Liesbetje

Gebruikersnaam Liesbetje

Teksten

Mens versus machine: wie wint?

Gaat er nog een plaats zijn voor mensen in deze veranderende wereld? Hoe zal de technologie ons leven beïnvloeden? En zullen wij over twintig jaar überhaupt nog moeten werken, of doen robots dan alles voor ons? Deze vragen stelt Steven Van Belleghem zich in zijn boek 'When digital becomes human'.   Steven is een grote fan van robots. Eén van zijn favoriete exemplaren werkt in een doe-het-zelf zaak. De robot herkent er mensen, helpt hen om net dat vijsje of die boorkop te vinden die ze zoeken. En hij bestaat echt, in de Verenigde Staten weliswaar. De meest populaire robot bij de familie van Belleghem in Vlaanderen is de stofzuigrobot. “Ik kan iedereen met kinderen onder de acht jaar zo'n stofzuigrobot aanraden. Hij werkt briljant. Ik druk op de clean-knop en dan komt er een geluid: toe-doem! Daarop zegt mijn oudste zoon: 'papa, je laat de robot toch niet los?' Ik antwoord bevestigend en ze weten dat ze dan nog precies dertig seconden hebben om hun Legoblokjes op te ruimen. Mijn vrouw en ik laaiend enthousiast, tot we plots beseften dat onze kinderen beter luisterden naar een machine dan naar ons, hun ouders. Dat was een moeilijk moment. Maar na veel overleg hebben we de knoop doorgehakt. We voeden voortaan onze kinderen op met z'n drieën: mijn vrouw, ikzelf en onze robot.”   En zo’n samenwerking tussen mens en machine is precies wat zich in sneltempo en op grote schaal voltrekt in de wereld. 2016 is een kantelpunt. “Iedereen heeft nu een smartphone en gebruikt de sociale media. Tien jaar geleden had iedereen een Nokia, waarvan de batterij zeven dagen mee ging. Het spannendste wat er gebeurde was dat je een sms kreeg. Nu staan duizenden mensen voor de mogelijk toekomstige president van de Verenigde Staten en wat doen ze? Ze draaien met hun rug naar haar toe, steken een plat toestelletje de lucht in en maken een selfie die ze nadien op sociale media delen. Tien jaar geleden was de iPhone nog niet aangekondigd en had Facebook 10.000 gebruikers. Als ik dit toen had voorspeld, had niemand mij geloofd.”   Apparaten komen tot leven   In de huidige fase van digitalisering komen apparaten tot leven. Steven werkt samen met een bedrijf dat slimme verwarmingsketels maakt. “Nu kom je na je werk thuis en je stelt vast dat je verwarmingsketel het laat afweten. Je moet beginnen telefoneren en hopen dat er snel een hersteller langs kan komen. Geen fijn einde van de dag. De slimme verwarmingsketel doet het anders. Die stuurt zijn eigenaar een sms een week voor hij stuk zal gaan. Hij kondigt de fout aan en geeft meteen ook de optie om de dag nadien een hersteller te sturen. Dit is geen science fiction. Die technologie bestaat en wordt in nieuwe verwarmingsketels ingebouwd.”   In het voorjaar van dit jaar won de computer Google Deepmind enkele spelletjes Go. Dat lijkt misschien niet zo bijzonder, maar het is het wel. In tegenstelling tot schaken heeft Go zoveel mogelijke zetten dat het onhaalbaar is om deze allemaal in een computer in te geven. Toen Deepmind dus vier van de vijf spelletjes won van de wereldkampioen Go, kon hij dat omdat hij het zelf had geleerd. “Zelflerende machines waren eigenlijk pas voorzien voor 2025.  We lopen tien jaar voor.”   Beslissen dankzij algoritmes   “In de toekomst zullen wij nog meer beslissingen nemen gebaseerd op algoritmes. Het bekendste voorbeeld uit de medische wereld is filmster Angelina Jolie. Zij liet haar borsten wegnemen omdat ze een grote kans had om een erfelijke vorm van borstkanker te krijgen. Dat is een ingrijpende, persoonlijke beslissing die zij maakte op basis van een wetenschappelijk algoritme.”   Ook in andere sectoren nemen de machines een steeds belangrijker plaats in. “Het bedrijf Planet Labs heeft een hele reeks kleine satellieten in twee banen om de aarde gebracht. Die scannen elke centimeter van het aardoppervlak en fotograferen onze planeet dagelijks met gespecialiseerde apparatuur. De grootste klant van Planet Labs is het Amerikaanse ministerie van Defensie. De op een na grootste is de agrarische sector. De satellietbeelden geven bijvoorbeeld gewasschade weer. In combinatie met sensoren in de grond zullen we in de toekomst het land bewerken via zelfrijdende, automatisch aangestuurde machines. Dankzij algoritmen zullen die op precies het juiste moment uitrijden om een taak te doen.”   Empathie, passie en creativiteit   De ervaring en het buikgevoel van de boer vervangen door sensoren. Hebben we dan geen mensen meer nodig? Worden we overbodig? Steven beantwoordt die vraag met een wet die de agrarische sector maar al te goed kent. De wet van de schaarste. Wanneer een goed schaars is, verhoogt het in waarde. “Bedrijven zullen in de toekomst moeten zorgen dat ze technologisch mee zijn om aan concurrentiële prijzen te produceren. Daarnaast moeten ze zich ook op menselijk vlak onderscheiden. Want daar kan je het verschil maken. Wij mensen moeten vooral goed zijn in datgene wat computers niet hebben: empathie, passie en creativiteit. In de toekomst zullen machines zo perfect geprogrammeerd zijn dat ze vlekkeloos werk leveren. Maar dan wel enkel met gestandaardiseerde oplossingen in gestandaardiseerde situaties. Computers voorspellen, mensen verrassen.”   “We worden tegenwoordig nog amper verrast. Gaan we uit eten, hebben we op internet al gekeken wat er op het menu staat. Staan we op reis bij een monument, kunnen we alleen maar beamen dat het eruit ziet zoals op Google. Maar wanneer ben jij voor het laatst echt fan geworden van een bedrijf? De kans is groot dat dat gebeurd is op een moment dat jijzelf een fout maakte, en een medewerker het heeft opgelost. Een hoogtechnologische firma zoals Amazon of Booking.com zal perfect werk leveren... volgens het boekje. Die keer dat ik in een pretpark stond met mijn hysterische zoon nadat bleek dat hij twee centimeter te klein was om op een attractie te mogen die ik hem had beloofd... toen was ik heel blij dat de medewerker ons langs de VIP-ingang naar een andere attractie bracht en daardoor hielp om dit kleine drama te vergeten. De computer meet mijn kind, excuseert zich en verbiedt hem de toegang. De mens gaat zijn boekje te buiten om mijn zoon toch een fijne dag te gunnen. Empathie, passie, creativiteit. Dat is onze kracht.” 

Liesbetje
0 0

GROEN Wie braaf is krijgt lekkers…

De Sint is in het land. Samen met zijn pietemanknecht en zijn trouwe paard Amerigo (ook wel “Slecht Weer Vandaag) loopt hij ’s nachts over de daken. Geen veiligheidstouwen of klimmateriaal, geen fluorescerende kledij. Beslist niet veilig! Maar hoe kunnen wij dat het beste aan de goedheilige man en zijn helper duidelijk maken? Met lekkers of met de roe?   Psychologie van het suikerklontje Psychologen zijn het er over eens dat beloningen beter werken dan straffen. De Sint heeft ongetwijfeld voedselbeloningen gebruikt om Amerigo te dresseren. Doet het paard iets goed, dan krijgt het een suikerklontje. Enkele klontjes later legt Amerigo de link tussen het goede gedrag en de beloning. Daardoor zal hij dat gedrag vaker vertonen.   De Sint kan er ook voor kiezen om Amerigo een tikje met de staf te geven wanneer hij zich slecht gedraagt. Vermoedelijk zal het paard dit foute gedrag in de toekomst ook niet meer vertonen. Dat is goed, zou je denken, maar de straf heeft ook een onverwachts neveneffect. Niet op Amerigo, maar op zijn leidinggevende, de Sint. Die leert namelijk dat straffen effectief is. Het gevaar is dat hij in de toekomst ook straffen zal toepassen in situaties die minder ernstig zijn. Overigens dwingt de straf Amerigo wel om te stoppen met zijn foute gedrag, maar daarmee weet het paard nog niet wat hij dan wél moet doen. Dat is wel het geval bij het suikerklontje.   Een effectieve st(r)af Een straf moet aan verschillende voorwaarden voldoen om effectief te werken. Zo moet hij intensief genoeg zijn, maar toch ook niet te zwaar. Rustig aan met die staf dus, beste Sinterklaas. Iedereen die net zoals de Sint een paard africht, zal je ook kunnen vertellen dat het belangrijk is om de straf snel te geven, zodat Amerigo de link kan leggen tussen het ongewenste gedrag en de straf. Ten derde is consistentie van belang. De Sint moet Amerigo elke keer straffen wanneer hij dezelfde fout maakt. Ten slotte moet hij niet alleen het slechte gedrag straffen, maar telkens ook het gewenste gedrag tonen.   De brievenbus Om ervoor te zorgen dat het er binnen de sinterklaasfabriek in de toekomst veiliger aan toe gaat, moet de Sint in eerste instantie focussen op positieve bekrachtiging. Als Amerigo en de pietemanknechten goed en veilig werk geleverd hebben, moet hij zijn waardering uiten. Dan zullen zij ook in de toekomst goed hun best blijven doen. En naast de brievenbus waarin de verlanglijstje van brave kindjes terecht komen, kan hij best ook een veiligheidssuggestiebox plaatsen. Daar kunnen de pieten hun suggesties achterlaten om de veiligheid in de sinterklaasfabriek, op de stoomboot en op de daken te verhogen.

Liesbetje
0 0

De stille herdershond

Weet u hoe ik mij voel wanneer ik 's avonds na het werk naar huis rijd? Als een herdershond. U weet wel, zo’n zwart-witte border collie met pluizig haar en veel enthousiasme, dat op explosieve wijze vrij komt op het moment dat hij de deur uit mag. Maar dan wel een border collie met stembandproblemen en een gebrek aan assertiviteit. Want hoe graag ik ook de schapen in hun kuiten wil bijten, ik doe het niet. Ik grom wat in stilte - lees: ik vloek luid in de goed geïsoleerde cocon van mijn auto met zorgvuldig dichtgedraaide raampjes. En ik duw niks. En dat terwijl ik best wel wil.   U kent het wel. Met de auto in de avondspits. Ik niet alleen, maar honderden - duizenden - andere mensen en andere auto's. Als een kudde schapen die door een smalle doorgang wordt gedreven. Op elkaar gepropt. Plots gaat vooraan het hek van de schaapskooi open, het licht op het kruispunt wordt groen! Het eerste schaap voor het licht vertrekt, heel langzaam. Ik ben als de enthousiaste hond achter de kudde schapen. Ik roep heel luid - maar het koetswerk van mijn wagen laat natuurlijk geen geluid door. Ik wil de kudde vóór mij uit drijven. Maar ik raak hen niet aan en ik bijt niet in hun achterpoten. Ik blaf alleen maar met de raampjes van de auto dicht.   Niks. De kudde lijkt helemaal niet vooruit te willen. Ze schuiven langzaam verder langs de poort die het groene licht is. Alsof ze onderweg zijn naar de slachtbank en niet naar de frisse groene wei. Pas wanneer de auto voor hem beweegt, neemt de volgende bestuurder zijn voet van de rem om ook te vertrekken. Ik wil vooruit springen, maar het gaat niet, want er is geen plaats voor mij. En dan wordt het licht alweer rood en sta ik weer stil. De herdershond in mij jankt een beetje. Ik zucht, recht mijn rug en zet mij klaar voor de volgende sprint.   Wilt u mij een plezier doen beste lezer? Wees dan de volgende keer eens wat meer herdershond en wat minder schaap. Begrijp me niet verkeerd, ik spoor u zeker niet aan tot verkeersagressie! Wel spoor ik u met plezier aan tot enthousiasme en activiteit. U mag naar huis, de grote groene weide lonkt! Het paradijs waar u kunt dartelen en spelen en eten en rusten. Haast u daar naartoe als het licht op groen springt! En als u het gevoel hebt dat uw autorit u eerder naar de slachtbank leidt dan naar het weiland, dan wil ik u zeker niet dwingen om de werkvloer tijdig te verlaten. Drink nog een koffie, doe een babbeltje met de poetsvrouw en controleer of de lichten op alle kantoren gedoofd zijn. En vertrek wat later naar huis. Zo op het moment dat ik mijn rit net heb afgerond, bijvoorbeeld. Dan zijn we allebei gelukkig. Geen dank! Waf!

