Dag Ahmed,
De tijd vertraagt als jij met mij praat. Het is in brokkelig Nederlands. Maar we proberen, met handen en voeten soms, een beeld, wat muziek. Je gedachten bereiken me langzaam, precies alsof ze een weg moeten banen door een dikke laag mist. Af en toe houden de woorden halt. Af en toe stromen ze op kruissnelheid naar me toe. We praten over je familie en oorlog, aanwezig in je allereerste herinneringen. Over hoe ongelooflijk veel je je klein broertje mist. En over de smaak van halwa, je lievelingsdessert. Het is een gerecht boordevol suiker en boter, iets wat alleszins niet door de lokale gezondheidscommissie goedgekeurd wordt. Het is de eerste keer dat ik je even zie glimlachen. Een streepje licht.
Je blijft me verrassen.
Groeten
Winny
Dag zestienjarige jongen,
Ik kan het bijna niet geloven: ben je echt wel zestien jaar ? Je kindertijd lijkt heel ver weg te liggen.
Met de vlucht naar hier zijn de laatste sporen van die tijd achtergebleven.
Winny
Ahmed,
Ik weet soms ook niet hoe het verder moet. Ik mag het niet luidop zeggen. Het geeft mij een machteloos gevoel om naar jouw verhaal te luisteren. Ik probeer me op geheel professionele manier, niet volledig te laten meezuigen in de onuitwisbare beelden van mensen die sterven, glibberige gevoelens van gemis en eenzaamheid, ...
Wat kan ik jou bieden ? (deze vraag schiet regelmatig door mijn hoofd.)
Het zijn slechts kleine momenten, kleine beetjes van gedeelde momenten. Er is hier, er is nu. Ik vang een glimp op van je opgelopen kwetsuren, op zo’n zeldzaam moment als je het deksel opheft. Soms omdat je het wilt, soms omdat het niet anders kan.
Ken je The Red Tree van Shaun Tan? Een verhaal over een felrode boom die groeit in de soms donkere trappenhallen van het leven. Een kracht, een verder bouwen ondanks maar ook dankzij de duisternis. Ik breng het verhaal mee bij ons volgend gesprek. Een kiem van hoop, vaak heel onverwachts. Er is toen, er is later. Dat hopen we dan.
Winny