Leona

Einde en een begin?

Hallo Winny, Ik zie mezelf als een dame met visie en voor de rest denk ik dat ik zowel elementen van binnen- als buitenkijkers in mezelf kan vinden. Ik ben dol op meegaan met de flow van mijn hersenkronkels, maar word ook gekriebeld door creatie(f) buitenshuis. Je merkt dat het speelvogel-element diep in mij zit, al zal je dat als je mij ontmoet niet direct kunnen spotten. Ik heb inderdaad iets met Martin Luther King. Tijdens dictielessen heb ik ooit eens zijn speech van buiten geleerd, maar er is meer dan dat. King droomde dat hij blanke en zwarte kinderen hand en hand zou willen zien lopen; een wereld zonder racisme was zijn ideaal. Mijn dochters hebben een donkere huidskleur en hebben toen we nog in Brussel woonden vaak haatopmerkingen naar hun hoofd geslingerd gekregen. Vreemd of niet kwam dit meestal van Arabische kinderen die ook niet bepaald de zogenaamde ideale blanke huidskleur hebben. Ze leken een redenering te hebben van het genre “hoe donkerder, hoe lager op de sociale ladder van respect.” Onze hoofdstad zal altijd in mijn hart blijven zitten, maar het zogenaamde multiculturalisme bleek voor mij geen positieve meerwaarde. Ook op taalvlak was ik mezelf totaal kwijt. In Leuven worden Bona en Luna gewaardeerd als persoon en spreken ze weer zuiver Nederlands zonder zwaar Frans accent. Ze kennen overigens enkel de Belgische cultuur. Het verlies van hun vader zorgde ervoor dat hun opvoeding geen wereldse accenten kreeg. In mijn verhaal over gele zielen heb ik er zeer bewust voor gekozen om het overlijden van mijn man slechts een druppeltje te laten zijn en geen vloedgolf aan emoties. Zijn dood heeft mijn leven wel getekend omdat ik jarenlang letterlijk gevangen zat in mijn verantwoordelijkheden. Met 2 kleine kinderen in huis ga je nergens naar toe als solo ouder; ofwel moet je ze meenemen ofwel een babysit zoeken en dat zijn allebei moeilijke scenario’s. Het blijft een objectief feit dat ik toch niets had kunnen veranderen aan een fatale ziekte, hoe machtig, rijk en alwetend ik ook geweest zou zijn. Ik heb in de poel van ellende een krachtbron gevonden die mij sterk en zelfstandig heeft gemaakt. Ondertussen word ik enthousiast uitgezwaaid als ik de deur uitga. Zo kunnen mijn jongedames hun zin doen zonder mijn “gezeur.” Ik heb nu eindelijk de vrijheid om rust te zoeken. Ik houd vooral van sportlessen. Zwemmen is heel lang mijn grote liefde geweest, maar door andere passies te ontdekken vind ik dat nu iets minder dol-fijn. Op dit moment houd ik van BBB (vrij vertaald mijn Brains Body Boost), fitness en spinning (ook prima voor die hersenspinsels). Ik ben inderdaad een microgolfmama. De interesse in culinaire ontdekkingsreizen is er gewoon niet. In deze mediawereld vol gastronomische impulsen lijk je je dan te moeten verontschuldigen, maar zoals ik in het begin zei ben ik een dame met een eigen visie en is het niet belangrijk wat anderen daarvan vinden. De laatste tijd begin ik meer en meer de kracht van pure voeding te ontdekken. Met gegrilde groenten en een waaier van vers fruit voel ik mij in mijn eigen aards paradijs. ‘Heaven is a place on earth’ zong Belinda Carlysle. Over hemels gesproken, deze week stuurde een (b)engeltje onverwacht een berichtje; de Nieuwsbrief van Studio Sesam. Tja, ik hoef je zeker niet te vertellen welk mysterie daar voor mij onthuld werd. “Toeval bestaat niet” is zo’n zinnetje dat mij er toch aan laat twijfelen om een overtuigd “sinner” te zijn. Het zal dan toch niet zo toevallig zijn dat we elkaar binnenkort ontmoeten. Ik ben benieuwd hoe deze reis van ons schrijfleven wordt vervolgd… Leona

Detectivespel

Hallo Winny (Laat ik deze keer niet de puntjes op de i zetten zoals de vorige keer met Winnie), Creatief Schrijven stuurt ons op ontdekkingsreis, dus ik trek mijn detective-cape aan en haal mijn vergrootglas boven om mee te spelen. Journalist Paul Jambers zal mij vast als fan beschouwen als ik “Wie is ze? Wat doet ze? Wat drijft haar?” meeneem als mantra tijdens mijn onderzoek 3 maal is scheepsrecht. Je lijkt van verstoppertje spelen te houden, aangezien ik jouw epistels niet vlug te zien krijg. Misschien gaat er telkens een wereldreis aan vooraf. Je sprak over een leven waarin 3 continenten een rol spelen. Canada, België en misschien, op basis van je familienaam, iets oosters? Dit maakt je vast een buitenkijker die van universele inspiratie houdt. Lijk ik nu met mijn hersenkronkels een buitenaards wezen? Je 3-luik over vluchteling Ahmed was geschreven met een bovenaards menselijk gevoel dat alle grenzen probleemloos overschrijdt. Je blijkt mama te zijn van 3 kinderen, dus zo komen we 1-2-3 nog tot een heilige 3-vuldigheid. 3 X 3 maakt 9, dus ge9heid. Met je sympathie voor Blauwbaard maakte je een analyse van zijn karakter, waarbij zelfs Freud groen en geel zou uitslaan van jaloezie. Loop ik een blauwtje als ik denk dat jij professioneel een soort psychologisch hulpverlener bent; wie weet kandidaat voor de nobelprijs van de wereldvrede? Of duik je liever onder als zeeMEERmin in de anonimiteit en nog “meer” in dat meer van je foto, om het beste uit jezelf te halen? Vanz11sprekend geen 13 in een dozijn. Qua uiterlijk lijk je mij een sportieve Jane die ik zo door de lianen zie slingeren bij die boomhutten die je voor Tarzan hebt gebouwd. Ver-tel mee-r. Tel ik nog mee als ik jou 42 jaar laat tellen? “Een droom op 6-jarige leeftijd” en “36 jaar later” waren de sleutels om tot deze slotsom te komen. Zelfs als kind zette je reddingsacties op touw voor vervelende juffen, dus ook hier verdien je een medaille voor heldendaden. Krijg ik 10/10? Je hebt zelf aangegeven dat je van vaagheid houdt om de verbeelding vrij spel te geven. Ik ben benieuwd hoe ik dit spel gespeeld heb. Kan ik Sherlock Holmes concurrentie aandoen of concentreer ik mij beter op het schrijven van detectiveromans om mijn verbeelding de vrije loop te laten? Wordt Creatief Schrijven op 2 juni onze missing link zodat we geen Miss Mysterie meer zijn? Draag jij iets rood, zodat ik je als die “red tree” van Shawn Tan” kan spotten in die donkere trappenhallen van zo’n cultureel gebouw in Gent en we kunnen groeien naar wat meer openbloeien? Of heb je onverw8 een geel aura zoals die gele ziel waarover ik eerder schreef? Ik zal dit avontuur rooskleurig bekijken. Met al die kleuren zal ik een regenboog vormen, zodat we aan het einde een schat vinden: een kennismaking van onschatbare waarde om feest te 4en? Kan dat tellen? Leona alias speelvogel die wil spellen en nu ook mee-tellen.

Gele ziel

Hallo Winnie, Ik ben Leona en ik ben bij de A.A. – de Anonieme (of beter Actieve) Atheïsten. Geestig ben ik, geestelijk niet. I am a sinner, met zin in zinnen. Ik geloof in… jou als mens die mij kan motiveren – als ik dat wens. Niettemin is er zuster Bernadette die zielsveel voor mij betekend heeft. Ze is een non met zeer klassieke kleding en een duidelijk zichtbaar kruisje, maar zonder habijt. Ze woont in een klooster in Gent, maar werkt op de pastorale dienst van de Sint-Jans-kliniek in Brussel. Ik schrijf dit in de tegenwoordige tijd omdat ze in mijn gedachten altijd aanwezig zal blijven. Ze is mijn “gele ziel,” zoals in de wereldberoemde roman van Albert Espinosa. Toen mijn man op jonge leeftijd de strijd verloor tegen kanker moest ik zijn begrafenis organiseren. In Brussel had ik op dit vlak geen ervaring en aangezien ik geen zin had om op goed geluk een dienst uit het telefoonboek te plukken, leek het mij beter om eens te informeren bij de pastorale dienst van het ziekenhuis. Toen ik daar later op afspraak verscheen ontmoette ik zuster Bernadette. Telefonisch had ik slechts een algemeen verhaal gedaan, dus ik ontdekte dat ze eerdere een oudere mevrouw had verwacht, absoluut geen jongedame met een baby van een jaar op de arm. Niettemin was er op de een of andere manier een ongelooflijke klik, ondanks het feit dat we in 2 totaal verschillende werelden verbleven. Zij hielp mij met de praktische organisatie van het afscheid dat ik omwille van de maatschappelijke traditie die weinig alternatieven biedt, in religieuze sfeer liet plaats vinden. Er was meer dan dat, we leken elkaar te begrijpen zonder woorden. Ze heeft mij nooit over god gesproken of mij trachten te stimuleren in hem te geloven. Ze was simpelweg menselijk. Ik ben vaak bij haar op bezoek geweest. Ik voelde de warmte van haar hart om mij te verwelkomen met koffie en een grote lading koekjes, waar ik toen dol op was. We babbelden over van alles en nog wat; altijd met die bijzondere verstandhouding. Ze was er gewoon voor mij. Een therapeut om mijn trauma te verwerken en mijn nieuwe bestaan als alleenstaande moeder van 2 dochters te bespreken, heb ik nooit nodig gehad. Zuster Bernadette hielp mij geloven in mijzelf. Toen ik later een drukke job kreeg en niet zomaar bij haar langs kon komen belde ze mij regelmatig op. Het contact is uiteindelijk verwaterd omdat ik verhuisde naar Leuven en mijn telefoonnummer ook verdween. Het was goed zo. Gele zielen zijn zeldzaam, maar ze komen en gaan in je leven zonder dat er slechte gevoelens zijn en dat was ook zo met mij en zuster Bernadette. Soms kom ik nog wel eens in Brussel, maar het ziekenhuis is helemaal verbouwd en ik weet niet of zuster Bernadette er nog zal zijn. Ik laat het zo. Ik weet echter dat ik haar bestaan altijd zal koesteren omwille van de bovenaardse verstandhouding. Ze was een geel zonnetje bij mijn sombere buien. Ze zorgde voor kleur zodat ik kon stralen en aan het einde van die regenboog ontdekte ik een schat; mijn hernieuwde geloof in de wereld. Laat ik dat vooral be-AMEN. Ik ben benieuwd, beste onbekende Winnie, of jij ook een gele ziel bent. Groetjes, Leona

Royaal verhaal

Lieve prinses Amalia, Veel mensen denken vast dat jij een sprookjesleven hebt als toekomstige koningin van dat oranje land waarvoor ik sinds mijn eigen geboorte een (suiker)boontje heb, doordat ik opgroeide met de Nederlandse cultuur. Elfjes die je bij je huiswerk helpen of 7-mijlslaarzen om met Alice in jouw wonderland te geraken zul je misschien toch niet hebben, maar of jouw paleis rijmt op jouw eigen paradijs weet ik niet. Waarschijnlijk ben je ook een doodgewone jongedame die houdt van haar rommel (met eigen zogenaamd georganiseerd “traceringssysteem)” zoals vele andere “cool kids,” zoals die van mij. Ik speel graag even Queen. Ik ben een bezige bij en neem je graag bij de hand als een soort bijenkoningin. Ik maak mij namelijk zorgen over al die persmuskieten die onlangs rond jou vlogen. Je zou te dik zijn, je moest je schamen omwille van je ouderwetse kledij enzovoort. Ik kom graag royaal voor jou in de bres springen. Ondanks jouw sterrenstatus ben je waarschijnlijk een eenvoudig tienermeisje met dezelfde onzekerheden als ieder leeftijdsgenootje. Laat ik ook maar even langs vliegen bij mijn eigen prinsesjes (ja iedere moeder voelt zich met dochters de koning-in te rijk). Lieve Bona en Luna (en ja ook andere Little Ladies), Laat ik jullie vertellen als Queen B dat jullie allemaal een Beauty zijn. Laat jullie niets wijs maken door beestachtige pesters. Wees wijs. Wees eigenwijs. Wacht niet op die prins op dat witte paard. Ontwikkel je eigen paardenkracht. Girl Power. Me Power. Vlieg bloedzuigers van zelfvertrouwen voorbij. Jullie prinsesjes verdienen allemaal een kroontje. Loop samen, zoals die ene “King” – Martin Luther King, zei in zijn wereldberoemde speech, hand in hand met al die andere prinsesjes – dik, dun, wit, bruin of desnoods Nederlands oranje zoals de of Belgisch zwart, geel of rood, klein en groot. Zo lijkt de wereld een regenboog en aan het einde vinden jullie natuurlijk die schat die goud waard is: jullie zelfvertrouwen. Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is de mooiste van het land?” Jullie allemaal! Stoot mij later gerust van de troon. Ik zal toch nog lang en gelukkig leven als ik weet dat jullie in jezelf geloven. Royaal beloofd! Geloof! Ma-ma-jesteit

I had a dream...

Een heilige 3vuldigheid van dromen. 1. “I had a dream...” zei Martin Luther King in zijn historische speech. Hij wou, vrij geïnterpreteerd, het leven meer kleur geven en hand in hand lopen met onbekenden. Ik kroon mijzelf tot droomkoningin en reis met mijn teletijdmachine naar een kleurrijke nachtmerrie uit het verleden. Ik grijp zenuwachtig naar mijn gsm. Natuurlijk: “Dit is het antwoordapparaat van Mary Poppins. Ik ben er even op uitgevlogen met mijn paraplu. Sorry, geen tijd om uw kinderen op te halen.” Lap, buiten begint het te regenen en die sprookjesachtige kinderoppas leende mij haar paraplu niet, dus ik word straks nat als ik uit de trein stap. Ik ga te laat zijn aan de schoolpoort en de boze juf zal mij een lesje leren door mijn kindjes in het griezelsprookjesbos achter te laten. Die trage treinen zou ik het liefst naar de maan wensen. Maar hé, wat is dat, opeens komt er een raket aangevlogen. E.T., die mijn noodkreet heeft gehoord, stapt uit en nodigt mij uit voor een ritje. Tja, als je soms mikt op de maan, kan je toch nog tussen de sterren vallen. Met mijn nieuwe sterrenstatus slaag ik er nog net in om de strijd van de schoolbel te winnen. Geen dring. Niet meer dringend. Ik voel mij de koningin te rijk. Ik kan hand in hand wandelen met mijn prinsesjes. Vrede op aarde. Martin Luther King zwaait nog even naar mij vanop zijn hemelwolk. De regenboog verschijnt. Ja Mr. King, de wereld wordt toch nog kleurrijk. 2. Hiphop muziek en hup naar die sportles. Huppelend in de Zumba zet ik letterlijk en figuurlijk mijn beste beentje voor, maar al vlug vlieg ik bijna de deur uit door uit te glijden over het net iets te glanzende parket. Och ja, was “break a leg” geen uitspraak die geluk bracht? Ik wist wel dat ik die ochtend met het verkeerde been uit bed was gestapt. Na een doktersbezoekje krijg ik krukken mee, zodat ik weet wat “zich als een houten krik bewegen” betekent. Van hiphop naar sip met flop zal een excuus zijn om dapper “rapper” te worden op rapmuziek. Yeh! Power 2 move, to get in2 the groove. Niemand gaat daar een stokje voor steken. Die dansleraar mag een toontje lager zingen en ik heb door dat ongeluk een stok achter de deur om privéles te krijgen. Bam! Ben ik uit bed gedonderd of van mijn stokje gevallen? Droom stuk. Van mijn stuk. Ik ben de dans ontsprongen. Oef. Ik houd van zwemmen en voel mij als een vis in het water – geen benen voor nodig. Tja, toch nog een droomverhaal met een staartje. 3. Piep! Alles in ’t geniep. Hé, ’t is donker. Pikzwart. Ik zal in een zwart gat gevallen zijn. Ik kan dus helemaal niets zien. Pech, dit wordt dus een kortverhaal over een n8merrie die mij vanz11sprekend niet zo ge9 is. Een volgende keer zal ik dagdromen – dat zal wat meer licht op de zaak werpen. Als dat hier zwart op wit staat komt er misschien wel wat van. Zwart is apart. Verblind, lezer niet goed gezind. Groetjes van grijze wijze muis, die graag katjes in het donker knijpt om er geen kater aan over te houden. 3-2-1-tijd om wakker te schieten voor een droomdag – 3werf hoera.

Soul sister

Hey soul sister – hey hey hey, BEELD je dit eens in… de archieven vertellen mij dat het 12 maart 2016 is. Ik herinner mij dat er een pril lentezonnetje was dat ik ’s middags kon koesteren als een schat om mee te dragen tot ’s avonds. De rest van de dag bevind ik mij in een complex dat wordt geassocieerd met pikzwart donker en kilte, C-Mine in Genk. Niettemin wordt het een etmaal vol figuurlijke lichtpuntjes. Op de foto ben ik toevallig het stralende middelpunt. Meestal mijd ik liever de schijnwerpers, maar aangezien het licht volgens de fotograaf beter was als de groep zich omdraaide en de achterban dus op de eerste rij kwam te staan, heb ik mij maar spontaan gesmeten in mijn sterrenrol. De echte ster, lesgeefster Veronique Hoex, staat ergens onbeduidend achteraan en valt amper op. We werden allemaal aangestoken door haar enthousiasme in haar cursus “Personal branding. Verkoop jezelf en je boeken.” Het was een actieve workshop waarbij we werden gedwongen om uit onze comfortzone te stappen, terwijl ik als duizendpoot en boekenworm liever ergens in de ondergrondse mijnschachten op ontdekkingsreis was gegaan. We moesten ons voorstellen aan een onbekende en ik ontmoette er Elise, die net als ik copywriter bleek te zijn en ook in Leuven woont. De creatieve uitdaging bestond er in etiketjes op elkaar te plakken en op dat van haar schreef ik “soul sister.” Na het zwarte goud van de mijn In Genk gingen we een zwarte koffie drinken in Leuven en bleek er toch wel iets van die “soul sisterhood” te blijven plakken. We zijn letterlijk water en vuur. Ik ben dol op zwemmen, zij is vuur- en dansartieste. Zij is professioneel een wijze uil die zich kan bewijzen; zakelijk en ik ben de creatieve speelvogel die kan spellen; vermakelijk. Toch ontdekten we dat er een verbondenheid was en bleven we elkaar geregeld inspireren. We gaan nu samen naar de Schrijfdag in Gent; slechts een lettertje verschil van de originele ontmoetingsplek 2 jaar geleden. Wordt die “t” nu echt “te” gek vol inspiratie, reformatie en revelatie? Wat zou 2018 brengen? Laat ik het jaar toch wel hebben gestart met een nieuwjaarsreceptie met een optreden van Paul Michiels en “Soul sister.” Ik zal op deze editie van Schrijfdag jou, mijn onbekende correspondente, ontmoeten. Ik ben benieuwd welk etiketje ik op jou zal plakken en of we zielsverwanten zijn. Schrijven rijmt voor mij in ieder geval op “bij blijven.” Ik zie wel welke toon ik moet aanslagen; zoals een flard uit het liedje van Soul Sister “heaven, it was heaven” of anders soul muziek omdat we de blues kregen. Ik vlieg in ieder geval graag op ontdekkingsreizen want ze spreken net zoals foto’s tot de ver-beeld-ing. Dag Schrijfdag! Hello World. This is me! Leona P.S. Bij gelegenheid stuur ik je de foto - in deze editor kan ik hem niet toevoegen.

Mijn kuiken

“Mmm, onze juf voor ons atletiekkamp ziet er echt kei sportief uit en zo gespierd. Zou ze veel spek met eieren eten? Dat knalgele fluitje zal ze toch niet te veel gebruiken om ons rondjes te laten lopen? Aha, ze lacht naar ons en weeral en weeral. Hihi, we zullen maar mee giechelen. Toch wel mega cool; onze trainster. L-U-N-A; zo heet ze, zie ik op haar badge. Yep, ik kan al een beetje lezen en straks ook hard lopen – super duper zoals zij vast kan.” Ik weet zeker dat al die “kiddo’s” zo over haar denken tijdens haar allereerste studentenjob. Als mama, ben ik natuurlijk trots op haar. Op een wedstrijd blijf ik verwonderd over de passie en sterkte die ze heeft om in spurt de finish te bereiken. Gelukkig gaat ze van mij figuurlijk nog niet lopen. Als ze verder gaat studeren zie ik haar niet haar vleugels uitslaan naar een kot zoals haar grote zus. Dit kuikentje houdt van nestwarmte, al moet ze deze week haantje de voorste spelen. Ze kan vliegensvlug zijn, maar zal er niet op uit vliegen en als moederkloek die niet veel kakelt, maar graag orakelt, vind ik dat prima. Tok, tok, tok. Wie is daar? Kapoentje, kampioentje. Opzij, opzij, opzij – ze schiet voorbij. -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Dag betw-etertje, Over eten wil jij altijd alles weten. “Wat eet ik vandaag?” lijkt de belangrijkste vraag van de dag? Je hebt het voordeel van jouw sportieve looks, maar een hoofdmaaltijd van snoepjes (van het merk Haribo) en chips (waarbij Lays vooral wordt opgemerkt) zou jouw favoriete menu zijn. Mama’s keuken met de klassieke patatjes (ja, patat), groentjes (geef ze de groeten) en vlees (kan ik dat gehakt een hak zetten) is liever niet aan jou besteed. Meestal smikkel en smul je met smaak. Jouw mmmmmmmmm, Maakt Maaltijden Magisch voor Mama’s die liever in hun bureau dan in de keuken lettersoepjes brouwen en met nic nac-jes spelen op het scherm. Jij bent een zoetje, ik niet jouw zoethoudertje. Als een van ons een zuurpruim is, kunnen we er samen hartig om lachen en alles met een korreltje zout nemen. Trouwens, als ik een maantje in huis heb, krijgt mijn eigenwijze restaurant dan niet gemakkelijk een ster? I am a sinner die van zinsnedes houdt en van sneetjes w-eten. Mange-tout? Man get out! Food. Feel good. Get in the mood. -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Joehoe, Moeder Aarde aan Maantje! Ja Luna, vandaag kan iedereen figuurlijk naar de maan. Je hebt vakantie en je bent op reis naar de ruimte alias die virtuele wereld van jou. Jouw I-pad zet je zonder moeite op pad met je talrijke vrienden. Je blijft maar chatten met jouw schatten en je lijkt je zelfs in twee te kunnen splitsen door tegelijkertijd op je smartphone een andere piste te verkennen. Houston, do we have a problem? Och als mama moet ik met beide voeten op aarde staan. Ik ben opgegroeid in de zogenaamde prehistorie na de eerste landing op de maan. Ik schreef nog gewone epistels met de hand op geurend briefpapier met motiefjes en was dolblij als ik na een paar dagen al antwoord kreeg. Luna, jij wilt en krijgt alles vliegensvlug. Och, geniet maar even. Ik weet dat je op andere dagen veel in je mars hebt, zelfs zonder op die gelijknamige planeet te vertoeven. Je bent een ster in atletiek en schittert op school. Jij als maantje bent het lichtje in de duisternis. The sky is your limit. Neen, ik ga niet vliegensvlug die Ice Tea voor jou halen want dan zou ik mezelf naar de maan wensen als ik dat slaafs deed. Maar goed, over het algemeen ben ik in de zevende hemel met jouw bestaan. Not having the bleus op deze blauwe planeet. Jij wordt een hoogvlieger!

Voorstelling in vogelvlucht

Vrijdag, vrije vogeldag, 6 april 2018 Koekoek onbekende vogel en wie weet witte raaf, Ik vlieg erop uit in de wereld vanuit mijn ravennest in de Ravenstraat. Dit ligt recht tegenover de Mussenstraat – neen gelukkig niet “in,” want ik wil niet graag de stempel van huismus opgeplakt krijgen. Ik pik liever een graantje mee van de velden rondom (of eigenlijk zijn het meer steengroeven alias betonnen blokken), zodat mijn hersenkronkeltjes vleugels krijgen en in hun eigen creatieve heelal een ster kunnen worden. Vanuit mijn nest zie ik vaak rare vogels voorbijvliegen die amper de donsveren zijn ontgroeid. Ze snellen in 7 haasten en worden gevolgd door een koffer op wieltjes die hun vaart wat afremt. Op latere uren kan ik er getuige van zijn hoe de nachtraven hun vleugels uitslaan; vaak het een of ander lied krassend. Ze storen mij niet. Ze zorgen voor een vrolijke noot en huppelen altijd snel verder naar hun vogelkot. De slagzin dat er hier altijd wel wat te be-le(u)ven valt is vast en zeker gemaakt door een van de wijze uilen die hier in een van de universiteitstorens hokken. Zelf ben ik liever een vroege vogel. Ik houd van de stilte in dit nest als mijn niet meer zo kleine kuikentjes Bona en Luna van nestwarmte genieten en niet kakelen als haantje (hennetje) de voorste. Ik koester die kleine momenten om mijn mentaal ei uit te broeden. Van echte eieren bakken geraak ik zelf de kluts kwijt. Voor mij is de microgolfoven de uitvinding van de eeuw. In de Ravenstraat heb je op culinair vlak de hoofdvogel afgeschoten als je bij mijn buurvrouw Miranda kunt langs gaan, die kookworkshops geeft. Samen met haar heb ik een bijzonder initiatief gebrouwen; het Ravennetwerk. Dit is een niet commerciële adviesraad waarbij ondernemers elkaar helpen. We willen uiteraard hoogvliegers worden en “the sky is the limit” heeft voor ons een heel andere betekenis dan dat ordinaire televisieprogramma. Ik ben blij dat ik de gouden kooi van een leven als bediende met een vast inkomen ben uitgevlogen. Zelfstandigen zweven in de vrije lucht. Ze zijn nooit zeker van een vlucht, maar ze zijn in ieder geval zo vrij als een vogel. Daarmee komen we bij degene die ik ben: een speelvogel die kan spellen – vermakelijk en een wijze uil die zich kan bewijzen – zakelijk. Vlieg je mee als reisduif op dit onbekende pad, met de spiedende arendsogen van een criticus langs de route? Maak ruimte. Geef mij de ruimte. 5-4-3-2-1- raket naar onbekende hoogtepunten. Droom. Doe. Durf. Oogjes dicht, snaveltjes toe. Wordt vervolgd. Vlieg mee(r)! Leona