Jarenlang geloofde ik in het sprookje van die ene. Die ene die op je wacht en de donkere hoekjes in de ziel zal verlichten en doen verdwijnen, maar is dat werkelijk wat we willen?
Willen we werkelijk gekend zijn? De mystiek van ons wezen, het mechanisme dat ons draaiende houdt.
Net zoals bij een goed boek. Je verslindt pagina na pagina. Wanhopig verlangend naar de climax. De honger naar het begrijpen, dan de kater die volgt. Het laatste woord gelezen; Het laatste puzzelstuk gelegd. Niets was wat het leek te zijn. Terug neerstrijken in een wereld die de jouwe is en ook weer niet. Een wereld waar niets is wat het lijkt en je verlangt terug naar de tijd waar je in het boek begon. De woorden die je verslaving en noden laafden; Ze voedden je behoefte om te begrijpen. De bodem te zien, maar eens de honger gestild, teer je weer op onrust. De onwetendheid roept weer.
Eens de schaduwen zijn ontdekt en verdwenen, brandt de zon en nergens nog een plek om te schuilen.