Lezen

Over moeten

Ik (moet) loslaten. Deze nacht lag ik wakker. Misschien beter: vele nachten lag ik al wakker. Waarom is “rusten” toch zo moeilijk voor me? De moeheid is er, net zoals de onrust. Het blijft: knagend, zeurend manifesteert het zich. Behalve als ik schrijf. Maar soms moet je alles kunnen uitzetten. Herbronnen. De tijd stilzetten. Hoe doe je dat?  Ik (moet) rusten. Moet?Toen begreep ik het. Ik moet juist niets. Ik heb een teveel aan moeten en dat maakt me nog meer onrustig. Ik moet te veel van mezelf en denk daarbij ook nog eens dat mensen denken dat ik iets moet. Zelfs rusten moet? Ik besef plots dat het moeten iets is dat ik moeilijk kan loslaten. Omdat het een gecontroleerd, gepland en strevend naar perfectionisme soort moeten is. Je moet rusten, je moet werken en daarbij het beste van jezelf geven, je moet een goed huwelijk hebben, beter dan dat van je ouders, je moet je kinderen goed opvoeden, zij moeten daarbij aan sport doen, voldoende bewegen, goede resultaten halen, hun talenten ontwikkelen, net als jij, jij moet het goede voorbeeld geven. En haar rol daarin? Zij moet je beminnen, vastpakken als het nodig is, lekker koken, goed advies kunnen geven met diepe gesprekken: vrouw, moeder en filosoof zijn. En mijn rol daarin? Jij moet een echte vent zijn, genoeg verdienen, een betaalbare elektrische auto kunnen kopen, sterk zijn, goed presteren, luisteren en incasseren als een held en goed kunnen kokkerellen: man, vader en superheld zijn. Met alle genderclichés erbij, want wat ben je nog zonder die clichés? Een stuurloos schip op de rand van de afgrond? Tenzij er ergens een nieuwe koers bestaat? Welke koers moet? En zo raast het maar in mijn hoofd. Maar ergens moet het en wordt het ook van je verwacht. Denk je. En daarnaast moet je nog genoeg tijd hebben voor je hobby’s en je passies, als je die hebt, zo niet moet je die hebben. Daarnaast moet je ook letten op wat je allemaal eet en zegt en hoe je het zegt en leuke uitdagende vakanties boeken, zonder het vliegtuig te nemen, de beste foto’s maken en teksten erbij posten die iedereen inspireren. Tot slot en bovenal moet je de wereld redden van zijn nu al bijna zekere ondergang. Ja er is veel moeten dat moet gebeuren. Is er een overdosis aan moeten? In mijn hoofd alvast wel. En al zeker als dat nog eens komt vanuit een streven naar perfectie en controle. Hoe zou dat komen? Ik behaag, dus ik ben. Vanuit een groot verlangen naar behagen en behaagd willen worden, moet veel en lijkt het alsof je erbij hoort. Moet dit dan ook nog eens perfect zijn, met de juiste balans tussen paaien en schoppen? Niemand is perfect en je kan niet alles en iedereen veranderen. En al zeker niet door je op te jagen zoals zo goed lukt op afstand: in de wagen, op sociale media, vanuit je eigen cocon. Ian Fleming beschreef zijn James Bond Girls als imperfect. Er was altijd wel iets dat eraan scheelde, want perfect –dat wist hij ook- bestaat niet.  Je bent mens en je ademt en je leert en je maakt mee en je laat los. Ja vooral dat laatste, omdat je anders te veel jezelf én de ander vastzet: “you will make a fool out of yourself”. Gonst het ergens in mijn achterhoofd. Goed daar zijn we al uit, maar hoe laat je dat dan los? Dansen helpt en doen wat je echt graag doet. En misschien via een zelfgeschreven mantra. Carnavalsmantralaat losdat streven naardat moeten doendat perfect willen zijndat streven naar meer en zelfs minderlaat losdat je moet veranderendat jij of zij andersmoeten zijnlaat los dat je kan laten zienwie je bent en waaromlaat los en leef zonderde uitmuntende controledat er willen zijn van je vraagtzonder meer zonder moetengewoon omdat het islaat losdat masker van het moeten Bedenking bij de bedenking. Er is natuurlijk een verschil met iets moeten en iets willen, waar je zelf voor kiest.Een willen vanuit een echt zijn, niet vanuit een scheefgegroeid ego. Ik adviseer om eens neer te schrijven wat jij zelf wilt (niet die ander). Zo wil ik(vanuit het graag doen)goede leesbare teksten kunnen schrijvendie iets vertellen (want dat vertellen zit er nu eenmaal in)en wil ik (naar best vermogen) een goede vader zijneen echtgenoot die luistert (ook al zit m’n hoofd soms overvol)en kunnen bijdragen aan een leefbare wereld (tja, me ook maatschappelijk nuttig voelen)en dit laten samenkomen in mijn dagelijks leven. Ik mag dit met vallen en opstaan (want dat alleen al is een uitdaging en groeiproces). Meer niet, dit is al meer dan genoeg. Je mag. Ik moet mag alleen de lat mentaal niet te hoog leggen en te veel verwachten. Zelf ondernemen, niet opjagen en op tijd opladen. Laten we daarbij “moeten” vervangen door “mogen”. Want dan heb je nog een keuze. En die keuze wordt dan uiteindelijk een “ik wil” en nog steeds heb je daarin een keuze. Je mag rusten, een goed huwelijk en goede vriendschappen hebben, geld correct verdienen, kinderen coachen als verantwoorde individuen, je mag het allemaal, proberen, je mag… leven. Omdat je er zelf voor kiest, op jouw tempo. F*ck de rest! Meer zin of onzin wil ik niet en wil ik er niet meer achter zoeken. Alles mag. Niets moet. Toch?   Bij deze post ik ook eens een blogje uit mijn blog: https://bartsidiosyncrasies.blogspot.com/

