Meer dan 2 jaar geleden
bij het horen van die 4 klokslagen,
dat moment waarop ze je uit dit leven los koppelden,
zat ik in onze tuin.
Een winterzon die mijn tranen niet drogen kon.
Een glas whisky in mijn handen, hopende
dat de scherpte van dat vocht zich kon meten
aan het schuren en scheuren van mijn verdriet.
Vandaag, halverwege de zomer.
Het moment waarop we zo vaak in het midden van nergens
een knisperend nieuw levensjaar voor jou vierden…
Vandaag zet ik een fles champagne koud,
de woorden van madame bollinger in gedachten:
“Ik drink champagne wanneer ik gelukkig ben, wanneer ik droevig ben en soms wanneer ik eenzaam ben. Ik nip eraan als ik geen honger heb en drink het wanneer dat wel zo is. Als ik gezelschap heb, vind ik het verplicht. Verder raak ik het nooit aan – behalve wanneer ik dorst heb.”
Mateke
De dagen vliegen, kruipen, wandelen,strompelen of kuieren, maar jij
jij deelt nog al te vaak mijn voetstappen.
Soms zou ik je op die momenten willen slaan, schudden, vervloeken.
Maar altijd weer zou ik zo graag nog een keer in jouw armen willen wegkruipen,
glimlachen om je enthousiaste verhalen, met mijn ogen draaien om je fabuleuze idealen.
F”!)@#( missing you.
Een glas vol bubbels op jou,
om mij jouw sprankelende ogen te herinneren.
Een glas vol bubbels op jou,
niets anders kan zich meten met die twinkelend vriend die ik verloor.
Een glas vol bubbels op jou,
uit dank dat jij een stukje van mijn leven bent.