Iets of iemand had op de knop 'repeat' gedrukt.
'Repeat' in de koptelefoon die ze zichzelf had opgezet.
Er waren verschillende cd's beschikbaar in die koptelefoon.
Allemaal gingen ze over de toekomst.
Over hoe ze het niet ging redden. Noch financieel, noch emotioneel.
Over hoe ze nooit werk zou vinden.
Werk dat haar uit die donkere tunnel hield, geen poets-of verkoopwerk.
Over hoe en waarom ze niet paste in deze samenleving.
Over hoe en waarom moeke toch gelijk had gehad, dat ze een beetje gehandicapt was en dus nooit financieel voor zichzelf zou kunnen zorgen.
Over waarom ze beter nooit geboren was. Ze was toch al het resultaat van een vergissing: het huwelijk tussen haar ouders was een vergissing en zijzelf was dus één van de vijf vergissingen die haar ouders gecreëerd hadden.
Over dat ze met haar groene idealen niets te zoeken had in deze wereld, die enkel gespitst was op andere kwaliteiten.
Computerkwaliteiten.
Organisatorische kwaliteiten.
Stressbestendige kwaliteiten.
Zelfstandige en beslisvaardige kwaliteiten.
Twee- of liefst drietalige kwaliteiten.
Administratieve kwaliteiten.
Commerciële kwaliteiten.
Autorijkundige kwaliteiten.
De repeat-knop van haar koptelefoon bleef hard ingedrukt.
Harder nog dan de besparingsknop die de regering indrukte.
Er waren verschillende platen opgenomen in de koptelefoon.
Eén over vernietiging en vergiftiging van deze planeet.
Eén over dreigende naderende oorlog.
Een over herovering van religie op gezond verstand, wereldwijd én hier.
Eén over mensenrechten en vooral vrouwenrechten.
Eén over verrechtsing, en teloorgang van sociale zekerheid die geen zekerheid bleek te zijn.
Alle platen hadden één ding gemeen: ze bleven hangen.
Telkens en telkens opnieuw bleven ze haperen, hangen en herhalen.
Tot het hoofd en het hart van het meisje net zo hard doordraaiden als de platen in de koptelefoon.
Ze draaide dol toen ze fietste.
Ze draaide door toen ze liep.
Ze draaide dicht toen ze zat.
Door al dat door- dol- en dichtdraaien, zag en hoorde ze weinig.
De koptelefoon sloot haar oren voor twinkelierende vogelgeluiden en kwakende kikkers.
Sloot haar ogen en oren voor kansen.
Sloot haar ogen en oren voor deuren die misschien hadden kunnen opengaan.
Sloot op de duur ook haar ogen en oren voor alle deuren die nog open waren, die ze zelf open gemaakt had.
Deuren van liefde, passie en lust.
Deuren voor het duo die ze had met haar Koene ridder.
De koptelefoon: wie had die repeat-knop ingedrukt?
En nog belangrijker: wie had die platen gekozen?
Soms, heel even, vooral op woensdagavond, kon ze de volumeknop een stuk lager draaien.
Zodat de platen enkel een hardnekkige ruis vormden op de achtergrond.
Dan hoorde ze weer geknetter van knapperende vlammetjes op de achtergrond.
Hoorde ze weer vrolijke, kabbelende stemmen.
Als kleine watervalletjes in het donker.
Op één woensdagavond huilde ze heel even haar ziel weer schoon tegen een schouder.
Altijd vond ze daar twee armen om haar heen.
Wat zeg ik? Vier, zes, acht, soms wel tien armen om haar heen.
Soms probeerde ze een andere plaat in de koptelefoon op te leggen.
Een dansende plaat, een vertellende plaat, een gidsende plaat,een zingende of een lachende plaat.
Toch bleken de platen over de toekomst sterker, hardnekkiger.
En alleen voor hen bleef de repeat-knop ingedrukt.