De Verhalenmaker
1 0

Herwerking

In de stilaan verouderde omgeving lijkt het alsof alles in beweging blijft: de weg ligt er hard bij, voeten slepen onaandachtig nog zichzelf vooruit in codetaal en er wordt gecommuniceerd alsof wij andere soorten zijn. De codex bestaat uit een soundscape van een alomtegenwoordig gevoel, van onbehagen en of het lijkt of je jezelf aanraakt moet jij zelf uitmaken. De codex is koud zonder mij, zodat ik als een circumstance aanwezig MOET blijven in je kale handen-kom die je maakt terwijl je weerstand biedt aan het gevoel waarmee iedereen nu al enkele eeuwen rondloopt; zonder jezelf een glans te ontnemen ben je jezelf te kort geschoten in het weinige.Weinige geluiden zoals deze: hard en statig ruis je boven ons en de lucht schijnt en de zon biedt onderdak, deeltjes koele meta-systemen zullen verstopt worden in woorden als je triviaal communiceert zonder je zelf nog rugdekking te geven in dit nieuwer Wallonië. Dit is de situatie vandaag, en ermee leren leven zou misdadig leuk zijn. Telkens je je aanpast, sterft er iemand.   Telkens je niets doet. Weten we het volgende: of je situaties aanraken kunt. Je kunt ze ook pletten en het ermee stellen alsof je tussen je handen in een universum creëert, een alternatief voor de opgegeven reeks omstandigheden. Ik zal je een omstandigheid bieden waarin je telkens je je moe voelt, hierover gediscussieerd moet worden, omdat dat rechtvaardig is, en omdat met 2 ook maar alleen is.   Ik kan je oplossingen bieden voor niemand niet.   I was already falling. Het was niet op je snelheid of ontaarde schouders, die getormenteerd deze kosmos dragen, zoals iedereen ze al draagt, maar ook de kosmos draagt terwijl jij draagt en de ondergrond draagt.   Geluid: een moment. Ergens sterven er sterren en ook mensen! Dit op hetzelfde tijdstip, en soms ook niet, en waarschijnlijk biedt de volgende planeet veel meer zekerheid dan een dagelijks verschijnsel dat onder je voeten overkookt.   Als je dagelijks verschijnt, lijkt niets nog hetzelfde en wij niet op elkaar. Als je moe word, mag je pas je ogen sluiten en voelen waar het zeer doet. Wij doen elkaar werkelijk niets aan zonder dat er iemand weet: 3 seconden, 2 seconden, 1 seconde: dood. Laten we elkaar overblijven.

