(Top 10-inzending DELTA LLOYD PRIJS HET MOOISTE TESTAMENT 2013 - categorie proza)
Mijn lieve kleinzoon,
Toen ik besloot een testament op te stellen heb ik wekenlang mijn hoofd gebroken over wat ik jou, mijn enige nabestaande, kon nalaten. Rijkdom had je al in overvloed. Daar kon ik je geen plezier meer mee doen. Toch kon ik niet leven met de gedachte dat ik jou met lege handen zou achterlaten. Het was een plots manifesterende geldingsdrang en een zeldzame opstoot van ijdelheid, maar vooral een symptoom van mijn grenzeloze liefde voor jou. Uiteindelijk kwam ik er achter dat ik je enkel een plezier kon doen met herinneringen aan je vader, die je door een ongelukkige speling van het lot nooit gekend hebt.
Je vader was een tovenaar. Een toverstok had hij niet en een uitnodiging voor Zweinsteins Hogeschool voor Hekserij en Hocus-Pocus is nooit bij ons in de bus gevallen. Maar dat was ook niet nodig. Hij wist maar al te goed dat hij geen school nodig had om een tovenaar te worden.
Razend kwaad was ik toen hij op zijn achttiende verjaardag stopte met school. Amper drie maanden moest hij nog op zijn tanden bijten om af te studeren, maar dat argument viel in dovemansoren. Hij wou alles op zijn voetbalcarrière zetten en niets of niemand zou hem daarvan weerhouden. Anderhalf jaar lang was hij van de ene blessure in de andere gesukkeld, maar nu was hij eindelijk opnieuw topfit en strijdlustiger dan ooit.
Hoewel hij doorgaans erg bescheiden was, stak hij ditmaal zijn ambitie niet onder stoelen of banken. Hij verkondigde meermaals een grote carrière te zullen uitbouwen en sprak zelfs de wens uit om de Champions League te winnen en wereldkampioen te worden met België. Velen noemden hem een fantast. Hij ging echter nooit in discussie, ook niet tegen mij. Het interesseerde hem niet om verbaal gelijk te krijgen. Hij zou zijn gelijk wel op het veld halen.
Ik was er zeker van dat hij spijt zou krijgen van zijn beslissing en zei hem dat ook een keer of tien per dag. In de maanden daarop bewees hij echter mijn ongelijk. Hij debuteerde in eerste klasse en groeide in geen tijd uit tot een publiekslieveling. Met zes doelpunten in tien wedstrijden trok hij meteen de aandacht van grote clubs in binnen- en buitenland. Zijn techniek was nooit vertoond op de Belgische velden. De Tovenaar van Aartselaar was geboren. Na een korte tussenstop bij een Duitse middenmoter, tekende hij op zijn 20e een contract bij Barcelona, zijn droomclub. Hij verdiende er meer dan al zijn voormalige criticasters samen, maar liet zich nooit betrappen op enige vorm van leedvermaak. Zijn grote gelijk interesseerde hem niet langer.
Miljoenen voetbalfans droegen hem op handen. Wat enkele honderden twijfelaars ooit gedacht hadden, liet hem koud. Zijn bijnaam was niet uit de lucht komen vallen. Hij was een balkunstenaar, een tovenaar die elke verdediger tot decor degradeerde. Een speler die voetbal tot een kunstvorm verhief. Het type speler dat maar eens om de zoveel jaar geboren werd.
De Champions League finale van het jaar 2006 vormde zonder enige twijfel zijn sportieve hoogtepunt. Hij was een permanente gesel voor de tegenstander en boog met twee doelpunten de achterstand om in een zege. Vooral zijn tweede doelpunt was er één om duimen en vingers bij af te likken.
Zijn grootste klasseflits had hij echter opgespaard voor na het laatste fluitsignaal. Ik besloot nog snel even mijn mails te checken voor het slapengaan en vond er één van hem in mijn mailbox. De inhoud ontroerde me diep.
“Mijn genen maakten mij sterk, mijn tegenslagen me nog sterker en jullie liefde mij onverslaanbaar. Ik won de beker met de grote oren, omdat jullie me vroeger zo vaak aan de oren trokken om me in het gareel te houden. Jullie hadden alle redenen om kwaad te zijn omdat ik stopte met school. Elke goede ouder zou het me hebben afgeraden. Objectief bekeken was het een enorm domme beslissing. Ze kwam echter uit het diepste van mijn hart. Ik had het gevoel dat ik geen andere keuze had. Ik besefte dat het een gevaarlijke gok was, maar was bereid dat risico te nemen. Met een mislukking had ik kunnen leven. Met de wetenschap dat ik het niet geprobeerd had uit angst voor een mislukking niet. Het spijt me dat ik het jullie zo moeilijk maakte. Deze beker is voor jullie. Ik hou van jullie.”
Amper twee weken later maakte een regenachtige avond en een onoplettende tegenligger abrupt een einde aan zijn semi-goddelijke bestaan. De botsing schudde alle magie uit zijn lichaam. Alle hulp kwam te laat.
Enkele dagen later vernamen we dat je moeder in verwachting was van jou. Je vader wist het al enkele dagen voor de finale. Zijn doelpunten in de finale, maakte hij met jou in het achterhoofd.
Je vader was misschien wel de grootste meneer die ooit mijn levensweg kruiste. Zonder diploma leerde hij me zaken die geen enkele academicus me had kunnen bijbrengen.
Hij luisterde wel naar wat anderen zeiden, maar nam toch zelf zijn beslissingen. Hij overwoog wel wat zijn verstand zei, maar volgde uiteindelijk altijd zijn hart. Hij durfde te vechten voor zijn dromen, hoewel dat gevecht evengoed op een nachtmerrie kon uitdraaien.
De kans krijgen om je dromen te realiseren. Dat is volgens mij de essentie van geluk. Daarom wil ik dat er met mijn spaargeld een organisatie wordt opgericht die zich inzet voor kansarme jongeren. Zodat ook zij de kans krijgen om voor hun dromen te vechten. Want diep vanbinnen zijn we allemaal een beetje een tovenaar.