Statige landhuizen werpen ons aanmoedigende blikken toe.
Bijna zijn we boven.
Het jongenszweet op mijn rug: het wringt, het kleeft, het wroet.
De cadans van de pedalen, pompend.
De meester-metronoom die me over de puisten van het leven stuwt.
Onze oprit staart verkrampt en leeg bij me binnen.
Het sombere huis verdampt in het schilderij dat het ooit zelf hoopte te zijn.
“Ik hoor hier niet te zijn”, aan iets anders kan ik niet denken.
Maar de verschilferde roestrode bakstenen zuigen me telkens weer naar binnen.
En we versmelten, veel meer dan ik wil toegeven.