Dries Verhaegen
2 0

Pincode perikelen

Ik denk dat iedereen wel eens phishingmails heeft ontvangen. Een sms die je vertelt dat je ABN/AMRO bankpas binnenkort gaat verlopen en dat je even de link moet volgen om een nieuwe aan te vragen. Terwijl je denkt “huh, ik zit toch bij de Rabobank.” Lastiger wordt het natuurlijk als je inderdaad klant bent van de bewuste bank. Macht der gewoonte maakt vaak dat je toch op die link wilt klikken. Daar gaat de verzender natuurlijk van uit. Onlangs ontving ik ook een mail met daarin de boodschap dat ik £ 400 moest betalen omdat anders mijn sexvideo’s online gezet zouden worden. Ik moest er om lachen, dat zou heel knap zijn, die video’s bestaan namelijk niet. Maar ik kan me voorstellen dat je toch onrustig wordt als je wel eens wat ondeugende opnames hebt gemaakt. Ik heb niet op de mail gereageerd. Heb er ook nooit meer iets van gehoord. Toch is het lastig. Al die wachtwoorden en pincodes. Ik weet nog wel dat mijn schoonvader er ook altijd moeite mee had. Arme callcenter-medewerkers van Ziggo, ik weet zeker dat hij minimaal eenmaal per week aan de telefoon hing. “Mijn tablet doet het niet meer, hoe kan dat nou.” En niet dat zijn tablet het dan niet meer deed, maar op een of andere vreemde wijze wist mijn schoonvader het Wi-Fi-wachtwoord altijd te vernachelen. Ondanks het feit dat je dat eigenlijk helemaal niet nodig hebt. Je logt de eerste keer in en daarna gaat het automatisch. Althans, bij de meeste mensen. Het meest heb ik met hem gelachen toen hij een nieuwe telefoon ging kopen. De oude voldeed niet meer en wij wilden wel graag dat hij een mobiel op zak had. Je moest er toch niet aan denken dat hij met zijn scootmobiel ergens op de hei rondreed en pech kreeg. Of dat hij ‘gewoon’ met een lege accu langs de kant van een eenzaam polderweggetje stond. Want hij reed de hele provincie rond, mijn schoonvader. Mijn maatje had hem beloofd dat ze samen even naar een telefoonwinkel zouden gaan om een goed toegankelijk toestel uit te zoeken. Dat kon natuurlijk pas eind van de middag, mijn maatje moest werken. Halverwege de dag kreeg hij een telefoontje van pa, hij was er zelf al op uit geweest en had een prima telefoon gekocht. Ik zag in gedachten mijn maatje al zuchten. “Geen geduld, die man.” Aan het eind van de middag kwam er weer een telefoontje, lang leve de vaste lijn. “Uh, zou je toch even langs kunnen komen?” “Ja, natuurlijk, maar waarom dan?” “Nou, ik was bezig met mijn nieuwe telefoon en nu geeft die aan dat ik de PUK code moet invoeren.” ”De PUK code?” “Ja, ik weet niet wat dat is.” “Maar pa, wat heb je nou precies gedaan dan?” Waarop mijn schoonvader een probleem voor veel oudere mensen feilloos blootlegde. “Ik moest mijn PIN code invoeren, en dan heb ik gedaan.” “Je PIN code, welke PIN code heb je dan ingevoerd?” “Nou gewoon, die van de bank……..” Mijn maatje heeft het probleem voor zijn vader opgelost. En het was niet de laatste keer dat pa tegen dit soort zaken aanliep. Het blijft lastig, wachtwoorden en pincodes.

