De zolderkamer.
Ooit een toevluchtsoord voor Barbie en Ken, cowboys en indianen, treinsporen en racebanen. Tiny, Harry Potter en Blinker verdrongen naar de hoogste plank van de boekenkast. Winny de Poeh en babysmurf, eens trouwe pyjamabeschermers, liggen weggemoffeld in de kast. Een deuk in de muur, een kras op de vloer en enkele tandafdrukken op de houten trapleuning getuigen van een woelig verleden. De kinderen werden groot, gingen op kot studeren en bleven uiteindelijk in hun studentenstad plakken. Ze kwamen niet meer terug. De kamer lag er eenzaam bij, kreunend onder de stilte en het gemis van kinderstemmen. Tot ik er mijn schrijfplek van maakte.
Op zaterdagmorgen trek ik naar boven. Naar mijn nieuw ingericht domein. Om te schrijven, mijn fantasie de vrije loop te laten. Een zoektocht, via blad en papier, naar verlossing van mijn frustraties en ergernis.
Correctie, ik probeer creatief te zijn. Gebrek aan Inspiratie? Laptop die weigert op te starten? Stomp potlood?
Nee, gewoonweg een tekort aan doorzettingsvermogen. Ik heb geen wil, geen karakter. Mij ontbreekt het simpelweg aan moed. De durf om de volle wasmand te laten staan, de vuile ramen te negeren en de lege koelkast te trotseren. Urenlang ben ik in de weer met het huishouden en de boodschappen. Om dan, midden in de namiddag, eindelijk naar boven te trekken.
Boos. Boos op mezelf. Zoveel verhalen in mijn hoofd, zoveel ervaringen te delen. Het plot is uitgewerkt en het schema neergepend. Maar er komt geen letter op papier. Ik blokkeer. Wis hier een woord, daar een komma. Een synoniem wordt opgezocht, de betekenis van een woord nagekeken. Iedere alinea wordt herlezen, gemerkt en gewist. Niet tevreden. Morgen herbeginnen. Maar dan is er terug de was en de plas, die lege koelkast en de vuile ramen.