Daar zat hij, op de bank, kin omhoog maar ogen omlaag. Kop recht, borst vooruit, maar de ogen bogend onder de droefnis. Zijn lichaam schreeuwde kracht, zijn aangezicht begaf bij de minste aanraking. Niet zacht, ruw wel, maar kwetsbaar, o zo kwetsbaar. Alsof de moeder gestraft had, want moeders straffen niet fysiek, maar kruipen onder je huid en injecteren teleurstelling.
De man stond recht, liep gebroken majestueus, zoals een halve kathedraal die ooit bijzonder fenomenaal geweest moet zijn, naar het spreekgestoelte. Hij ontvouwde een blad papier en keek naar het publiek. Hij begon zijn speech. En daar waar zijn vrouw had verwacht dat de ruïne van haar kathedraal met deze laatste schok helemaal ten onder zou gaan en dat haar man zou beginnen wenen, rolde de speech vlot, beheerst en krachtig door de zaal. Applaus was zijn deel, tranen gutsten over wangen op de prachtige grond en namen onderweg mascara mee, en de lucht hing zo vol spanning van emoties dat je naar adem had moeten happen als je nog recht zou staan.
De man ging opnieuw naar zijn plek, naast zijn vrouw en zij kuste haar held vol op de mond, met lippen waarlangs mascara en andere schmink hun weg naar beneden vonden.
Verdorie, zei ze, je bent mijn held. En de man bekeek haar en schrok over het gelaat dat zo dicht bij hem zweefde. Hij keek in de zaal en zag dat alle vrouwen met smachtend natte aangezichten naar hem keken en dat alle mannen hun best deden niet te laten zien dat ook zij aangedaan waren.
Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.
Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver.