Eind juni staat mijn favoriete koerier uitgeregend voor de deur. In een talenkroes van Nederlands en Engels vraagt hij of het goed met me gaat. Ik voel me enigszins gegeneerd als ik denk aan dat zuiders zwembad volgende week waar ze Pornstar Martini serveren mét halve passievrucht en shotje prosecco. Uit consideratie voor zijn hels werkritme lieg ik ja.
Wanneer ik op mijn beurt naar zijn welzijn vraag, vertelt hij over zijn vader. Een ontstoken katheter veroorzaakte enkele weken geleden een dodelijke sepsis. Pas zesenzestig.
We zwijgen allebei. Ik in tranen, hij in de gietende regen.
Al die tijd heeft hij dozen bij me afgeleverd. We kennen elkaars gezicht, maar niet mekaars leven. Durf ik hem omhelzen na onze pakketrelatie van vijf jaar? Of is dat grensoverschrijdend? Terwijl ik nog twijfel, draait hij zich al om.
In zijn bestelwagen wrijft hij zijn brilglazen droog.
Pakket geleverd. Verdriet retour.