Vandaag gebeurde iets wonderlijks! Ik lag in mijn zetel, klein maar comfortabel genoeg om een dutje in te doen, toen ik door de witte doorzichtige gordijntjes een bekend figuur voor mijn raam zag passeren. Die manier van stappen, die gelaatstrekken die ik vaag kon onderscheiden, het kon niet anders: dit was mijn geliefde. Diegene aan wie ik denk op elk vrij moment, die mijn hart vervult van de mooiste gevoelens.
Ik vond dit eigenaardig want wat kwam hij doen in mijn buurt zonder dat ik ervan wist? Mijn hart maakte een sprongetje en blije verwachtingen drongen zich op. Ging het om een verrassingsbezoekje? Een prachtig geschenk dat hij me kwam brengen? Misschien uitzonderlijk heuglijk nieuws dat hij me persoonlijk wou meedelen?
Helaas, niets van dit alles bleek waar. Niemand belde aan, en toen ik aan de deur ging kijken om de straat af te speuren, bleek die volkomen verlaten. Een grote teleurstelling maakte zich van me meester. Mijn blijdschap maakte plaats voor somberheid. Het was slechts een schim geweest aan mijn raam, een product van mijn fantasie, de verbeelding van mijn verlangens. Ik weet dat nu heel zeker, want ik heb helemaal geen geliefde.