15 april
Jente,
Ik ben blij dat je hier bent.
Ik zocht je in de massa. 2 bussen liepen leeg. Je vriendinnen zag ik maar waar bleef jij? Soms zoek ik te ver want je prijkte al onder mijn neus. Letterlijk want ik stond hoog op een grote steen om je beter te kunnen vinden. Stralend was je, beetje bruin, verwarde haren en op je badsloefen, omdat die zo goed zitten tijdens een lange busrit.
Ik was, eerlijk gezegd, een beetje bang dat vermoeidheid van je reis of heimwee naar de bergen je kortaf zou maken. Maar je leek oprecht blij.
Het afscheid van je vriendinnen was mooi. Knuffel, kus en warme glimlach, en dat allemaal op zondagochtend om 7u15. Op andere zondagen moet niemand je storen voor 10u. Zonder uitslapen is zondag niet compleet. Ook niet zonder koffiekoek, zo een vierkante met pudding binnenin en chocolade bovenop. Goede keuze, vind ik zelf ook. Daarom haal ik nog een koek bij de bakker voor we thuis komen. Met de koek nestel je je voor de televisie. Die miste je niet afgelopen week, maar ik denk dat hij je een thuisgevoel geeft. Ik laat je met je koek en in je zetel, lief kuikentje van mij.
Wat bracht je mee voor mij? Een koffer vol skipak en was. Die doe ik terwijl jij het bad in glijdt om alvast wat slaap in te halen.
Weet je wat mij het meeste blij maakt?
Dat je weer hier bent.
Inge
16 april
Lieve Jente,
Weet je nog dat ik je mijn oude zonnebril gaf? Niet helemaal rond zoals ik dacht en had aangekondigd, maar eerder ovaal. Ik dacht dat het dit niet was, wat je wou. Mijn hart maakte dus een vreugdebuiteling toen ik de sprankeling in je ogen zag. Tieners zijn geen gemakkelijke klanten, weet je dat? Het overwinningsgevoel maakt zich meester van mij als ik tevredenheid bij jou bespeur. Al ben je vaak vrolijk van ingesteldheid, toch kan je rozigheid plots donkergrijs worden. Onverwacht, dat maakt het moeilijk. Vind ik niet leuk en ik voel dat dat donkergrijs dan ook razendsnel mij inpalmt. Onvermijdelijk. Maar vandaag dus niet.
Als ik je dan wat later betrap op het maken van een snapchat met je nieuwe oude zonnebril is mijn missie helemaal goud. Bedankt daarvoor.
Zullen we dat nog vaak overdoen?
Kus
Inge
17 april
Jente,
Toen jij over de Oostenrijkse bergen gleed, ging het leven hier door.
Maar niet gewoon. Die ene week leek er 2. Het huis verloor geur, smaakte leger, galmde minder. Kippewit bleef liggen en bedierf. Je broer miste het stoeien met jou, maar niet jouw commando’s. Of toch ook wel.
Het avondritueel verliep saaier. Geen gekibbel over wie in welke zetel mag zitten, wie welk programma mag kiezen. Jij en je broer zijn hier de grootste tv-liefhebbers.
De badkamer wachtte geduldig maar zonder gevolg op je. Kranen bleven vol, warm water in voorraad.
Ik mis je grapjes, als je er niet bent en niet te vergeten je lach om mijn flauwe grappen, jouw luchtkusje voor je naar bed gaat. Maar chocolade blijft dan iets langer in de kast. Goed voor mij.
Ik kon niet wachten tot je er weer was. Om je dan in mijn armen te sluiten, net zo lang tot je protesteerde om mijn lichamelijk geweld. 3 seconden dus.
1-2-3-4. Gefopt!
Inge
Maar jij mag mama zeggen.