Dieprood
Het fluweel ademt dieprood,
golft over de muren, zacht, maar dwingend.
De kamer ruikt naar oud hout en vergeten dromen,
de lucht zindert, te zwaar om adem te halen.
Een lamp flikkert, niet door een fout,
maar door iets dat zich net buiten bereik beweegt.
De klok tikt niet, maar zingt in stille patronen,
iets vreemds in de lucht, alsof tijd hier anders stroomt.
Het bed, strak opgemaakt, lijkt onaangeraakt,
maar de lakens ritselen alsof er een geheim in schuilt.
In de hoek een stoel, half verborgen in de schaduw,
leeg, maar gevuld met een ongeziene aanwezigheid.
Het raam opent naar niets, een zee van zwart,
de nacht buiten lijkt dikker, dichter, haast tastbaar.
Een glas wijn, rood als bloed, staat onaangeroerd op tafel,
het druppelt, langzaam, zonder ooit over te lopen.
Er is een geluid, zacht, van ergens ver weg,
of misschien heel dichtbij, een fluistering van iets bekends.
In deze kamer is alles scherp,
maar niets werkelijk.
De spiegel aan de muur toont niets behalve leegte,
een ruimte waar de tijd zichzelf vergeten is,
waar elke ademhaling verdwijnt in het rood van de nacht.
Tekst : Manfred - 10 december 2024
Foto : Manfred