Het water vraagt geen weg,
het stroomt
omdat het stromen moet.
Het zoekt de laagte, wijkt voor rotsen,
een rimpeling die langs de oevers spoelt.
Traag en breed door vlak land,
dan weer wild, schuimend
door een nauwe kloof.
Het draagt de bladeren, de boot, de tijd.
De stroom kantelt,
is nergens thuis
en overal tegelijk.
Het botst,
het splitst,
voegt zich weer samen,
vloeibaar, ongetemd en eindeloos rijk.
Je kunt het water niet bezitten,
je kunt er enkel middenin gaan staan.
En voelen hoe de dynamiek
je meeneemt,
verder,
in de stroom van het bestaan.