Donker is de mist in mij
Beneemt elk zicht op uit-wegen
Mijn ziel schiet wanhopig van hoek tot hoek, als een rat in de val.
Rent langs de vier wanden van de val.
Telkens opnieuw die vier wanden.
Telkens opnieuw.
Tot de rat moe wordt, uitgeput.
Elke poging om een gaatje te vinden,
een poortje, een tunnel, een kleine omweg, een grote omweg, een geheime kelder, een geheime gang, een dubbele deur, een dakraam, . . .mislukt.
Keer op keer mislukt mijn ziel
Tot het donker wordt.
Zo donker, dat de zwarte mist het overneemt van mij.
Zo donker, dat mijn ziel zich te slapen legt.
Zich afschermt van mezelf.
Gesust door giftige donkere dampen.
Heb ik die val zelf opgezet?
Ik weet het niet;
Ik weet dat de donkere mist het overneemt
en mij doet zakken.
Naar helse diepten in mij
Daar waar eeuwig vuur brandt voor schuldige zielen.
Zielen die niet (genoeg) bijdragen.
Zielen die geen eigen inkomen verdienen.
Zielen die leven op de kap van hun levensgezel.
Schuldige zielen.
“Mislukt!” schreeuwen de duivels in mij.
“Mislukt!”
Een woord als een speer, een hakbijl, een dolk.
Gewogen door mezelf,
en door mezelf te licht bevonden om mijn eigen hemel te vinden,
daalt mijn ziel af,
door mijn eigen duivels gestuurd,
naar mijn eigen hel.
Waar verschroeiend vurig denken, me verteert.
Beneemt elk zicht op uit-wegen
Mijn ziel schiet wanhopig van hoek tot hoek, als een rat in de val.
Rent langs de vier wanden van de val.
Telkens opnieuw die vier wanden.
Telkens opnieuw.
Tot de rat moe wordt, uitgeput.
Elke poging om een gaatje te vinden,
een poortje, een tunnel, een kleine omweg, een grote omweg, een geheime kelder, een geheime gang, een dubbele deur, een dakraam, . . .mislukt.
Keer op keer mislukt mijn ziel
Tot het donker wordt.
Zo donker, dat de zwarte mist het overneemt van mij.
Zo donker, dat mijn ziel zich te slapen legt.
Zich afschermt van mezelf.
Gesust door giftige donkere dampen.
Heb ik die val zelf opgezet?
Ik weet het niet;
Ik weet dat de donkere mist het overneemt
en mij doet zakken.
Naar helse diepten in mij
Daar waar eeuwig vuur brandt voor schuldige zielen.
Zielen die niet (genoeg) bijdragen.
Zielen die geen eigen inkomen verdienen.
Zielen die leven op de kap van hun levensgezel.
Schuldige zielen.
“Mislukt!” schreeuwen de duivels in mij.
“Mislukt!”
Een woord als een speer, een hakbijl, een dolk.
Gewogen door mezelf,
en door mezelf te licht bevonden om mijn eigen hemel te vinden,
daalt mijn ziel af,
door mijn eigen duivels gestuurd,
naar mijn eigen hel.
Waar verschroeiend vurig denken, me verteert.