Hallo Winny,
Ik zie mezelf als een dame met visie en voor de rest denk ik dat ik zowel elementen van binnen- als buitenkijkers in mezelf kan vinden. Ik ben dol op meegaan met de flow van mijn hersenkronkels, maar word ook gekriebeld door creatie(f) buitenshuis. Je merkt dat het speelvogel-element diep in mij zit, al zal je dat als je mij ontmoet niet direct kunnen spotten.
Ik heb inderdaad iets met Martin Luther King. Tijdens dictielessen heb ik ooit eens zijn speech van buiten geleerd, maar er is meer dan dat. King droomde dat hij blanke en zwarte kinderen hand en hand zou willen zien lopen; een wereld zonder racisme was zijn ideaal. Mijn dochters hebben een donkere huidskleur en hebben toen we nog in Brussel woonden vaak haatopmerkingen naar hun hoofd geslingerd gekregen. Vreemd of niet kwam dit meestal van Arabische kinderen die ook niet bepaald de zogenaamde ideale blanke huidskleur hebben. Ze leken een redenering te hebben van het genre “hoe donkerder, hoe lager op de sociale ladder van respect.” Onze hoofdstad zal altijd in mijn hart blijven zitten, maar het zogenaamde multiculturalisme bleek voor mij geen positieve meerwaarde. Ook op taalvlak was ik mezelf totaal kwijt. In Leuven worden Bona en Luna gewaardeerd als persoon en spreken ze weer zuiver Nederlands zonder zwaar Frans accent. Ze kennen overigens enkel de Belgische cultuur. Het verlies van hun vader zorgde ervoor dat hun opvoeding geen wereldse accenten kreeg.
In mijn verhaal over gele zielen heb ik er zeer bewust voor gekozen om het overlijden van mijn man slechts een druppeltje te laten zijn en geen vloedgolf aan emoties. Zijn dood heeft mijn leven wel getekend omdat ik jarenlang letterlijk gevangen zat in mijn verantwoordelijkheden. Met 2 kleine kinderen in huis ga je nergens naar toe als solo ouder; ofwel moet je ze meenemen ofwel een babysit zoeken en dat zijn allebei moeilijke scenario’s. Het blijft een objectief feit dat ik toch niets had kunnen veranderen aan een fatale ziekte, hoe machtig, rijk en alwetend ik ook geweest zou zijn. Ik heb in de poel van ellende een krachtbron gevonden die mij sterk en zelfstandig heeft gemaakt.
Ondertussen word ik enthousiast uitgezwaaid als ik de deur uitga. Zo kunnen mijn jongedames hun zin doen zonder mijn “gezeur.” Ik heb nu eindelijk de vrijheid om rust te zoeken. Ik houd vooral van sportlessen. Zwemmen is heel lang mijn grote liefde geweest, maar door andere passies te ontdekken vind ik dat nu iets minder dol-fijn. Op dit moment houd ik van BBB (vrij vertaald mijn Brains Body Boost), fitness en spinning (ook prima voor die hersenspinsels).
Ik ben inderdaad een microgolfmama. De interesse in culinaire ontdekkingsreizen is er gewoon niet. In deze mediawereld vol gastronomische impulsen lijk je je dan te moeten verontschuldigen, maar zoals ik in het begin zei ben ik een dame met een eigen visie en is het niet belangrijk wat anderen daarvan vinden. De laatste tijd begin ik meer en meer de kracht van pure voeding te ontdekken. Met gegrilde groenten en een waaier van vers fruit voel ik mij in mijn eigen aards paradijs. ‘Heaven is a place on earth’ zong Belinda Carlysle.
Over hemels gesproken, deze week stuurde een (b)engeltje onverwacht een berichtje; de Nieuwsbrief van Studio Sesam. Tja, ik hoef je zeker niet te vertellen welk mysterie daar voor mij onthuld werd. “Toeval bestaat niet” is zo’n zinnetje dat mij er toch aan laat twijfelen om een overtuigd “sinner” te zijn. Het zal dan toch niet zo toevallig zijn dat we elkaar binnenkort ontmoeten.
Ik ben benieuwd hoe deze reis van ons schrijfleven wordt vervolgd…
Leona