Dagdroom

4 mei 2016 · 0 keer gelezen · 0 keer geliket

Je was niet groot, een wormpje

veilig geborgen in mijn schoot.

Ik zag je leven kloppend op

een scherm en stelde me open

armen voor die jij zou vullen.

 

Het nieuws vulde mij met leegte.

Ze zeiden dat het beter was,

natuurlijke selectie. Voor mij

voelde het alleen maar onnatuurlijk.

Onwerkelijk dat jij nu het scherm

 

in stilte hulde. Ik wilde schreeuwen,

huilen met jouw longen die brulden

in plaats van mij in steriele ruimte

te omhullen met verdriet.

 

Ons afscheid was kort, ik zag niet

hoe ze jou geslachtsloos opborgen.

Misschien wilde ik liever niet weten…
Mijn kind, ik zal je nooit vergeten,


dagdroom die ik werkelijk
heb bemind.

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver en help je hem of haar verder op weg.

4 mei 2016 · 0 keer gelezen · 0 keer geliket