Ook wel eens komt die vraag
door de mens vurig verzonnen.
Een ander kan zichzelf niet genieten
de mens zijn eerste noodzaak,
het ergste wat ons bezoeken kan,
binnen te laten in het huis
dat dienaren beveelt en eveneens
veel te weinig tot zich neemt.
Die bron is voor mij kostbaarder
dan dat waarover ik nu
aan het schrijven ben.
Ook wel eens komt die vraag
zoals een vogel hunkert naar vertrek,
zo drijft dit probleem naar de oever,
plaats van spijt en dat onterecht.
Daar wacht een eeuwige vorm
die elke andere overtreft.
Ook al neem je geen ander waar
en blijft die oever stil en leeg
totdat eigen voeten de grond betreden.
Toch wil ik geloven
dat dit een belangrijke liefde is.