Dansen op de rand van zwart
De stad pulseert in plastic patronen,
een glimlach geplakt op een grindtegelgezicht.
Neonflarden knipperen “yes–no–yes–no”,
terwijl de baslijn langzaam zijn jas uittrekt
en fluistert: “ik weet wat je verbergt.”
Ergens verderop
doet iemand de afgrond na op TikTok,
krijgt duizend duimen omhoog.
We scrollen onszelf de leegte in,
maar hey — de beat zit lekker strak.
Ik dans op dystopie,
mijn schaduw knikt op het ritme
een algoritme dat mijn naam droomt.
De lucht strakgetrokken als een videoscherm,
en het regent notificaties.
Mijn hartslag in vierkwartsmaat,
maar mijn hoop slaat over. Toch draai ik door,
mijn voeten verankerd,
terwijl de wereld langzaam
pixel voor pixel
verdwijnt in HD.
In m’n hoofd
doet de baslijn een striptease.
Langzaam.
Verleidelijk.
Alsof de waarheid
iets is waar je op kunt dansen.
Tekst : Manfred 16 mei 2025
Foto : Manfred