Weet u hoe ik mij voel wanneer ik 's avonds na het werk naar huis rijd? Als een herdershond. U weet wel, zo’n zwart-witte border collie met pluizig haar en veel enthousiasme, dat op explosieve wijze vrij komt op het moment dat hij de deur uit mag. Maar dan wel een border collie met stembandproblemen en een gebrek aan assertiviteit. Want hoe graag ik ook de schapen in hun kuiten wil bijten, ik doe het niet. Ik grom wat in stilte - lees: ik vloek luid in de goed geïsoleerde cocon van mijn auto met zorgvuldig dichtgedraaide raampjes. En ik duw niks. En dat terwijl ik best wel wil.
U kent het wel. Met de auto in de avondspits. Ik niet alleen, maar honderden - duizenden - andere mensen en andere auto's. Als een kudde schapen die door een smalle doorgang wordt gedreven. Op elkaar gepropt. Plots gaat vooraan het hek van de schaapskooi open, het licht op het kruispunt wordt groen! Het eerste schaap voor het licht vertrekt, heel langzaam. Ik ben als de enthousiaste hond achter de kudde schapen. Ik roep heel luid - maar het koetswerk van mijn wagen laat natuurlijk geen geluid door. Ik wil de kudde vóór mij uit drijven. Maar ik raak hen niet aan en ik bijt niet in hun achterpoten. Ik blaf alleen maar met de raampjes van de auto dicht.
Niks. De kudde lijkt helemaal niet vooruit te willen. Ze schuiven langzaam verder langs de poort die het groene licht is. Alsof ze onderweg zijn naar de slachtbank en niet naar de frisse groene wei. Pas wanneer de auto voor hem beweegt, neemt de volgende bestuurder zijn voet van de rem om ook te vertrekken. Ik wil vooruit springen, maar het gaat niet, want er is geen plaats voor mij. En dan wordt het licht alweer rood en sta ik weer stil. De herdershond in mij jankt een beetje. Ik zucht, recht mijn rug en zet mij klaar voor de volgende sprint.
Wilt u mij een plezier doen beste lezer? Wees dan de volgende keer eens wat meer herdershond en wat minder schaap. Begrijp me niet verkeerd, ik spoor u zeker niet aan tot verkeersagressie! Wel spoor ik u met plezier aan tot enthousiasme en activiteit. U mag naar huis, de grote groene weide lonkt! Het paradijs waar u kunt dartelen en spelen en eten en rusten. Haast u daar naartoe als het licht op groen springt! En als u het gevoel hebt dat uw autorit u eerder naar de slachtbank leidt dan naar het weiland, dan wil ik u zeker niet dwingen om de werkvloer tijdig te verlaten. Drink nog een koffie, doe een babbeltje met de poetsvrouw en controleer of de lichten op alle kantoren gedoofd zijn. En vertrek wat later naar huis. Zo op het moment dat ik mijn rit net heb afgerond, bijvoorbeeld. Dan zijn we allebei gelukkig. Geen dank! Waf!