Inleiding
Ik weet eerlijk gezegd niet zo goed hoe ik hieraan moet beginnen. Veel mensen hebben mij al verteld dat ik alles wat ik zeg eens moet neerschrijven maar het probleem is dat ik heel vaak vergeet wat ik gezegd heb. Ik denk dat dit een soort samenbundeling zal zijn van ideeën die ik heb over het leven en de maatschappij waarin we ons momenteel bevinden. Ik zal dieper ingaan op veel voorkomende psychologische problemen die zich ook uiten in lichamelijke problemen, ook op het individuele streven naar geluk en de verbinding die we kwijt zijn geraakt met de natuur en met de mensen rondom ons. Dat laatste is iets wat volgens mij heel wat dagdagelijkse maatschappelijke problemen veroorzaakt. Als we ons niet meer verbonden voelen met onze planeet en met de mensen rondom ons, hoe kunnen we ons dan empathisch opstellen? Hoe kunnen we dan handelen zonder onszelf altijd voorop te zetten en zonder persoonlijke belangen maar gewoon voor het belang van een ander of voor het belang van onze planeet?
Voorwoord
Wanneer ik opgroeide had ik altijd een gevoel dat ik hier niet op mijn plaats was. Ik stelde mij vragen bij heel wat dingen waarover anderen geen vragen stelden en ik begon te denken dat er iets mis was met mij. Mensen noemden mij heel gevoelig en zeiden dat ik mij te veel aantrok van alles wat er rond mij gebeurde. Ik stelde mij ook heel vaak vragen bij de maatschappij op zijn geheel. Het voelde alsof alles al op de een of andere manier bepaald was voor mij. Mijn pad lag al klaar. Eerst het lager onderwijs, daarna een aansluitende middelbare opleiding, waarna je op een achttienjarige leeftijd de “levensbelangrijke” keuze moet maken voor een vervolgopleiding die het traject van de rest van jouw leven zal bepalen. Zo laten de mensen rondom jou het toch uitblijken. Tijdens het middelbaar kon ik nooit denken over de toekomst. Het was iets wat mij bang maakte omdat het er eerlijk gezegd niet rooskleurig uitzag. Ik had het gevoel dat ik vasthing aan verwachtingen van anderen en dat ik niet volledig vrij was. Ik weet dat het een jonge leeftijd was om dat gevoel al te hebben maar toch was het een heel overheersend gevoel, iets wat ik nooit zal vergeten. Ik had heel veel ideeën in mijn hoofd over wat ik wou doen maar niets leek op dat moment realistisch. Dat werd vooral veroorzaakt door de reacties van mensen uit mijn omgeving. Wanneer ik dan op achttienjarige leeftijd afstudeerde had ik echt geen idee wat ik verder wou doen met mijn leven. Ik stelde voor om een tussenjaar te doen maar daar gingen mijn ouders niet mee akkoord uit schrik dat ik nooit zou verder willen studeren. De voorwaarde was: eerst studeren en daarna reizen. Het voelde alsof ik mijn eigen leven uitstelde. Ik begon eerst met een studie journalistiek zonder hier ook maar iets over te weten. Ik koos deze opleiding enkel en alleen maar met het idee dat ik hiermee veel zou kunnen reizen. Na de eerste week was deze opleiding een heel grote teleurstelling omdat het totaal niet overeenkwam met de verwachtingen die ik hierover had. Natuurlijk was het mijn volledige fout omdat ik geen research gedaan had. Daarna begon ik aan een lerarenopleiding Frans en Engels, puur om te focussen op mijn talen. De lat lag daar onmiddellijk heel hoog en hoewel ik dacht dat ik goed was in talen kreeg ik hier wel een ferme reality-check. Om dit niveau bij te houden ging ik al mijn vrije tijd kwijt zijn om allerlei dingen in te halen om de lessen te kunnen begrijpen en te vertalen naar het Nederlands. Na deze twee pogingen voelde ik mij verschrikkelijk slecht en verloren. Al mijn medestudenten van het middelbaar leken al hun weg gevonden te hebben en waren vol moed begonnen aan hun hogere opleiding. Ik voelde mij nog meer dan ooit een buitenstaander omdat ik eigenlijk totaal niet wou verder studeren en gewoon mijn eigen ding wou doen. Na een paar dagen nadenken kwam de lerarenopleiding lager onderwijs op mijn pad, vooral op aanraden van mijn familie. Ik besloot dan om het toch maar te proberen om iets te doen, gewoon om bezig te blijven. Ik startte met de opleiding en het ging eigenlijk wel beter dan verwacht. Ik denk door het feit dat de focus ligt op kinderen dat de opleiding wel iets voor mij was. Ik ben heel graag omgeven door kinderen omdat zij nog niet zo sterk beïnvloed zijn door de maatschappij en door de verwachtingen die hen worden voorgelegd. Ze zitten nog in hun eigen creatieve wereld en laten zich nog verwonderen door alles rondom zich. Kinderen leven in het hier en nu en onderzoeken alles wat ze tegenkomen in het leven. Ik denk dat we allemaal wel nog die kinderlijke eigenschappen in ons hebben maar dat dit door de serieusheid van het “echte leven” onderdrukt wordt. Dit is iets waar ik in dit boek verder op in zal gaan. Na het afronden van de driejarige bacheloropleiding als leerkracht lager onderwijs dacht ik dat ik eindelijk ging kunnen starten met reizen. Maar toen werd ik wakker geschud door het feit dat mijn rekening zo leeg was als iets. Bovendien startte toen ook de coronacrisis waardoor reizen steeds onmogelijker werd. Ik besloot om aan het werk te gaan als leerkracht in OKAN, een job die ik met hart en ziel deed. Maar toch had ik altijd het gevoel dat ik iets miste. De drang om te reizen en mezelf te ontdekken was zo danig groot dat ik het niet van mij kon afzetten. Ik begon mij opnieuw heel verloren te voelen en mijn situatie leek op dat moment uitzichtloos en onveranderbaar. Ik had het gevoel dat er zo veel verwachtingen werden opgelegd en dat ik hier niet van kon afwijken. Het leek alsof ik geen keuze meer had maar dat was een illusie. Het moeilijkste op dat moment was ook het gevoel dat daaraan gekoppeld was. Ik voelde mij als een buitenstaander en voelde mij bovendien heel onbegrepen. Het ging zo ver dat ik het nut van het leven niet meer zag. Voor mij hoefde het allemaal niet meer, heel gek om te zeggen nu. Ik dacht vaak in mezelf “als dit alles is wat het leven te bieden heeft, dan weet ik eigenlijk niet waarom ik nog in leven ben.” Ik dacht zelf aan manieren om er een einde aan te maken, zo ongelukkig voelde ik mij. Tot ik op een gegeven moment realiseerde dat het niet meer verder kon op die manier en dat ik eigenlijk ook niets meer te verliezen had. Mijn situatie kon op dat moment niet meer erger en dat was voor mij de push om een hele grote sprong te wagen. Al het geld dat ik in de voorbije jaren gespaard had door verschillende jobs en door het feit dat ik nog bij mijn ouders woonde ging ik investeren in mezelf en in mijn geluk. Ik begon een plan te maken dat steeds realistischer leek. Ik maakte de keuze om te luisteren naar mezelf en om mijn eigen supporter te zijn. Vanaf dat moment is mijn leven 360 graden gedraaid.