Ze beslist om nog een keer naar de Sainte-Anne kerk op de Place de la République te gaan. Het is te warm om naar buiten te gaan, maar ze wil weten of de catalogi van de Japanners al zijn gearriveerd. De Place de la République ligt nu helemaal in de zon, alleen de trappen voor de kerk liggen in de schaduw. Bij de obelisk, midden op het plein, staat een donkere man met een kameel. Ze vraagt zich af hoe het zit met kamelen en de zon. De man lijkt wat van plan te zijn met de toeristen, maar de toeristen hebben er niet veel zin in. Het is te warm. En het zijn geen toeristen. Ze zijn niet gekomen voor kamelenritjes. Ze zijn gekomen om naar foto’s te kijken. Ze dragen badges. Deze week is het stadje één groot fotografiemuseum en met een badge mag je overal binnen. De bekende fotografen hangen in paleizen en kerken als de Sainte-Anne, de onbekende hangen in lege panden of gewoon op straat. Ze komen elk jaar, deze week, de badges. Ze willen geen kamelenritjes. Ze willen foto’s van kamelenritjes.
Ze gaat naar de geïmproviseerde shop, vooraan in de kerk. De catalogi zijn nog niet gearriveerd. Het is warm in de Saint-Anne. Ze wil weg, naar hun koele appartement bij het Théâtre Antique, maar ze gaat toch nog een keer naar de foto’s kijken. Het zijn beelden van acht Japanse fotografen. Ze werden iets meer dan veertig jaar geleden voor het eerst in New York getoond en ze hebben daar veel indruk gemaakt. Op de expo in New York zag de wereld voor het eerst dat de fotografie in Japan radicaal was veranderd. Ze kent de beelden, maar nu ziet ze de afdrukken in het echt. Het zijn donkere zwartwitfoto’s. Ze zijn gemaakt op straat, weg van de studio, in het Japan van na de tweede wereldoorlog. Fotografen hadden plots lichte camera’s waarmee ze snel konden fotograferen, midden in de gebeurtenissen. Ze maakten slordige, haastige, slecht belichte en vaak onscherpe beelden.
De beelden van de expo in New York zijn hier in de Sainte-Anne aangevuld met beelden van de jonge Japanse fotografen Sakiko Nomura en Daisuke Yokota. Hun beelden zijn zo mogelijk nog zwarter dan de beelden van hun meesters. Ze zijn zo zwart dat je vaak niet weet wat je ziet. Yokota fotografeert graag als het donker is. Thuis, op straat, of in een hotel om drie uur ‘s nachts. Ze ziet lichamen, kamers, bedden, schimmen. Van ver lijken de beelden wel reeksen zwart fotopapier. Als ze haar hoofd schuin houdt, ontwaart ze hier en daar een figuur. Of toch niet. Je kunt deze beelden nog nauwelijks foto’s noemen. Het zijn flarden van beelden. Het zijn vage herinneringen aan wat ooit is geweest. Yokota experimenteert. Hij heeft fotografie gestudeerd, maar heeft niet eens een echte donkere kamer. Hij gebruikt zijn badkamer als donkere kamer. Hij knoeit met de scheikundige producten en maakt opzettelijk krassen. Op de beelden van Daisuke Yokota zit ruis, net zoals er ruis zit op de elektronische muziek van Aphex Twin, een van Yokota’s idolen.
Als ze de kerk verlaat, ziet ze het blad op de deur. Book signing Daisuke Yokota Thursday 9th at 5PM. De signeersessie is in de espace Nonante-Neuf, op een verlaten industrieterrein, op twee kilometer van de Place de la République. Geen bomen, nauwelijks schaduw. Alleen stenen en moordende zon.
Yokota zit aan een tafeltje, met een stapel lichtblauwe boeken. Het zijn de catalogi. Een vriendelijke dame geeft een papiertje, je schrijft je naam erop en Yokota kopieert je naam in het boek. Hij kijkt niet op, hij signeert. Dit is het moment. Dit is haar kans. Ze haalt het boek uit de kaft die ze speciaal heeft gekocht om Immerse, zijn boek, in te bewaren. Ze heeft het boek twee dagen geleden gekocht. Het is een van de 40 handgenaaide exemplaren, geprint op Fedrigoni papier en speciaal voor dit fotografiefestival gemaakt. Geen twee boeken zijn dezelfde, elk blad is een unieke print. Yokota kijkt op, ze is één van de veertig. Ze kijkt in de blije ogen van de jonge man die al jaren met een lantaarn voor haar uitloopt, in haar donkere kamer, met haar eigen beelden, haar eigen herinneringen, haar eigen verhaal. Ze is te verstomd om hem dat te vertellen. Ze kan alleen maar arigato gozaimasu stamelen.