Liesbetje
0 0

Zinnen herschrijven

p. 16 Korte woorden: De voorwaarden die gelden bij een verzekering die tussenkomt als je niet kan werken.  Een commissie die als doel heeft armoede te verhelpen. Een dienst bij de gemeente die een bepaald soort wagens begeleidt. Deze wagens dienen om huisvuil op te halen en hebben een speciale roltrommel.    p. 16-17 Actieve zinnen: Je moet een geldig paspoort bij je hebben.   In elke gemeente wonen tegenwoordig mensen die behoren tot etnisch-culturele minderheden. Het is voor die gemeenten een uitdaging om diversiteit een plaats te geven in het beleid. Vragen die de gemeente zich moet stellen zijn: hoe schrijven we een beleid voor deze minderheden uit? Hoe bereiken we hen? Ook in de dienstverlening is het belangrijk dat de medewerkers leren omgaan met diversiteit. De gemeente moet effectieve methodieken ontwikkelen voor inspraak en participatie. Allcohtonen hebben op hun beurt nood aan méér en aangepaste informatie over de werking van de gemeente waar ze wonen.   p. 17  Naamwoordstijl en nominalisering moet je vermijden. Als je dat doet, zal je tekst gemakkelijker leesbaar zijn.   p. 18  Het collega van burgemeester en schepenen heeft verkeersborden geplaatst in de straat. Bewoners en andere belanghebbenden hadden dat gevraagd. De borden verbieden lange vrachtwagens om door de straat te rijden. Die is pas aangelegd en niet berekend op zo'n zwaar verkeer. Vrachtwagens die het verbod negeren en toch door de straat rijden, moeten betalen voor wat ze stuk maken.    Op 1 oktober hebt u in de Abdijlaan onderhoudswerkzaamheden uitgevoerd. Deze voldoen niet aan de voorwaarden in het contract.    p. 19 Pas deze tips nu maar eens toe. Je schrijft er vlotter mee en zal scoren bij je lezer.    p. 28 Het is waar ik in de eerste plaats voor kies. Het bestuur is er nu niet voor te vinden.  We doen er alles aan om te zorgen dat het niet meer gebeurt. Maar we zijn niet verantwoordelijk voor de inhoud van reclameboodschappen. 

Liesbetje
0 0

2 teksten: Interview Joost Van Hyfte, Boer&Tuinder // Reportage herfst in de Ardennen, Hippo Revue

