Levend in illusies,
een spiegel,
die de realiteit verwaterd.
Een stem,
die ik hoor, tot de laatste droom.
Een zwarte vlek,
verschuilt wat men vreest.
Red me toch!
Was haar laatste boodschap,
voor ze verdween...
Geeft niet op,
maar staat stil.
Dromen, donker en grijs.
De tijd,
haalt je neer.
Het is te laat.
Smekend om een glimp,
van haar laatste beeld.
Opent de ogen.
Slaat weer dicht...
Charlotte Bruggeman
Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.
Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver.