Brieven aan een onbekende
Eerste brief Singles-Auvergne Frankrijk, 4 april 2018
Lieve onbekende,
Ik bevind me vandaag in het buitenland. Ik ben enkele dagen op vakantie, een yoga – en schrijfvakantie. Aangezien ik me momenteel niet in de positie bevind om thuis de ramen open te gooien en te kijken wat er allemaal gebeurt, begeef ik me hier naar buiten om alles in me op te nemen. Het weer is momenteel erg wisselvallig. De zon heeft al geschenen, maar het heeft ook al wat geregend en de wind maakt het best koud. Ik ben daarnet gaan wandelen langs de prachtige rivier, die vandaag net wat onstuimiger stroomt dan gisteren, omwille van de regenval vannacht. Onderweg kwam ik een waterval tegen. De natuur blijft me verbazen en raken. Ik lijk weer volledig samen te vallen met mezelf. Het glooiende landschap, de ontelbare bomen, de roofvogels die de omgeving verkennen, het is hier paradijslijk.
Ik denk dat ik je al wel een goed beeld heb gegeven van ‘la douce France’. Ik zal je ook even inkijk geven in mijn leefomgeving. Ik woon op een verdieping van een oud herenhuis aan de rand van de stad Antwerpen, samen met mijn levensgezel, Cosmo de kat. Die ligt nu vast op zijn dekentje te spinnen, te dromen van mijn terugkomst. Aan de achterkant – vanuit de keuken en de slaapkamer – kijk ik uit op wat tuintjes. Aan de voorkant – vanuit de woonkamer – heb ik inkijk in de rustige straat, als ook in het appartement van tante Tilly. Af en toe zwaaien we naar elkaar, dat hebben we zo afgesproken toen we elkaar ontmoet hebben. Op donderdag wordt in onze straat het vuilnis opgehaald en nadien ligt alles bezaaid met papiertjes, plastic zakjes en dergelijke. Tante Tilly vindt dat absoluut niet kunnen en heeft dus een afvalgrijper bij de gemeente opgehaald. Ze vindt dat onze buurtbewoners hun vuilniszakken en kartonnen dozen beter zouden moeten afsluiten, maar hoe maak je ze dat wijs? Tot die dag ooit komt, zal je haar elke vrijdag gestaag zien rondlopen met haar afvalgrijper, dat is beter voor haar rug. Ik ontmoette haar toen ze een plastic zakje uit een boom probeerde te wrikken. Ik ben toen de ladder gaan halen en sindsdien mag ik haar tante Tilly noemen, wat een voorrecht! Je zou haar de titel kunnen geven van ‘assistent – vuilnisman’.
Vuilnismannen doen zo’n goed werk. Wij mensen blijven maar afval produceren en de vuilnisman in de straat blijft dat telkens afdragen. Hij belast er zijn rug mee, dus is het niet enkel in het belang van het milieu om minder afval te produceren, het is ook in het belang van de vuilnisman. Het lijkt zo’n ondankbaar beroep, op een vuilniswagen staan met een oranje fluohesje om dan kilo’s vuilnis in te laden. Daarna ’s avonds thuiskomen om dan te kreunen en te steunen omwille van een geblokkeerde rug. Daarenboven in bed wakker liggen en balen, omdat je weer zo vroeg op moet staan. En dat doet de vuilnisman elke dag opnieuw, omdat de mens een gewoontedier is, geen wereldverbeteraar. Wat we kennen schept een gevoel van veiligheid en daarom doen we er alles aan om de dingen krampachtig bij het oude te laten, ongeacht de gevolgen. Ondankbaar beroep of niet, ik ben deze kanjers geweldig dankbaar! Misschien doen alle vuilnismannen wel yoga, dat is erg weldadig voor de rug, als ook voor de rest van het lichaam. Ik kan het me al helemaal voorstellen: In de stad Antwerpen wordt speciaal een yogacursus georganiseerd voor vuilnismannen. Zij komen dan na hun werk – in een oranje fluohesje en een stretchbroek – naar de les en planten zich op hun matje neer in mooie rijtjes achter elkaar. Er vormt zich een mooie mix van mannen van verscheiden origine, al dan niet met bouwvakkersreet. Ze laten hun lichaamsgassen gretig vloeien en laten alle spanning los om dan na de les samen een pintje te gaan drinken. Dat lijkt me een fijne tegenhanger voor al dat zware werk.
Mijn interpretatie staat bol van de clichés, maar deze stereotypering uitmelken zorgt voor een humoristische toets en ik vind humor erg belangrijk. Ik ben van mening dat we humor nodig hebben om het leven wat luchtiger te maken, om wat extra ruimte te scheppen en van op een afstand te kijken naar onze beslommeringen. Het leven en onszelf niet te serieus nemen kan de druk wat van de ketel halen en zet de deur op een kier voor dankbaarheid. Dankbaar kunnen zijn voor wat we hebben en kunnen accepteren wie we zijn en wat er op onze weg komt is voor mij de sleutel tot tevredenheid, en misschien zelfs (af en toe) tot uitzinnig geluk. Veel dank dus voor de komieken, grapjassen, narren en onnozelaars binnen onze samenleving! Het stemt me zeer gelukkig, beste onbekende, dat we de kans krijgen om elkaar op deze manier te leren kennen. Erg gemoedelijk, waarbij telkens een tipje van de sluier wordt opgelicht. Ik vind het erg fijn om mijn gedachten en hersenspinsels met jou te delen en kijk erg uit naar onze volgende briefwisseling. Ik wens je een sprankelende week toe, vol van inspiratie.
Tot genoegen!