[De zin van het leven]
Iemand kwam aangelopen
met grote passen en een bundeltje,
nogal inderhaast ingepakt.
Woorden waren het,
dat was duidelijk te zien
want er hing een beentje
van een d naast te bungelen.
Al kon het ook van een p geweest zijn.
Hij gooide het bundeltje
voor mijn voeten neer,
zei nog iets in de trant van;
Zie maar wat je ermee doet!
en liep dan doodgemoedereerd weer weg.
Eerst dacht ik nog, wat moet ik hier nu mee, een bundel losse letters.
Op het briefje dat bijgevoegd was, stond "Dit is de zin van het leven"
Ach, hoe is het mogelijk, dacht ik.
Ik heb een leven nodig eer ik dit uitgevogeld heb, en ik nam het bundeltje, pakte snel het terug bijeen en gooide het voor de voeten van een ander.
Zie maar wat je ermee doet! zei ik
en liep doodgemoedereerd weer weg.