niet. Ik logeerde vaak bij jou, in bed verwarmde jij mijn voeten. Je gaf snoep dat thuis zelden was. Tijd had je in overvloed, samen maakten we fotozoektochten door Arendonk, namen we de bus om in Turnhout te winkelen of er het koffiehuis van je zus te bezoeken. Zwarte drop – “zjapkes”- eet ik om jou te eren want die had jij altijd bij je of ik maak gele pudding. Dat deed jij soms nog om 22u omdat je er dan onweerstaanbare trek in had. Of je ging in kamerjas naar de frituur van “Dikke Rik” 200m verderop om er ijsjes voor ons te kopen. Wist ik toen veel hoe magisch dat allemaal was. Ik was die verwende kabouter die jouw enige kleindochter was. We woonden 50 km uit elkaar, jij reed geen wagen, maar onze band overwon die hindernis moeiteloos. Hoedanook die ervaringen kon je je achterkleinkind niet meer geven. Ik hoop dat zij ook zo’n betoverende mensen in haar leven heeft als jij. Weet je dat ze bijna haar middelbare studies afrondt? Helemaal klaar voor een ander leven en om ons nest deels te verlaten. Weldra. Het is nu meer dan acht jaar geleden dat we elkaar voor het laatst zagen. Minder mooie omstandigheden. Pijn, afhankelijkheid en quasi blindheid tekenden je laatste levenstijd in een huis vol schimmen. Maar ook dit droeg je waardig. Bewonderenswaardig. Had ik er meer moeten zijn voor jou toen, spookt dan weer door mijn hoofd. Zit je nu ook in een groene wei, te stralen in de zon? Hou je mij in de gaten en fluister je subtiel geluk in mijn richting? Maakt de tijdloosheid je weer jong? Ik overtuig mezelf dat je het goed hebt ginder. Dat verdien je. Bedankt dat je mijn moeke was. Inge

Brieven aan J.

15 april Jente, Ik ben blij dat je hier bent. Ik zocht je in de massa. 2 bussen liepen leeg. Je vriendinnen zag ik maar waar bleef jij? Soms zoek ik te ver want je prijkte al onder mijn neus. Letterlijk want ik stond hoog op een grote steen om je beter te kunnen vinden. Stralend was je, beetje bruin, verwarde haren en op je badsloefen, omdat die zo goed zitten tijdens een lange busrit. Ik was, eerlijk gezegd, een beetje bang dat vermoeidheid van je reis of heimwee naar de bergen je kortaf zou maken. Maar je leek oprecht blij. Het afscheid van je vriendinnen was mooi. Knuffel, kus en warme glimlach, en dat allemaal op zondagochtend om 7u15. Op andere zondagen moet niemand je storen voor 10u. Zonder uitslapen is zondag niet compleet. Ook niet zonder koffiekoek, zo een vierkante met pudding binnenin en chocolade bovenop. Goede keuze, vind ik zelf ook. Daarom haal ik nog een koek bij de bakker voor we thuis komen. Met de koek nestel je je voor de televisie. Die miste je niet afgelopen week, maar ik denk dat hij je een thuisgevoel geeft. Ik laat je met je koek en in je zetel, lief kuikentje van mij. Wat bracht je mee voor mij? Een koffer vol skipak en was. Die doe ik terwijl jij het bad in glijdt om alvast wat slaap in te halen. Weet je wat mij het meeste blij maakt? Dat je weer hier bent. Inge 16 april Lieve Jente, Weet je nog dat ik je mijn oude zonnebril gaf? Niet helemaal rond zoals ik dacht en had aangekondigd, maar eerder ovaal. Ik dacht dat het dit niet was, wat je wou. Mijn hart maakte dus een vreugdebuiteling toen ik de sprankeling in je ogen zag. Tieners zijn geen gemakkelijke klanten, weet je dat? Het overwinningsgevoel maakt zich meester van mij als ik tevredenheid bij jou bespeur. Al ben je vaak vrolijk van ingesteldheid, toch kan je rozigheid plots donkergrijs worden. Onverwacht, dat maakt het moeilijk. Vind ik niet leuk en ik voel dat dat donkergrijs dan ook razendsnel mij inpalmt. Onvermijdelijk. Maar vandaag dus niet. Als ik je dan wat later betrap op het maken van een snapchat met je nieuwe oude zonnebril is mijn missie helemaal goud. Bedankt daarvoor. Zullen we dat nog vaak overdoen? Kus Inge 17 april Jente, Toen jij over de Oostenrijkse bergen gleed, ging het leven hier door. Maar niet gewoon. Die ene week leek er 2. Het huis verloor geur, smaakte leger, galmde minder. Kippewit bleef liggen en bedierf. Je broer miste het stoeien met jou, maar niet jouw commando’s. Of toch ook wel. Het avondritueel verliep saaier. Geen gekibbel over wie in welke zetel mag zitten, wie welk programma mag kiezen. Jij en je broer zijn hier de grootste tv-liefhebbers. De badkamer wachtte geduldig maar zonder gevolg op je. Kranen bleven vol, warm water in voorraad. Ik mis je grapjes, als je er niet bent en niet te vergeten je lach om mijn flauwe grappen, jouw luchtkusje voor je naar bed gaat. Maar chocolade blijft dan iets langer in de kast. Goed voor mij. Ik kon niet wachten tot je er weer was. Om je dan in mijn armen te sluiten, net zo lang tot je protesteerde om mijn lichamelijk geweld. 3 seconden dus. 1-2-3-4. Gefopt! Inge Maar jij mag mama zeggen.

