De wereld is veranderd. Het is een zonnige zaterdagochtend en ik doe schichtig de deur open. De Marokkaans ogende bezorger van mijn nieuwe koffiezetapparaat vertrouw ik voor geen meter. Ondanks zijn coole staartje. Ik kan wel glimlachen maar ik voel dat de conversatie wordt beïnvloed door de fysieke afstand. Van binnen wil ik tellen hoeveel handen mijn pakket hebben aangeraakt in het proces, maar ik moet me focussen op beleefdheden. Ik wil tellen hoeveel extra kansen dit zijn om een ziekte op te lopen. “Druk vandaag? Ja, het zijn rare tijden nietwaar?” Hoeveel wordt mijn risico vergroot met het aannemen van dit pakket? Is het me dit waard? Kan Bol.com concurrerend zijn door bij elk product aan te geven hoeveel handen er voor nodig zijn om het product bij je thuis te krijgen? Hoeveel contactmomenten en hoeveel verschillende handen? Dat ik kies voor Bol omdat hun smetcalculator de laagste waarden aangeeft van allemaal? Of kan die gast niet even voor mijn deur de doos ontsmetten voordat ik het aanneem? Als een soort extra service? Of moet het pakket, net als bij Rioja even rijpen, zodat in de pakketjessituaties de smet geen kans krijgt door het verstrijken van de tijd? Dat we meer willen betalen voor een Grand reserva pakket dan voor een simpele crianza?
De (best wel leuke) jongen zet mijn pakket voor m’n deur neer in een krat. Ik til mijn nieuwe Jura naar binnen en parkeer de grote doos in het halletje. Ik wil de deur dicht doen en de bezorger groeten, maar hij is al bij zijn bus aan de overkant van de straat. Hij maakt een beweging wat lijkt op zwaaien en roept; “Fijne dag nog!’, en verdwijnt dan toch sneller dan gedacht uit mijn leven. Geen idee wat hij denkt. Ik hoop niet dat hij me vies vindt. Of dat ik te dicht bij hem ben gekomen. Een gevoel van afwijzing bekruipt me. Ik hijs m’n koffiemachine de keuken in.
Moet ik nu handen wassen voordat ik de doos open maak, of erna? Of twee keer? Nee, dit is te erg. Ik moet ook nog leven. Living on the edge mag ik het nu wel noemen: mijn pakket uitpakken zonder handen schrobben. Het is bijna stout.
Ik weet alleen niet meer hoe ik ooit nog als een normaal mens spullen van anderen moet aanraken. Laat staan mensen…..De wereld is anders, bah.