Langzaam glijd ik uit een vertrouwd leven
het leven dat ik ken en dat me past
ik tast vol weemoed in het komend duister
ben een verbogen ziel, te zwaar belast.
Dit is de tijd van scannen voor de kassa
de tijd van poortjes in de bus en in de trein
van plastic en een eigen internetdomein.
Uit nukkigheid lees ik soms nog een boek
van bladzijden en post ik nu en dan een kaart
van papier in zo’n brievenbus om de hoek.
Ik wil heus heel graag kiezen voor het gemak
van brillen die me informatie geven en
van telefoons die me van alles laten beleven
maar ik voel me tegenwoordig zo verloren
ik ben als ik en niet als chip geboren
contactloos betalen, ik sta er veel te ver vandaan
nee, ik zie die toekomst en hij mij niet staan.