Allerbeste Jasmien,
Ik kan niet anders dan toegeven, de opdracht lukt mij maar niet. Ik ben dan ook geen schrijver, dat is de gedachte die steeds weer door mijn hoofd maalt. Gedachten kunnen heel sterk zijn, allesbepalend zelf. Ze dwingen mij ertoe om iemand te zijn die ik niet wil, of omgekeerd. Ze zorgen ervoor dat ik zaken niet onderneem, of juist omgekeerd. Gedachten zorgen ervoor dat ik in mijn bed kruip en de donkerte opzoek. Ik heb me ertegen verzet. Ik vertel je op welke manier.
Ik heb mijn laptop onder de arm genomen en naar een nabijgelegend café gestapt. Niet zomaar een café. Het Posthotel - ik heb het even voor jou opgezocht - het bestaat sinds 1887. Hier moet het lukken toch? Ik vertel je er nog meer over. Het interieur is een beschermd monument in Vlaamse renaissancestijl. Door wie wordt het beschermd? die gedachte komt in mij op maar laat ik voorbij gaan. Ik laat me niet vangen, niet hier. Niet nu. Mijn brief, de derde opdracht, zal nu tot stand komen. Ik zoom toch nog even in hoe het café eruitziet: monumentale deuren, zwaar geprofileerde kroonlijsten en typische versieringsmotieven zoals ionische zuiltjes, consoles, rozetten en gecanneleerde pilasters aan de originele eikenhouten tapkast en lambrisering. Boven de lambrisering zijn de overblijvende wanden bekleed met beschilderde doeken waarop drinktaferelen in een landelijk kader staan afgebeeld. De bruegeliaanse scènes worden geïllustreerd met oude Vlaamse spreuken, zoals "Noord, Oost, Suid, West, in 't Bierhuis best" of "Drinckt, Schinckt, die wat eet en wat laet staen, kan tweemaal aan tafel gaen."
En nu is het weer aan mij. Ik heb me geïnstalleerd in een hoek met zicht op de toog. Een vertrouwd plekje. Dat betekent dat ik hier wel eens beland, alleen of met vrienden. Ik zat hier ook tijdens de opnames van Schellebelle 1919 - Een dorp maakt een film - Misschien heb je er wel van gehoord? Of zag je de film op tv? Het Posthotel was één van de vele decors. Een ander decor was midden in een veld.
En dat valt dan weer samen met de fotocollage die ik opdiepte. Een puzzel van beelden die mij doen terugdenken aan de zomer van 2010. Loopgraven, ze werden tot stand gebracht door een graafmachine en sterke mannenhanden. Zandzakjes, oneindig veel zandzakjes werden gevuld en tot muur gemetseld. Zoals in het echt. De soldaat, een re-enactor, houdt van het realistich opgezet decor. Zijn uniform is conform de geschiedenis. Mijn neefje van 6 is er ook bij. Hij staat bovenop een berg aarde. Een plank over de gracht en hij maakt de oversteek met zijn Spidermanlaarsjes. Voor hem is dit een speeltuin. Onwetend over de plek waar het toe dient.
De film werd grijsgedraaid door Pepijn.
De gedachte van het begin heb ik weerwerk geboden, mijn opdracht lijkt me klaar om door te sturen. Vooraleer ik daaraan begin te twijfelen, sluit ik af. Op naar de volgende opdracht. Mijn pint staat klaar, dat heb ik nu wele verdiend.
Bedankt om mij te lezen. Ik heb het beste eruit gehaald wat er in zat. Graag tot de volgende ..
Katrijn