De rode paraplu
Een grijze lenteavond
in de miezerige regen
stapt ginds ver beneden
een man alleen
over kaarsrechte wegen
geplaveid met zekerheden.
Hij stapt en stapt
in deze gemoderniseerde uithoek
van de stad
over het zebrapad
diep verscholen onder
zijn rode paraplu.
Dan tovert plots
het rode ronde vlak
boven de man alleen
de rechte paden
in deze oase van steen
weer om in
de kronkelwegels van weleer.
Kinderen springen joelend weg
de lucht vult zich met
stemmen en gezoem
en het gras ruikt naar
eeuwig zomer.
Zo verdwijnt de man
weer uit mijn leven
stapvoets en in vogelperspectief
was hij er even.