Machteld
0 0

Internationaal/Nationaal

Dunne ingewerkte lijnen die je in je gedachtegoed ingewerkt en in herinnering verwerkt tot geluid. De geluiden die je bijblijven verken je tot je gehoor er nog weinig van maakt. Je hoort het geweld niet meer.Dat je onderweg ziet voorbijflitsen; de man kermend op de aangedane grond, jij bent niet langer aangedaan zonder de kleur rood, en ziet niets meer in de grond trekken als voedende oerkracht.   Nationaal gezien ben je onbekend.   En je weert jezelf tegen de patronen en structuren die diep ingeworteld in het weefsel zitten en verbonden een oorlogje starten.Oorlogje 1: de muzikant doorboort je oor en jij slaat terug want wraak: een ongehoord maar gereduceerd geweld. Je knijpt zijn geluid tot laatste geluid en als je hem ziet doodbloeden op natte materie trekt de pijn je laatste gehoor tot stuiptrekking.Samen bevend op de ondergrond die jullie verbindt.De muzikant lijdt niet meer, zeg je, als de pijnscheuten omhoog een boom vormen, een afdakje boven jullie die samen in pijn gescheiden zijn.   Oorlogje 2: die tussen de klassen. Charles Mingus was er eentje die - het zei gescheiden - verbond. Hij legde fundamenten tussen laag en hoog want klanken zijn daarvoor voorbestemd. Tussen iedere slag die de arme op de rijke zijn schouder toebracht werd er een piano toets aangebracht en die dreunde tot pauzes, tussen andere pauzes door. Het slagveld lag bezaaid met jazzlegendes.Alice Coltrane was de enige huilende vrouw en met andere stigmatiserende politiek zijn er al vele doden gevallen. Dood is ook maar dood natuurlijk.Oorlogje 3: puur geweld, veel rood maar weinig resultaat binnenin het voorbestemde.De leiders van de wereld leiden mij niet. Zij slaan blind rond hen heen in hun vertrouwde materie en raken zelden maar laten zich ego-vol leiden tot een maniak. Steeds dezelfde fouten door steeds andere figuren die ik genadeloos niet volg.   Internationaal gezien ben ik nog net geen held maar dat doet er niet toe, de wereld is groot, ik ben groter. De geluiden die je bijblijven zijn enkel en alleen geweld en als je ze herkent, verken je een wereld die je statig bijbenend en aanlerend verwerpt.

Dries Verhaegen
8 0

Patchwork

Soms ben je onbewust ineens jaren terug in de tijd. De vreemdste dingen kunnen dit triggeren. Zo brachten een paar patchwork pannenlappen, gemaakt door een aardige oude dame, me ineens weer terug naar een vakantie in de Elzas. De Elzas in het najaar, als de avonden nog heerlijk warm zijn maar wel wat korter. Als de meeste toeristen zijn geweest en de terrasjes dus plaats genoeg bieden voor het eten van Flammküchen en het drinken van Gewürztraminer. We, mijn maatje, mijn zus en haar man, hadden een kleine camping uitgezocht, niet gereserveerd want dat hoeft normaal niet in september. De camping was ook nagenoeg verlaten toen we arriveerden. Geen probleem dus, we keken op ons gemak rond waar we wilden gaan staan. En stonden dan ook raar te kijken toen we bij de receptie hoorden dat er wel plaats was, maar niet overal. Er was veel gereserveerd. We keken elkaar eens aan en bedachten dat het wel mee zou vallen. Mensen kunnen zo overdrijven. De spullen werden geïnstalleerd en we namen een drankje. We zouden later wel in het dorpje gaan kijken waar we konden eten. Er waren meer kampeerders, maar gelukkig geen Nederlanders. Een kampeerclub in september is wel leuk om naar te kijken maar het nadeel van ANWB-echtparen is dat ze vaak ook alles beter weten. En dit ongevraagd met je delen. Toen we na het eten weer terugkwamen bij onze Eriba-tjes, was het uitzicht drastisch veranderd. Overal waar we keken waren mensen zich aan het installeren. Er werden tenten opgezet, caravans geïnstalleerd, voortenten gebouwd. Het was een drukte van belang. We keken elkaar eens aan, zover als het oog reikte waren Nederlanders neergestreken. Wat was er aan de hand? Ach, we zouden het vanzelf gaan horen. En inderdaad, een vriendelijke dame met verstandige schoenen en een dito kuitbroek bleef onderweg naar het badgebouw bij ons staan. Ze bekeek ons uitgebreid en vroeg “zijn jullie hier ook voor het weekend?” “Nee”, zeiden wij “we wilden eigenlijk een weekje blijven.” Ze aarzelde, een week? “Maar zijn jullie dan niet hier voor het patchwork-weekend?” Een patchwork-weekend, ik had er nog nooit van gehoord. Heel lang geleden, op de middelbare school, toen we nog handwerkles kregen, heb ik ooit eens een patchwork kussen moeten maken. Het was geen succes. De voldoende die ik ervoor haalde was volledig te wijten aan de hulp van mijn moeder. Ik snapte niks van die kaartjes. Mijn zus was al niet veel beter. Ze was wel wat handiger dan ik, maar toch ook geen diehard creatieveling. We hebben onze ogen uitgekeken. In de ochtend stonden de echtparen klaar om naar het dorpscentrum te gaan. Uitgerust met enorme tassen, klaar voor de lapjesjacht. En waar wij de hele dag rondlummelden, een marktje bezochten en terrasjes pakten, waren zij druk met het scoren van dat ene stukje stof dat hun quilt zou veranderen van een ‘gevulde zak’ in een unieke deken. Het was ook te zien toen zij ‘s avond terugkeerden, moe maar voldaan. Ik denk dat zij ons net zo vreemd vonden als wij hen. Het is jaren geleden, de kleine Eriba is verkocht en onze vakanties zien er tegenwoordig anders uit. Maar zo’n simpel woord brengt toch dierbare herinneringen terug.

