Hier staan we weer
op de grens van ons bestaan.
Een vlekje op de camera.
De ruimte tussen onze woorden.
Het is zo makkelijk te negeren
en toch blijft het aan me vreten.
Ik staar dwars door je heen, de zon prikt in mijn ogen.
Even wil ik jouw naam roepen maar de wind duwt ze weer terug in mijn mond.
Kinderen lopen rond onze voeten met emmertjes
gevuld met dromen.
Scherven van ons zijn spoelen aan terwijl we er onbeweeglijk naar staren.
Is een aaneengelijmde vaas nog ooit zo mooi als een ongebrokene?
Kan je jezelf wijsmaken dat hij nooit gebroken is?
Ik graaf wanhopig een mal in het zand met trillende handen.
Langzaamaan krijgt het de vorm van een herinnering die we allebei willen najagen.
Onze gebroken resten leg ik er langzaam te rusten tot het zoute water ons overspoeld.
We versmelten nog eens met elkaar maar deze keer worden we iets anders.
Iets getwister.
Als een vlezige legering, een amalgamatie, klauteren we uit ons graf.
Onze handen graaien in de lucht op zoek naar een herinnering van betere tijden.
Daar vinden we ze, ons, met emmertjes gevuld met dromen.
We slepen ons voort met al onze onmogelijk gebogen ledematen.
Wanneer we onszelf hebben bereikt barsten we uit in gelach,
krijsen we het uit van de pijn en zuchten we diep.
“Wij zijn de geesten van de nabije toekomst. Zorg dat wij, dat jullie, nooit zover komen.”
Dan storten ze zich in de zee, die monsters die we aan elkaar beloofden nooit te worden.
En toch staan we weer hier,
terwijl ik door je staar.
Terwijl de wind jouw naam weer in mijn mond stopt.
En een traan in een leeg emmertje valt.