Na mijn borstamputatie leek het erop dat ik mijn kinderdroom nooit zou kunnen waarmaken. Ik wou het zo graag maar Ik heb nooit het lef of de moed gevonden. Via mijn vriendin kreeg ik de kans om het een paar weken uit te proberen. Mijn eerste pedaalslagen gaven mij een enorme boost. Het gevoel om iets te kunnen realiseren wat ik zelfs voor mijn operatie nooit had gekund was overweldigend. Na die paar weken moest ik er terug afscheid van nemen en leek het alsof er terug een deel van mezelf werd weggesneden. De passie om te fietsen overheerste de angst en de twijfel. Ik stapte een fietswinkel binnen. Ik had mezelf voorgenomen dat ik ondanks de weinige technische kennis niet zonder fiets zou vertrekken. Ik zou deze droom niet laten ontsnappen. Ik was apentrots. Eenmaal thuisgekomen was het aan mij. Ik kon niet geloven dat ik het had aangedurfd. Ik keek vol bewondering naar mijn splinter nieuwe “machine”. Ik zette mijn helm op mijn hoofd. Trok mijn koersbroek en koersschoenen aan en met mijn hoofd in de wolken reed ik mijn eerste rit op mijn eigen racefiets. Op naar mijn volgende droom. Een fietsvakantie in de bergen.
MaVaca