Ik beken: ik ben een waardeloze verkoper.
Als diëtist weiger ik mijn patiënten vervangmaaltijden voor te schotelen en loop duizelingwekkend vette commissies mis.
Ik doe niet aan lichaamsanalyses met dure weegschalen, omdat ik niet geloof in mensen extra laten betalen voor een bonnetje met rode cijfers waarvan ze alleen maar zenuwachtiger worden.
Ik verkoop geen supplementen voor problemen die met normaal eten opgelost raken.
Als schrijver ben ik nog een grotere ramp. Ik schaafde uren aan mijn eerste manuscript. Leurde ermee bij bekende en minder bekende uitgeverijen. In het beste geval kreeg ik een standaardafwijzing dat ik niet in het fonds paste.
Enige tijd geleden was er een redacteur die de moeite genomen had en me een met redenen omkleed njet stuurde: ze zag onvoldoende potentie voor mijn roman.
Potentie is iets wat ik eerder associeer met carrièretijgers met een indrukwekkend cv. Denk aan een vuilnisophaler die activist geworden is. Of een activist die vuilnisman wordt.
Toen viel mijn euro! Zo iemand heeft iets te vertellen. Een schrijver moet vooraleer hij ook maar één letter op papier zet, zelf een verhaal zijn.
Hoe verkoop ik mezelf? Ik heb gebrainstormd en opperde tijdens ons aperitiefmoment op vrijdag om een affaire te beginnen, een vechtscheiding te ensceneren of polyamoureus te worden. Helaas, mijn echtgenoot vindt het teveel gedoe voor een betere flaptekst.
Ergens kan ik hem wel begrijpen, want diep in mijn hart wil ik schrijven over ouder worden. Over keuzes die ik maakte en keuzes die ik nog moet maken. Over liefde in tijden van twijfel, maar probeer daar maar eens een acquirerend redacteur warm voor te krijgen. Stel je voor dat ik die op de boekenbeurs aanspreek: ‘Dag, ik ben een witte vrouw van bijna zestig die al eenenveertig jaar met dezelfde man is. Allebei zonder burn-out of bijna-doodervaring.
Ik heb wel ervaring met:
Alles in vraag stellen.
Een trap op lopen en halverwege vergeten waarom.
Drie keer per dag vijftien minuten wandelen om mijn bilspieren te rekken.
Met een peesontsteking en een brace om mijn pols verdomd onhandig typen.
Me afvragen of de kleinkinderen op de eerste plaats moeten komen.’
En dan, als uitsmijter. ‘Ik weet het allemaal niet meer. En al helemaal niet waarom ik nooit mijn eicellen heb laten invriezen of naar Oekraïne ben gefietst om de oorlog daar te verslaan.’
Die redacteur zal me peinzend aankijken. In werkelijkheid zijn redacteuren doorgaans vrouwen, maar gênant om toe te geven, soms laat ook ik me verleiden door de verpakking. Ik lees hele dagen de kleine lettertjes op voedingsverpakkingen, maar een man in een strak pak, met een knap, zelfverzekerd gezicht heeft bij mij altijd een lengte voorsprong. Bij een vrouw zie ik meteen wat ik liever niet zie: mijn leeftijd, mijn rimpels, mijn onzekerheid. Zo’n jonge redacteur ziet er gewoon goed uit. Dat leidt minder af.
Hij zal zeggen: ‘Ik zal eerlijk met je zijn. Op dit moment ben jij onvoldoende materiaal voor een bestseller. Je moet absoluut eerst aan je personal branding werken. Begin met een professionele foto voor je website en je auteursprofiel. Liefst tegen een verweerde muur. In gedachten verzonken, maar niet te ernstig. Je moet eruitzien alsof je iets te vertellen hebt.’
Op het moment dat hij beseft dat hij iets te enthousiast op mijn vervaldatum heeft ingezoomd, zal hij proberen de schade te herstellen met een stortvloed aan advies. ‘Een Unique Selling Proposition. Dat heb je nodig! Vermeld in je LinkedIn dat je zwerfvuil verzamelt. Maatschappelijk geëngageerd. Benadert activisme.
Speel je leeftijd uit. De menopauze. Daar kun je zeker een boek uit persen.’
‘Zonder epidurale,’ zeg ik.
‘Je hebt hem beet. Dat zoeken we. Humor. Storytelling.’
‘Mijn brace?’
‘Ook storytelling.’
‘Mijn bilspieren?’
‘Daar kan een zelfhulpboek over personal growth in zitten.’
Ik beken vervolgens dat ik tijdens mijn dagelijkse wandeling in mijn hoofd naar Oekraïne fiets om de blikken te ontwijken van de koeien die me aanstaren. En verder dat ik dat wandelen alleen volhoud om mijn fysiotherapeut zoet te houden.
De redacteur knikt gewichtig. ‘Relatiemarketing heet zoiets.’
‘Ik heb kleinkinderen.’
‘Dat is duidelijk human interest.’
Ik aarzel even. ‘En een roman over een traumatische ervaring? De dag dat ik tijdens de eclips bijna het zonlicht niet meer zag.’
‘Dat is het! Daar kan een redactie iets mee.’
Dan buigt hij zich naar voren. ‘Persoonlijk denk ik voor jou aan een roman met de titel Het leven van een grijze muis. Daar zit potentie in!’