Joost Van Hyfte, van Nora de koe tot de KBC-Innovatieavonden   Kok en komiek, en daarnaast ook een beetje knutselaar en innovator. Dat is Joost Van Hyfte. Deze Oost-Vlaming zal vijf avonden lang de KBC-Innovatieavonden aan elkaar praten. Wij mochten eerder al met Joost op pad om de tien innovatielaureaten te gaan bezoeken. Het werd een amusant parcours.   Joost op de boerderij, het is eens wat anders dan op een podium. Vind je het fijn bij deze innovatieve land- en tuinbouwers langs te gaan? “Ik vind het fantastisch. Mijn vrouw daarentegen houdt haar hart vast bij elk bezoek dat ik doe. Ik heb al als kind een liefde voor John Deere en zij vreest dat ik op zo’n landbouwbedrijf de smaak helemaal te pakken ga krijgen en meteen kleine tractor of zitmaaier of iets dergelijks thuis zal komen, zelfs al is mijn gazon daarvoor lang niet groot genoeg.” De vrees is toch niet geheel ongegrond, want je brengt wel eens vaker eigenaardigheden mee naar huis? “Ik heb nog niet zo lang geleden een kermiskraam gekocht, dat vroeger werd gebruikt voor het eendjes vissen. Dat wil ik ombouwen tot een dessertenviskraam! In plaats van het zwemwater van de eendjes komt er een rail met daarop verschillende dessertjes die je dan kunt opvissen. Het wordt ongetwijfeld een topattractie op feesten. Idealiter komt er dan nog een draaimolen naast te staan, maar ik heb de juiste nog niet gevonden.” Uiteindelijk is Joost zonder impulsaankopen thuis gekomen van de tien bezoeken, maar stelen met de ogen kan natuurlijk wel. “Ik heb al lang problemen met mijn kippen thuis. Ze leggen hun eieren overal waar het niet moet, of ze leggen ze in hun nest en bedekken ze dan met een laag mest. Geen van beide scenario’s is handig. Op een bedrijf waar we voor een heel andere innovatie waren, ontdekte ik een manier om kippen naar het nest te lokken en om de eieren op een makkelijke en propere manier uit het nest te halen. Mijn volgende project zal de ombouw zijn van mijn kippenhok, zodat ik dat systeem ook in de praktijk kan brengen.” Van waar kunnen wij Joost Van Hyfte kennen? “Ik ben kok van opleiding en heb jarenlang in de horeca gewerkt. Intussen ben ik al enkele jaren fulltime bezig met comedy. Op tv werkte ik onder andere mee aan Zonde van de Zendtijd en was ik publieksopwarmer bij bijvoorbeeld Extra Time, De Slimste Mens, De Laatste show, … Mensen uit de buurt van Zelzate kennen mij misschien ook als één van de bezielers van Tklooster. Dit oude klooster is nu een podium voor voornamelijk stand-up comedy.” Zonder in detail in te gaan op de winnaars: welk bezoek is jou het meest bij gebleven? Van welk bedrijf of welke persoon was je het meest onder de indruk? En waarom? “Ik was van twee bedrijven bijzonder onder de indruk. Het eerste bedrijf waar we zijn gaan draaien vooral omwille van de persoon. Die straalde zoveel positiviteit uit. Ik had trouwens ook het gevoel dat ik hier aan het interview echt iets kon toevoegen. Door ervoor te zorgen dat de landbouwer op zijn gemak is en door de juiste vragen te stellen, wordt het verhaal nog boeiender. Een tweede bedrijf dat mij meteen aansprak houdt zich bezig met een innovatie waar niet alleen de mens, maar ook de bijenpopulatie wel bij varen. Het bedrijf voelde heel professioneel aan, en het idee zelf is iets waar ik persoonlijk echt in geloof. Ik denk dat dit soort innovatie het verschil kan maken.” Ik zag jou tijdens de opnames van de video’s bij de innovatielaureaten af en toe je notitieboekje nemen om een of ander citaat of opmerking te noteren. Is dat hoe jij altijd werkt? Is het belangrijk om onderweg dingen op te pikken? “Ik heb altijd mijn notitieboekje op zak. Soms geeft een kort, leuk citaat aanleiding tot een belangrijk deel van mijn show. Tijdens de bezoeken aan de innoverende landbouwers heb ik meerdere keren iets genoteerd. Tijdens de KBC-Innovatieavonden zal ik met hen een gesprekje hebben. Het is ook altijd leuk om naar zoiets te verwijzen. Dat zorgt ervoor dat het gesprek veel vlotter verloopt. We kennen mekaar ten slotte al.” Heb jij een band met landbouw of platteland? “Zeer zeker. Als kind mocht ik bij een boer in de buurt gaan helpen, bijvoorbeeld bij het hooien. Het was een melkveebedrijf en zij deden mee aan prijskampen. Eén van hun koeien heette Nora. Dat prijsbeest was mijn favoriet. Nora was een heel zachte koe, en ik mocht met haar deelnemen aan de prijskampen. De medailles die we daar behaalden, hebben nog jaren op mijn kamer gehangen. Er moet trouwens ook ergens een foto bestaan van mij al slapend tegen Nora aan. Ik was naar de wei gegaan waar zij lag te rusten, en ik had mij erbij gelegd. Ik werd wakker omdat de hele boerenfamilie rondom ons stond om een foto te nemen. De foto zelf heb ik jammer genoeg niet. Als kind wilde ik ook heel graag boer worden, maar later besefte ik dat je daarvoor land nodig had, en dat was geen optie. Dierenarts dan maar, tot ik doorhad dat je daar heel lang moest voor studeren. Uiteindelijk ben ik kok geworden, een beroep dat toch ook heel dicht staat bij de land- en tuinbouw.” Wat mogen we van jou verwachten op de KBC-Innovatieavonden? “Goh, mijn rol is eerder beperkt. Ik ga proberen om goede gesprekken te hebben met de laureaten en natuurlijk probeer ik de innovaties zo goed mogelijk voor te stellen.”   KADER: De 10de Innovatiecampagne kent haar winnaars! De KBC-Innovatieavonden zijn het sluitstuk van de innovatiecampagne van het Innovatiesteunpunt. Uit meer dan 100 ingezonden ideeën heeft de vakjury 10 laureaten geselecteerd. Het zijn allemaal ideeën die ontwikkeld zijn door een land- of tuinbouwer en waaruit ook jij inspiratie kan putten. Op deze KBC-Innovatieavonden stellen de winnende boeren hun eigen idee voor. Ze vertellen hoe het proces is verlopen. Hoe kom je tot zo’n nieuwe innovatie? Hoe rijpen ideeën? Wat heb je nodig om van een theoretisch idee naar een realisatie in de praktijk te gaan? Tijdens deze avonden gaan we ook door een andere bril naar (landbouw)innovatie kijken. Steven Van Belleghem is een internationaal gerenommeerd spreker. Hij heeft met zijn presentaties al meer dan 200.000 mensen bereikt en diverse “best speaker awards” gekregen. Zijn boek “When Digital Becomes Human” is verkozen tot marketingboek van het jaar 2015. Deze avonden vormen de unieke gelegenheid om de visie van Van Belleghem over innovatie te ontdekken, zowel in land- en tuinbouw als daarbuiten. Stand-upcomedian Joost Van Hyfte praat de avond aan elkaar, met natuurlijk het nodige gevoel voor humor. Dit evenement is helemaal gratis. Wees van harte welkom op de KBC-Innovatieavond in jouw provincie! We laten ons inspireren op 28 november in Antwerpen, op 29 november in Oost-Vlaanderen, op 1 december in Limburg, op 5 december in Vlaams-Brabant en op 7 december in West-Vlaanderen. Voor meer informatie surf naar innovatiesteunpunt.be   *-*-*-*-*-*-*-*-* Herfst in de Ardennen: verrassend en dichtbij In Mormont in de provincie Luxemburg kan je terecht voor ‘glamping’: luxueus kamperen in een safaritent en dat het hele jaar door. Te paard ontdek je deze ruige streek, die tijdens elk jaargetijde een eigen karakter heeft. “Het is herfst en jij gaat kamperen?” Mijn collega’s kunnen hun verbazing nauwelijks wegsteken. Sowieso ben ik al niet het kampeertype, en de weersvoorspelling is duidelijk: aan meer dan tien graden moet ik mij tijdens mijn midweek niet verwachten. “Het is een luxetent” werp ik op, maar toegeven, helemaal overtuigd ben ik zelf ook niet. Dat verandert al snel wanneer ik arriveer bij de stal van Paul en Natalie in de Belgische provincie Luxemburg. Ik krijg een stapeltje handdoeken en lakens en Paul begeleidt mij naar mijn tent. Hoewel tent niet echt het juiste woord is, het is een luxe lodge met zachte bedden, een gezellig keukentje, een handige badkamer en een leefruimte, met als centrale punt de houtkachel. Paul heeft die in minder dan vijf minuutjes  aan de praat en ik krijg instructies. Erg moeilijk lijkt het allemaal niet. De kachel doet het goed, ik installeer mij in mijn tv- en internetloze tent en word er vooral heel erg rustig van. Dit kan wel ‘ns wat worden! Helemaal zen Want dat is ook de filosofie achter hun project, vertellen Paul en Nathalie. De locatie in de Belgische Ardennen is gemakkelijk bereikbaar vanuit Vlaanderen en Nederland en dus ideaal voor een weekendje of midweek weg. Gezinnen komen hier om de ouders te laten ontspannen, terwijl de kinderen ravotten. En natuurlijk zijn er de paarden, want daar komen we toch voor! Natalie is een getalenteerde dressuuramazone. Intussen al meer dan twee decennia geleden moest ze de keuze maken tussen sport of gezin en ze koos met veel enthousiasme voor het laatste. Toen het Nederlandse koppel en hun vijf kinderen op zoek ging naar een nieuwe woning, werd die niet snel gevonden: hij wou een historisch grachtenpand, zij een boerderij met haar paarden in de buurt. Uiteindelijk landden ze in Mormont in de Belgische Ardennen. “We waren in eerste instantie niet van plan om iets toeristisch te doen”, vertelt Paul. “Maar al snel kwam er bezoek, en nog meer bezoek en we besloten om accommodatie voor deze mensen te voorzien. Iets bouwen in deze landelijke regio is niet zo eenvoudig, maar een tent kon wel.” Die tent is zoals aangegeven niet zomaar een pop-up-iglotentje, maar een luxe safaritent. “Er staan hier nu acht tenten verspreid over het terrein. Vijf daarvan kunnen we voorzien van een extra isolatielaag. Die zorgt er, in combinatie met de kachel, voor dat we deze tenten het hele jaar door kunnen gebruiken.” De tenten hebben allemaal een eigen houtgestookte hottub, om de stramme spieren na een dagje paardrijden weer helemaal los te maken. Enkele tenten beschikken zelfs over een aanpalende paddock, ideaal voor wie met zijn eigen paard de Ardennen wil ontdekken. Paardencoach Natalie is gediplomeerd lesgeefster en zij geeft les aan zowel beginnende als gevorderde ruiters. Ze is daarnaast ook paardencoach, een interesse die geboren werd vanuit een noodzaak. “Ik zag heel veel kinderen gezellig met de pony’s en paarden knuffelen, tot de ouders langs kwamen. Zij hadden schrik, brachten hun angst op de paarden over en iedereen raakte gespannen. Zo ben ik met paardencoaching begonnen. Ook mensen die het niet zo op paarden begrepen hebben, leren deze dieren hier appreciëren.” Paul en Natalie werden verliefd op deze regio, en die liefde dragen ze uit tegenover hun gasten. Als volleerd gastheer haalt Paul ’s morgens nog warme stokbroden voor het ontbijt. Een kopje koffie erbij – zelf gezet met water dat op mijn kachel staat te koken -  en ik kan er tegenaan voor een dag midden in de natuur. “Het is hier heel ruig”, beseft Natalie. “Onze gasten moeten maar enkele uurtjes met de auto rijden, en toch wanen ze zich in een andere continent. Tijdens elk jaargetijde heeft dit gebied zijn charme.” Ruige natuur De regio rond Mormont is doorsneden met wandel- en mountainbike-paden waar ook de ruiters dankbaar gebruik van maken. Ik krijg Bugatti toebedeeld, een mooi bruin Belgisch Warmbloedpaard. Bugatti is één van de 12 paarden waarop Paul en Natalie kunnen rekenen. De kudde gaat van enkele kleine pony’s voor de lessen tot grote Belgische en Nederlandse warmbloeden met een zeer degelijke basis in dressuur die ons natuurlijk buiten ook erg van pas komt. Bugatti blijkt geen race-machine zoals zijn naam aanvankelijk doet vermoeden, maar wel een welgemanierd paardje met een comfortabele draf. De paarden zijn vierkant beslagen en vinden gemakkelijk hun weg in de kleigrond. “Ze kunnen meer dan wij denken”, zegt Natalie en ze heeft gelijk. De bosrijke omgeving nodigt uit om op verkenning te gaan. Na een half uurtje rijden zien we al sporen van herten en omgewoelde aarde waar everzwijnen hebben gewroet. De temperatuur verandert voelbaar naarmate we hoger klimmen. Het lijkt of we het bos wel voor onszelf hebben. Het licht is zacht, de paarden zijn fris en ik waan mij in één of ander exotisch land – minus de Belgische temperaturen dan, maar niets wat een warme jas niet tegenhoudt. En ’s avonds verandert Paul van gastheer en ruiter zowaar in een professionele pizzabakker. “We proberen onze gasten altijd iets extra’s te geven. Soms eten ze gewoon met ons mee, maar geregeld doen we ook iets speciaals, zoals onze eigen pizza’s samenstellen en bakken of genieten van een lekkere barbecue. Dat is heel sfeervol en geeft aan zo’n vakantie toch net dat tikje extra.”   Tekst en foto’s: Liesbet Corthout  

Liesbetje
0 0