Machteld
0 0

Klein thema

De herhaling van situaties sluit niet veel meer uit, maar misschien wel het volgende: jezelf herkennen in hetzelfde. Mettertijd werd de lucht grijzer en de huizen klommen hoger.In de temperatuur merkte men een complete gelijkenis op met die van de dag ervoor.Alles was bezig zichzelf te zijn. Alleen jij werd afgezet in de tussenzone van waaruit je alles bekijkt. In de tussenzone is het stiller dan daarbuiten; lijkt niets groter dan wanneer er plots op de straathoek een silhouet zichzelf navolgt en een orgie aan woorden fluistert, het is een windvlaag aan sprekers die je afleidt van buiten uit naar binnen in. Tussen gratie en een fractie rolt de letter 'r' je oorschelp binnen en nestelt ze zich in plekken waar je lichaam nog nooit is geweest.  In een andere tussenzone gaat het net hetzelfde.In dat geval geef je er de brui aan, loop je jezelf tegemoet, lijk je op dat wat je doet dat dat jou maakt.  In de tijdzones waar het nieuws zich verspreidt holt men van hoek naar hoek om het proces te versnellen. Maar niets helpt als je tijd en ruimte met elkaar verwart.  Tussen de rook van mijn sigaret en mijn vingers cirkelt er tijd.Tussen de vingers in is er ruimte voor tijd.Tussen de tijd in is er sprake van ruimte. Gehele verwarring ontstaat als de epidemies zo uitbreken binnengewaaid van natuurlijk Oosterse contreien en niet ik was niet daar om niet naar mezelf te wijzen. Niet. Niets is nog authetiek als jij jezelf blijft. Verwar me steeds meer met je ruimte, dan zal ik de tijd wel verplaatsen.   

Dries Verhaegen
12 2

Onder invloed

Mijn zicht is bewerkt door de hand van veel te veel en glijdt traag over omstaanders, weet meer dan mij,  weet niets meer, maar meer dan mij, ik glijd weg.  Jouw lichaam is belachelijk verduisterd ver weg  als de kamer zich openbaar maakt, licht en overdreven beklemmend stap ik in een donker weg-zijn. Ik ben me bewust van aanwezigheid en  niet zo verzekerd van succes zonder jou. Mijn klieren werken tegen elkaar aan gedrukt  maar niet tégen elkaar en luiden de afvallige  luchtwegen om tot mijn sinus waar mijn zicht alles ziet eindigen bij het hoofd,  het uiteinde met ogen zonder uiteindes.Zolang ik er niet aan denk onder invloed zal ik niet sterven. Ik glijd weg maar nooit onder jou. Ik kan niet zonder invloeden nog langer oase zijn. Mijn hoofd leeft en schemert. In de uiteindes voelen de meeste dingen verkrampt aan, behalve de uiteindes: in kleine kamertjes schemert het ook, enkel stiller.Hier is alles stil, dus je luistert. Een frustrerend binnen en buiten zijn, pull and push systemen zonder ophouden.  De systematische aanval op je systeem, wordt pas ingezet  als je daar niet om vraagt. De systematische aanval op jezelf,  dat ben je zelf.  Roep liever mij om jouw hulp.In het binnenste krioelt het van lucht  die er niet uit wil. Alles wil er uit.  Andere dingen dan alles vergeet je.   In kleine woorden rondom je heen  hoor je leven leven.  Ook jij leeft, en daarom sterf je,  geleidelijk aan.  Omdat alles buiten je bezig is te sterven,  blijf je leven. Omdat je blijft leven, zal je sterven. 

Dries Verhaegen
6 1