Ik ben verhuisd. Ik heb mijn spullen in een doos geladen en naar een andere plek gebracht. Mijn nieuwe werkplek. Dat hoort meestal bij een nieuwe functie. Ik start vandaag op de communicatiedienst. Mijn diensthoofd heeft me dat gevraagd. En ik heb ja gezegd.
Na acht jaar aan het onthaal ga ik iets anders doen. Iets helemaal anders. Meer anders kan niet binnen de administratie. Van een onthaal waar je veel contact hebt met mensen die god weet wat vragen, naar een bureau met je computer en je stoel. En daar zit ik dan. Te typen. Ik zou dat niet kunnen, zeggen mijn collega’s van het onthaal. Altijd stilzitten, je blik op het scherm gericht en tokkelen op het toetsenbord. Maar weet je wat? Ik doe dat graag. Niet het tokkelen op zich, maar woorden typen die zinnen, alinea’s en tenslotte teksten vormen. De onderwerpen zijn eindeloos: tentoonstellingen, optredens, wegenwerken, noem maar op. En voor wie schrijf ik? Voor iedereen. Jong en ouder, mannen en vrouwen, koppels en alleenstaanden, ze kunnen allemaal mijn teksten lezen. Dat vind ik geweldig.
Dus ik heb geen spijt van mijn verhuis. En mijn collega’s van het onthaal? Die zitten maar één deur van mij verwijderd. Eén deur openen en ik zit tussen de mensen die ik al jaren ken. En terug in de drukte van het onthaal. Ik hoor vragen waar ik jaren op geantwoord heb. Ik hoor vragen waarvan ik denk: dat is blijkbaar nog niet duidelijk, daar moet ik eens over schrijven. Dus ik zit op mijn plaats bij de communicatiedienst. Op mijn stoel met mijn handen op het toetsenbord tokkel ik en kijk ik naar het scherm. Een deur verder.