5 april 2018

Hallo, hoi, hey, beste, geachte, mevrouw, mijnheer, hoe het best beginnen, baart me zorgen. Verklap ik al te veel over mezelf? Ik rits mijn jas nog een halve centimeter hoger als ik onze koer op stap. Mijn sjaal zit in de weg. Mijn eeuwige sjaal. Kleur en dikte veranderen met de seizoenen of de gemoedstoestand. Vandaag is hij blauw-wit gestreept. Maakt ons Petatje allemaal niet uit. Zolang ze maar haar graanrantsoen krijgt. Ze kijkt en springt enthousiast op en neer als ik nader. Wanneer ik haar portie aardappelen en groenten -we koken te vaak een net te grote portie voor onszelf- in haar bakje kwak, keurt ze het amper een blik waardig. “Liever granen? Pech gehad!” denk ik hard. Als ik weer weg ga, zie ik over mijn schouder, dat ze toch gretig pikt. Verwende kip. Ze mist vast haar echte baasje. Die zit in op betere weiden momenteel. Schoolreisje naar Italië, van verwende kippen gesproken. Met Kasper koers ik langs onze waterige stadsrand. (Al vind ik "stad" overroepen voor dit kleine landelijke gebied waar ik nu woon. Jarenlang snoof ik Antwerpse lucht en cultuur die ik hier wel eens mis.) Ganzen zetten vastberaden koers in tegenovergestelde richting. Vandaar dat we wind op kop hebben, vandaar dat het steeds kouder wordt in mijn gezicht. Het getater van de ganzen maar vooral van zoonlief verwarmt mijn hart en het echoot in mijn hoofd dat ik dit moet koesteren. Nog 1, hooguit 2 jaar en ook hij kiest de kant van de pubers. Hoogst waarschijnlijk. Ben ik mijn laatste kind kwijt. Onze dochters zijn al niet meer de kinderen die ik onbeperkt kusjes gaf, die onvoorwaardelijk geloofden wat ik zeg, die zich geen vragen stellen over de fouten die ik maak. Ze zoeken hun weg de wereld in. Hun eigen weg en dat is goed, maar de navelstreng vervaagt. Afscheid snijdt. Waar de Nete naar rechts zwengelt, zwieren wij ons naar links richting toren. Pallieter gunt ons geen blik waardig, hij tuurt voor eeuwig naar de hemel. Op zoek naar wolken, wolken die vreugde brengen en liefde, heel veel liefde. Of steekt hij zijn neus in de vlammen van ontluikende natuur, de mengeling van water en groen die deze stad zijn landelijk karakter waarborgt. In de bibliotheek scheiden onze wegen. Zoon spurt naar de strips. Hij is het soort kind dat nu gel gebruikt, dat langer haar wil en dat graag wil kunnen zeggen dat hij veel leest, zoals zijn oudste zus. In zijn leeswereld staan strips op nummer 1. Ook boeken zoals “Het leven van een loser”, “Niek de Groot”, “Fantasia” vindt hij geweldig. Boeken uitgevonden voor kinderen die niet van lezen houden maar toch nog verleid kunnen worden om eens te proeven van boeken. Het soort boeken waarvan ik onpedagogisch durf te beweren dat er maar 5 zinnen in staan. Ik overdrijf graag. Hoedanook, ik ben al blij dat het kind leest. Ik kom dan ook uit het tijdperk dat de bib de weg naar avonturen was en niet de tablet of televisie. In het boekenhuis dus, ik begeef me naar de “net binnen gebrachte boeken”. Daar wachten vaak exemplaren die er echt voor mij lijken neer gelegd te zijn. Ik laat me hier graag verrassen. Uit luiigheid ongetwijfeld, uit gemakzucht. Op dit terrein hou ik van verrassingen. Maar alleen dit terrein. Verder liever geen onverwachte wendingen in het leven voor mij, dankjewel. Huiver jij ook zo van een avondmenu dat plots wordt gewijzigd, van afspraakjes die amper 5 minuten voor aanvang geannuleerd worden, van collega’s die plots ziek zijn, onverwacht bezoek,… zelfs van onaangekondigde cadeautjes, waarvan je niet vooraf weet of je ze tof gaat vinden of waarbij je moet doen alsof je blij bent? Onze bib is een warme welkom voor iedereen. Ook voor de dame met haar 5 bengels. In het bijzijn van de ouders noemt ze hen waarschijnlijk haar engeltjes. Ben jij op dat vlak ook argwanend? Dit is ongetwijfeld een onthaalouder. Onmogelijk om met dat beroep ongemerkt de maatschappij in te stappen. Kleine handjes en luide stemmen genieten van de kleurrijke boeken. De onthaalmoeder, want ja het is wel degelijk een vrouw, zit op een kleuterstoeltje met één snottebellenbaby op haar schoot. Geen boekenliefhebbertje misschien of misschien net een liefhebber van scheuren? De dame houdt in haar ene hand een groot prentenboek open voor nummer 2 en met haar andere hand redt ze één van haar andere duifjes van een val. Haar kwintet kuikens blijft aanvaardbaar dicht in haar buurt. Haar aandacht verslapt geen moment, haar mond glimlacht maar haar ogen schreeuwen “vermoeid!”. Hoopt ze dat ze straks allemaal samen een flinke dut doen of is zij de vrouw bij wie elk kind op zijn eigen moment mag slapen, naar eigen behoefte? Mooi voor het kind, moeilijker voor haar… Ik wens haar de rust die ze nodig heeft en vanavond dankbare ouders die besef hebben van wat zij voor hun kroost doet,terwijl zij rustig op hun werk zitten. Ik ben dankbaar dat ik met enkel mijn zoon, die -godzijdank- de leeftijd heeft van de 5 kinderen samen, naar huis kan fietsen. Op het ritme van zijn gebabbel is het leven mooi in een ministadje. De wind in de rug, maar liever iets warmer, alsjeblieft. Tot gauw?

Joena C Bigs

Teksten