Net zoals de clown zijn zwart, huilend hart in de vreugde van kinderen poogt te verstoppen, verstop ik mij in haar. Ah, de groene ogen die zo licht zijn van kleur dat ik erdoor kan kijken. De ogen die grijs worden wanneer er een serieus onderwerp wordt besproken en licht breekbaar groen schijnen bij vol, onvoorwaardelijk geluk. Blond lang haar dat mijn neus prikkelt, lippen die zowel geil als stijlvol zijn. Zoals de clown wegzakt in de droefnis die na het optreden harder lijkt dan ervoor, alsof elke geforceerde lach het hart verder heeft doen afbrokkelen, omdat het vergeefs is, vals is, blijf ik verweesd achter in een eerder onbestaande realiteit, wanneer ze vertrekt. Het afscheid valt me dan ook zwaar , telkens opnieuw.
We hebben drie uur gerotzooid. Gekust, passioneel, aangeraakt zacht, mannelijk maar zacht. De perfecte combinatie, zegt ze zelf. Drie uur verbondenheid, diepe verbondenheid, en nu vertrekt ze. Ze staat op van de sofa. Gedecideerder dan ik zou willen. Ze pakt haar handtasje, gooit er haar sleutels in, neemt vervolgens mijn glimlach en stopt hem in het rechter zijzakje. Dan neemt ze mijn hart, voorzichtig meisje, en legt ze het zachtjes in haar zwart handtasje.
“Niet bij de GSM stoppen” zeg ik nog “ het schijnt dat de straling slecht is voor ...” Maar het tasje is al gesloten. Alsof ze niet lijkt te beseffen dat ik het later nog nodig zou kunnen hebben. Ze lacht naar mij, lief, geeft me een kus op het voorhoofd en vertrekt.
Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.
Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver.