Ze fluiten weer
Naar haar
Het schaamrood op haar wangen
Verraad haar
Thuis gekomen verdwijnt het rokje
Voor eeuwig in haar kast
Het draagt voor altijd de herinnering
Van die ene gast
Ze lachen allemaal
Door zijn tranen
Mamasjongen
Dat kan hij niet verdragen
Een vuist
Een slag
Een bloedende neus
Hij mag nooit voelen
Hij mag nooit wenen
Hij mag nooit menselijk zijn
Voor eeuwig en altijd
Verborgen pijn
Iedereen is gelijk
En iedereen is ongelijk
Met de verkeerde vijand in het oog
Strijden we de verkeerde strijd
Sla de handen in elkaar
Het wordt tijd
Dat dezelfde strijdkreet ons allen leid