De ongenaakbare stilte
blijft rond me draaien
als een wervelende gure
ijskoude snijdende wind.
Ieder beetje opkomend energiedeeltje
pomp ik snel door mijn bloed
om even een dunne splinterfijne
warmte doorheen mijn lijf te voelen glijden.
Kostbare misschien verloren
moeite om steeds opnieuw te proberen
wat nooit was te herstellen
en los te maken wat muurvast zit.
Bang voor de kilte en de stilte die telkens weer
de bovenhand weet te omhelzen alsof
het vleugje warmte een snelwaterbaan is
waardoor je met razende vaart ronddraaien kan
om zo de macht terug over te nemen.
Dit machtsspel slorpt me op
in een draaikolk van een vermoeiende krachtmeting
waardoor ik steeds opnieuw totaal uitgeput en uitgeblust
’s avonds als een blok in slaap val