Als ik naar buiten kijk, zie ik hoe hij een steeds kleiner puntje in het landschap wordt. Wat was er daarnet eigenlijk gebeurd? Hoe kon zo een mooi begin zo pijnlijk eindigen?
Marijke was net klaar met het dekken van de tafel als er aangebeld werd. Nog snel keek ze voor de 15de keer in de spiegel, er moest maar toevallig toch nog een vuiltje op haar rode jurk zitten. Trillend legde ze haar zwetende hand op de deurklink. 'Komaan Marijke, je kunt dit. Het ergste dat er kan gebeuren is dat hij met slaande deuren vertrekt en dat zal wel niet gebeuren...'
'Goedenavond.'
'Euh, hoi. Euh ik bedoel euh ja goedenavond. Euh kom maar binnen.'
'Ooh, doe maar rustig. Je hoeft toch niet zo gespannen te zijn. En je ziet er trouwens echt prachtig uit.'
Marijke friemelt aan haar krullen. 'Ooh, euh, dankje. Zullen we dan maar meteen aan tafel gaan?'