Een laatste blik achterom
Dan de eerste voet op de reling
Met een voorzichtige stap voorwaarts verleg ik mijn zwaartepunt
Alsof het fout zou zijn om te vroeg te vallen
Wat als ik in de paar tellen voordien mijn evenwicht verlies
de diepte in
Is het dan slechts een ongeluk?
Anderhalve meter hoger vang ik plots meer wind
ik sluit nog even m’n ogen en probeer het leven te voelen
ben ik zeker? Wil ik ook dit nooit meer voelen?
Ik kijk nog even op naar de hemel, maar het is bewolkt
Geen sterren als getuigen deze nacht
Het moment is daar, geen excuses meer
Mijn benen worden plots loodzwaar
er komt een rare heel intense spanning in mijn buik
alsof ik plots acute diarree zou kunnen krijgen
mijn lichaam haalt alles uit de kast
ik probeer mijn focus te verleggen
het is oke
ik heb deze discussie al oneindig in m’n hoofd gevoerd
het is oke
het is oke
ik sluit m’n ogen
en ga een kleine 20 jaar terug in de tijd
ik sta aan de rand van het zwembad ergens in Zuid-Frankrijk
papa moedigt me vanop zijn ligbed aan
“Je armen nog iets hoger zodat ze net achter je hoofd zitten!
Zet je ene voet mooi aan de rand en de andere iets meer naar achter”
Ik bedenk met dat dit muurtje daar iets te smal voor is
“Sluit je ogen en duw je af. Zodat je handen als eerst het water ingaan.
Niet bang zijn! Laat je gewoon naar voren vallen.”