(Opiniërende verslagtekst)
Het is zestien februari de zon schijnt, de temperatuur enkele graden boven nul. Ik had besloten hulp te bieden. Als ik mij ergens voor engageer doe ik het ook. Zo gezegd zo gedaan. Ik neem de telefoon, druk het nummer en hoor aan de andere kant van de lijn een zachte mannenstem. Deze stem doet me denken aan Matthias Schoenaerts in de film ‘Suite Française”. Met veel geduld en overgave maakt hij me wegwijs in de te volgen procedure ‘Hoe waardevol sterven’.
Aangezien dit een ingrijpende gebeurtenis is zullen er gesprekken volgen met een psychiater, dokter en psycholoog. Waar je een waardige levensbeeïndiging wenst, bepaalt de te volgen weg. De volgorde van de stappen en ook de plaats waar deze gesprekken zullen plaatsvinden moeten zorgvuldig bepaald worden.
Wij kiezen voor de weg naar het licht in een ziekenhuis, niet thuis.
Twee weken later zit ik samen met mijn vader in het kantoor van de psychiater. Op een zachte, rustige toon vraagt de psychiater wat ons hier brengt, naar de reden van het licht te willen uitblazen. Mijn vader, verzwakt, bijna zonder adem en met de zuurstofdarm in zijn neusgaten, vertelt zijn verhaal. “Ik heb een mooi leven gehad, heb het licht in andermans ogen steeds gegund, heb veel kunnen lezen, leren en reizen. De chronische longziekte heeft me sinds vorig jaar enorm verzwakt. Kortademig, soms bijna stikkend. Waaraan ik het te danken heb weet ik niet maar de ziekte van Tits heeft me ook te pakken genomen. De hevige pijnen zijn op momenten ondragelijk. Er kan niets aan verholpen worden. Pijnstillers hebben een averechts effect op mijn ademhaling. Ik ben nog zeer helder van geest en wil het niemand aandoen om dit te moeten verdragen. Daarom kiest ik graag bewust voor een waardige manier van verlichting."
De psychiater luistert aandachtig en legt op zijn beurt de af te leggen weg uit. Het is stil, het is helder. Ik steun mijn vader ook al is dit geen prettige gedachte om afscheid te moeten nemen. Samen rijden we terug naar huis, het is rustig. Twee weken later volgt een tweede gesprek met een vrouwelijke psycholoog. Op weg naar het centrum valt het toestel wat de zuurstof regelt in panne. Gelukkig ontdekken we dit pas in de wachtkamer. Na afloop van het gesprek zegt de dame dat ze snel een dokter naar huis zal langsturen.
In tussentijd thuis spreken mijn vader, mijn moeder en ikzelf minstens twee keer per week over de weg. Wat ik zal overnemen, wat wil hij nu nog ….
Drie weken later zijn we nu. De weg naar het licht is niet onbezonnen. We gaan deze week woensdag 27 april voor een derde keer naar het centrum. Wat zal het worden? Wat gaan we te horen krijgen? Mijn vader hoopt een op snelle korte weg, de snelle weg van het licht.
Woensdag weten we meer.
Inez
Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.
Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver.