Soms kun je niet denken,
Weet je niet meer wat je zegt.
Chaos verzamelt in je hoofd,
Geen link wordt meer gelegd.
Geen houding wordt gegeven,
Geen gevoel blijft op zijn plek.
Alles lijkt hetzelfde,
Maar ineens is alles gek.
Je wil geen pauze nemen,
Tegengehouden word je genoeg.
Maar je schouders voelen gammel,
Van alle lasten die je droeg.
Je moet jezelf stoppen,
Even houd je halt.
En langzaam kom je te ontdekken,
Dat daar de wereld niet kapot mee valt.
Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.
Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver.
3 feb 2021
· 12 keer gelezen
· 2 keer geliket