De Zwarte Vaart
Er is een kanaal dat niet meer stroomt,
de Zwarte Vaart.
Het water beweegt niet,
het glanst
onder een hemel die zich niet wil tonen.
Je weet niet of het avond is,
of een eeuwigheid die net begonnen is.
Huizen aan de oever hebben geen deuren,
geen ramen die naar binnen kijken.
Hun schaduwen vallen niet in aarde,
maar verdwijnen omhoog —
ergens achter de horizon,
waar je nooit kunt komen,
maar het gevoel hebt altijd al te zijn geweest.
De vaart is zwart,
je kijkt erin en ziet niets —
maar er is iets,
iets dat je zou kunnen noemen
een herinnering die je niet hebt,
een geluid dat je ooit hoorde,
maar nu verstomd is, e
en droom die zich omdraait naar de muur.
Er zijn geen vissen,
en toch beweegt het water —
een ademhaling die zich in je keel legt,
iets dat je niet kunt aanraken,
maar je niet loslaat.
De bomen langs het kanaal
hangen niet naar beneden,
ze hangen naar de zijkant,
alsof ze niet weten hoe zich te verhouden
tot wat je denkt te zien.
Hun takken, geen takken,
maar vingers die zich om je schouders sluiten,
je blijft kijken,
het is te laat om je om te draaien.
Iemand roept je naam,
de echo komt niet terug.
De vaart houdt je vast,
maar niet met handen.
Met stilte.
Met ruimte.
En als je verder kijkt,
zie je een pad dat niet bestaat,
toch is het er,
je kunt het niet volgen.
Want de Zwarte Vaart leidt nergens heen,
en toch is hij alles waar je bent.
Tekst : Manfred - 5 april 2025
Foto : Manfred - Leffinge Kanaal Plassendale-Nieuwpoort