Hoe ik mezelf daar zie zitten, maakt me woest. Mijn schoudervet puilt over de rugleuning van het pastelblauwe kuipstoeltje, verzwelgt het bijna. Ik kan het stoeltje zowat horen kermen onder mijn gewicht. Mijn hoofd bengelt als gemakkelijk aas aan mijn nek. Het lijkt wel alsof ik die witte jas zit aan te moedigen om ernaar te happen. En toch richt hij die messcherpe woorden van hem ineens op m’n vrouw. Gedeelde smart is halve smart, zal dokter Baby gedacht hebben. Weet hij veel natuurlijk dat het kwaad al is geschied. Meteen toen het woord azoöspermie viel, wist ik wat mij te wachten stond. In dit geval had dokter Google het toch bij het rechte eind gehad. Het woord beukte als Thor’s hamer op me in en slingerde me naar de andere hoek van de kale kamer. Een deel toch, want mijn moedeloze lijf bleef in het stoeltje hangen. En hoe hard ik ook roep nu, het beweegt niet.
Nina daarentegen maakt oogcontact, zie ik. Haar blik is verwrongen, maar ook aandachtig. Bij elk handgebaar van de man krimpt ze wat ineen. Toch blijft ze dapper het gesprek aanmoedigen met haar knikjes. Ook al slaat elk woord onze droom verder aan diggelen.
Ik zie Nina tevergeefs naar mij zoeken in dat lijf. De trotse rug waarmee ze de kale ruimte was binnengestapt buigt zich steeds meer onder het gewicht van de toekomst. Ze wordt kleiner en kleiner. De grijze haartjes tussen haar golvende bruine lokken glimmen in het harde TL-licht. Ik weet dat ze nu aan kleine Odin denkt, afscheid van hem neemt. We hadden ons hem al helemaal ingebeeld. We mopten er zelfs over dat als ze eenmaal zwanger geraakte, ze haar tweede naam, Freya, toch maar beter liet aanpassen. Die naam was voor z’n zusje bestemd. We hadden al te lang kunnen dromen over onze kleine Vikingen… Hoe dit verder moet, hoor ik haar bijna denken. Ik roep mezelf tevergeefs toe:
“Komaan man, zeg toch iets! Dit kan toch niet? Er moet toch een remedie zijn? Doe haar dit niet aan!”
Op onze trouwdag stapte ze naar mij met diezelfde trotse rug. De guitigheid die ze uitstraalde gaf kleur aan haar witte jurk. Luid en duidelijk zei ze ja tegen een leven met mij, een zelfonderricht elektricien zonder zelfs een middelbareschooldiploma. De norse blik van haar familie van advocaten, dokters en ingenieurs achter ons aan het altaar negeerde ze. Wat straalde ze toen ik die ring om haar vinger schoof. En ik groeide daar ter plekke vijf volle centimeters. We hadden elkaar leren kennen op een spelletjesbeurs. Zij won ons partijtje magic en ik was verkocht. Nooit had ik durven dromen dat ze zou blijven lachen met mijn onnozele moppen. Dat ik het leven zo heerlijk simpel maakte, zei ze vaak, terwijl ze tranen van plezier uit haar ogen veegde. Zij werd de grond onder mijn voeten. Ik begon zelfs te geloven dat ik die ook voor haar kon zijn. Ze zwom tegen de stroom in om samen met mij van het zomerse getjirp te kunnen blijven genieten vanuit onze ligzeteltjes in de tuin. Ze zwom tegen de stroom in om mij de loef te kunnen blijven afsteken bij het zoveelste spel. Ze zwom tegen de stroom in om mij de gekste wat-alsvragen te kunnen blijven stellen. Want ja, wat als je geluk zou kunnen kopen? Ze zwom tegen de stroom in om nu te merken dat diezelfde stroom dood loopt in een klein poeltje. En ik beloofde haar nog wel de oceaan.
Net zoals haar familie voorspelde eigenlijk. Haar vaders geblaf gonst door mijn brein: “Je verdient beter dan die nietsnut, Nina”.
“Doe toch iets! Wat dan ook!”, roep ik mezelf nog maar eens toe.
“En is er dan nog een behandeling mogelijk bij zoiets?”, zocht Nina met een gebroken stem naar hoop.
Ik knots m’n vuisten tegen mijn hoofd, maar verzet niet eens één partikeltje lucht.
“Neem toch in godsnaam uw verantwoordelijkheid. Dit is niet haar probleem, kale.”
Dokter Baby gaat verder. Hij dekt de spanning toe met zijn veelheid aan woorden. Toch blijft hij uit zijn ooghoeken naar het zielloze lijf gluren dat rechts voor hem zit, beducht voor een plotse uithaal van het defecte ding op die stoel. Wat een vrouw als zij met een man doet als ik, moet hij denken. Misschien denkt Nina dat evengoed.
Niet al zijn woorden steken de kamer over. Ik hoor enkel “onvruchtbaar” en “weinig aan te doen”. Wat blijft hangen: hopeloos, waardeloos.
Een stille traan glijdt langs Nina’s wang en drupt in de handpalmen op haar schoot. Ze laat het vocht begaan. Ze stelt geen vragen meer. Zou het haar vader zijn die ze nu in haar hoofd hoort spreken?
Dokter Baby buigt zich met al z’n perfectie naar haar toe met een kaartje in de hand. Haar vochtige vingers maken er vlekken op, raken even de zijne aan. Ik hoor niet wat hij over het kaartje zegt. Ik zie alleen de naam. Alweer een man. Wellicht is het een of andere professional, maar ook nóg meer vergelijkingsmateriaal. Ik voel de grond onder mijn voeten al afbrokkelen.
Nina’s ogen zoeken opnieuw de mijne. Dit keer legt ze ook haar hand op mijn been en knijpt zachtjes. “Klaar om te vertrekken of heb jij nog vragen?”
Ik zie mezelf knikken en mijn hoofd rechten om met een zakelijk lachje afscheid te nemen van dokter Baby. Eindelijk hijst mijn logge lijf zich uit het plastieken stoeltje. Ik doe hetzelfde. Ik voel mijn benen weer. Hun aandrang volgend, marcheer ik met mijn jas over de arm het lokaaltje uit.
“Sterkte”, hoor ik dokter Baby Nina nog toewerpen voordat ze me achterna gaat.
